821 k.c. oraz przepisy wiążącej strony umowy i ogólnych warunków ubezpieczenia. W przedmiotowej sprawie pozwany nie kwestionował zasady swej odpowiedzialności, kwestionował jedynie zakres i wysokość szkody. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził jednak wskazany przez powódkę w pozwie zakres szkody, jak i jej wysokość. W sprawie nie było kwestionowane, że skradzione powódce mienie objęte jest zakresem wiążącej strony umowy jako „środki obrotowe”. W myśl bowiem § 2 pkt 51 ogólnych warunków ubezpieczenia małych przedsiębiorstw „(...)” za środki obrotowe uważa się materiały, wytworzone lub przetworzone produkty gotowe lub znajdujące się w toku produkcji, półprodukty, surowce, towary i materiały nabyte w celu sprzedaży. Z opinii biegłego ds. księgowości wynika iż wyliczenie przez nią szkody obarczone jest ryzykiem błędu, stąd też wartość szkody wynosi pomiędzy 9.749,76 złotych a 10.782,68 złotych. Konkluzja opinii, w której biegła podała jednak, iż wartość szkody w tym zakresie wynosi 10.269,22 złotych, nie była kwestionowana przez żadna ze stron, stąd też sąd, posiłkując się dodatkowo art. 322 k.p.c., przyjął taką właśnie wartość szkody doznanej przez powódkę w środkach obrotowych. Jednocześnie z wiążącej strony umowy wynika, że suma ubezpieczenia tego składnika majątkowego wynosi 10.000 złotych, i taka kwota z tego tytułu podlega uwzględnieniu. Sąd uwzględnił również w całości roszczenie powódki o zwrot kosztów naprawy systemu alarmowego w kwocie 430,50 złotych oraz zamka w kwocie 370 złotych. Zostały one należycie udokumentowane poprzez złożenie odpowiednich faktur i rachunków. Łącznie kwoty te sumują się na kwotę żądaną pozwem. Podstawę ich zasądzenia od pozwanego stanowi § 10 ust. 4 ogólnych warunków ubezpieczenia „(...)” w myśl których pozwany zobowiązał się pokryć także poniesione i udokumentowane koszty naprawy zniszczonych lub uszkodzonych zabezpieczeń lokalu, łącznie z kosztami usunięcia uszkodzeń ścian, stropów, dachów, okien lub drzwi, o ile powstały one w następstwie dokonania lub usiłowania dokonania kradzieży z włamaniem. Sąd nie uwzględnił żądania w zakresie naprawy drzwi, albowiem odszkodowanie z tego tytułu zostało wypłacone powódce w toku postepowania likwidacyjnego. Jednocześnie w tymże postępowaniu likwidacyjnym pozwany potrącił franszyzę redukcyjną w kwocie 300 złotych, zatem w zakresie objętym żądaniem pozwu nie było podstaw do jej uwzględnienia. Jednocześnie zarzut pozwanego (nie sformułowany wprost), iż instalacja alarmowa w kiosku powódki nie istniała, nie została uruchomiona lub też nie była sprawna, co wyłączałoby odpowiedzialność pozwanego w myśl § 16 pkt 13 ogólnych warunków ubezpieczenia, okazał się chybiony. Przesłuchany w sprawie świadek J. S. potwierdził, że w noc włamania instalacja alarmowa w kiosku była sprawna. . O obowiązku zapłaty odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 817 § 1 k.c oraz art. 481 §
k.c., zasądzając odsetki zgodnie z żądaniem powódki, licząc je od daty wydania przez pozwanego decyzji o wypłacie świadczenia. Wypłata była przy tym zaniżona. Od tej daty pozwany pozostaje zatem w zwłoce. Mając jednakże na uwadze, iż wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dacie obowiązywania znowelizowanych przepisów w zakresie odsetek określonych w Kodeksie Cywilnym, niezbędnym było uwzględnienie przedmiotowych zmian w treści wyroku. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015/1830) art. 481 k.c. otrzymał, począwszy od jego § 2, następujące brzmienie: Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Nadto, w dodanych § 2 1-2 4 powołanego przepisu, wskazano, iż: maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie) (§ 2 1); jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie (§ 2 2); postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy (§ 2 3); Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie (§ 2 4). W dotychczasowym brzmieniu powołanego art. 481 k.c., wskazywano jedynie, iż odsetki za opóźnienie, w przypadku, gdy ich wysokość nie była z góry oznaczona, równe są wysokości odsetek ustawowych. W przypadku natomiast, gdy wierzytelność była oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel mógł żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy, bez żadnych ograniczeń. W myśl art. 56 powołanej ustawy nowelizującej do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z art. 57 tejże ustawy, z wyjątkiem art. 50, art. 51 i art. 54, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku. Powyższe rozróżnienie odsetek zasądzonych w wyroku jest tym bardziej uzasadnione, iż do 31 grudnia 2015 roku Kodeks cywilny posługiwał się jednakowym pojęciem odsetek ustawowych na oznaczenie odsetek kapitałowych (art. 359 § 2 k.c.) i odsetek za opóźnienie (art. 481 §
k.c.) oraz miały one jednakową wysokość, podczas gdy od 1 stycznia 2016 roku funkcjonują w tej ustawie dwa pojęcia a mianowicie odsetek ustawowych i odsetek ustawowych za opóźnienie, a nadto drugie z nich są wyższe od pierwszych. Mając na uwadze powyższe, koniecznym było zasądzenie odsetek począwszy od dnia wskazanego w pozwie do dnia 31 grudnia 2015 roku (tj. dnia poprzedzającego wejście w życie przedmiotowej ustawy nowelizującej, w zakresie przepisów dotyczących odsetek określonych w kodeksie cywilnym) w wysokości odsetek ustawowych, określonych w art. 481 k.c. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 roku, a od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, odsetek ustawowych za opóźnienie, o których mowa w art. 481 k.c. w aktualnym brzmieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zasądzając na rzecz powódki 2400 zł wynagrodzenia pełnomocnika (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. z 2013 r. poz. 461) , kwotę 17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 540 złotych tytułem opłaty od pozwu. Na podstawie art. 98 §
3 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu kwotę 1690,89 złotych tytułem kosztów wynagrodzenia biegłego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.