I C 301/16

Sygn. akt I C 301/16 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący: SSR Joanna Kończyk Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Muzyka-Boluk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2016 r. w S. sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w L. przeciwko Ł. W. (W.) o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 301/16 UZASADNIENIE Powód (...) (Luxembourg) S.A. w Luksemburgu, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o zasądzenie od pozwanego Ł. W. kwoty 1060,73 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pełnomocnik powoda wskazał, że strona powodowa na podstawie umowy cesji z dnia 23.09.2015 r. nabyła od wierzyciela pierwotnego (...) S.A. wierzytelności z tytułu świadczonych pozwanemu usług telekomunikacyjnych. Pierwotny wierzyciel wystawił dokumenty księgowe: Faktura VAT nr (...) z dnia 06.11.2014 r. na kwotę 32,75 zł płatną do dnia 20.11.2014 r. oraz nr X (...) z dnia 06.01.2015 r. na kwotę 950 zł płatną do dnia 20.02.2015 r. Pełnomocnik powoda wskazał, że iż niniejszym pozwem dochodzi roszczenia o zapłatę wynikających z tychże dokumentów księgowych kwot. Wskazanie typu dokumentu, jego numeru oraz daty jego wystawienia, kwoty na którą opiewał oraz daty jego płatności w sposób wyczerpujący opisuje roszczenie dochodzone przez powoda. Kwota dochodzona przez powoda wynika z cząstkowych należności na które opiewają wskazane wyżej dokumenty, powiększone o naliczoną kwotę odsetek, a nie z umowy pierwotnej zawartej ze stroną pozwaną. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się suma należności z wskazanych dokumentów księgowych- w wysokości 982,75 zł oraz skapitalizowane odsetki od dnia następnego po dniu wskazanym w fakturze/nocie jako dzień zapłaty do dnia wytoczenia powództwa w kwocie 77,98 zł. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w osobie referendarza sądowego postanowieniem wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 26.01.2016 r., sygn. VI Nc-e 83440/16 stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Słupsku. Pozwany Ł. W. nie złożył odpowiedzi na pozew, ani prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na niej. W dniu 15 lipca 2016 r. Sąd wydał wyrok zaoczny, którym oddalił powództwo. Wydając wyrok zaoczny Sąd przyjął za prawdziwe następujące twierdzenia powoda: W dniu 23 września 2015 r. (...) S.A. w W. zawarł z (...) (Luxembourg) S.A. w Luksemburgu umowę cesji wierzytelności. Sąd zważył, co następuje: Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. (art. 339 § 1 i 2 kpc). Uzasadnienie żądania pozwu jest ogólnikowe i lakoniczne, pełnomocnik powoda nie przedstawił dokumentów, zawnioskowanych w pozwie jako dowód, ani uzupełniając braki pozwu, po przekazaniu sprawy do sądu właściwości ogólnej, ani po wyznaczeniu terminu rozprawy. Zgodnie z art. 3 kpc strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach; strony nie można zmusić do ich podjęcia. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.06.2009 r., IV CSK 71/09, Lex nr 737288). Sąd nie ma obowiązku dążenia do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności danej sprawy oraz nie jest zobowiązany do zarządzenia dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Nie ma też obowiązku przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawiania dowodów spoczywa bowiem na stronach (art. 3 k.p.c.). Ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie obciąża tę stronę, która wywodzi z nich określone skutki prawne (art. 6 k.c.). Strona, która nie przedstawi dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 kpc) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą.” (wyrok Sądu Najwyższego z 22 listopada 2001r., I PKN 660/00, Wokanda 2002, nr 7-8, poz. 44). Wezwanie do "uzupełnienia pozwu" z art. 505 37 kpc nie jest związane z brakami formalnymi, lecz innymi jego wymogami i nie dotyczy ich rygor umorzenia postępowania. Jak przyjmuje się w piśmiennictwie, wobec uchylenia przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych wymogi związane z wniesieniem pozwu dotyczą powoływania w nim wszystkich twierdzeń i dowodów. Należy przyjąć, że pozostawienie art. 505 37 kpc w dotychczasowym brzmieniu, mimo wprowadzenia zasady powszechnej koncentracji materiału dowodowego, modyfikuje brzmienie art. 207 § 6 kpc o tyle, że pozwala na uzupełnienie pozwu również o nowe twierdzenia i dowody. (por. uwagi Dariusza Zawistowskiego do art. 505 37 kpc : Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Artykuły 367-505