Dalsze pogorszenie się stanu narządu wzroku u ubezpieczonej nie stanowi nowej okoliczności medycznej, lecz stanowi dalszy ciąg schorzeń medycznych. Apelację od powyższego wyroku wywiódł organ rentowy, zaskarżając go w całości. Wniósł o zmianę wyroku i oddalenie odwołania ubezpieczonej, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wyrokowi zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że zebrane w sprawie dowody dają podstawę do przyjęcia, że ubezpieczona jest osobą częściowo niezdolną do pracy i ma z tego tytułu prawo do renty. W uzasadnieniu organ podniósł, że niewyjaśnione zostały wątpliwości co do stanu zdrowia ubezpieczonej, Sąd orzekający w oparciu o opinię biegłego okulisty uznał, iż ubezpieczona jest niezdolna do pracy, co stoi w sprzeczności ze stanowiskiem biegłego lekarza medycyny pracy, który dopuścił ubezpieczoną do wykonywania pracy bez zastrzeżeń. Ponadto, w opinii biegłego okulisty znajdują się ustalenia dotyczące pogorszenia w krótkim czasie stanu zdrowia (wzroku) ubezpieczonej, co uzasadniałoby w ocenie organu rentowego zastosowanie w sprawie art.
Apelujący podniósł, że nie bez znaczenia dla sprawy jest również to, że składając wniosek o rentę ubezpieczona świadczyła pracę, a od 1 kwietnia 2015 r. podjęła zatrudnienie u nowego pracodawcy. W odpowiedzi na apelację ubezpieczona wniosła o jej oddalenie w całości. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja organu rentowego nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sąd Okręgowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe, w żaden sposób nie uchybiając przepisom prawa procesowego oraz dokonał trafnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Apelacyjny przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy, podzielając jego ustalenia i rozważania prawne, rezygnując jednocześnie z ich ponownego, szczegółowego przytaczania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r. IPKN 339/98, OSNAPiUS 1999/24 poz. 776, z 22 lutego 2010 r. IUK 233/09, Lex nr 585720). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy wydając zaskarżony wyrok, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych w granicach zasad logiki formalnej i doświadczenia życiowego, zgodnie ze swobodną oceną dowodów w myśl art. 233 § 1 k.p.c., a następnie wydał trafny, odpowiadający prawu wyrok. Nie budzi wątpliwości, że w sprawie, której przedmiotem jest prawo do świadczenia rentowego z ubezpieczenia społecznego, warunkująca powstanie tego prawa i będąca elementem ustaleń faktycznych ocena niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych i musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych posiadających odpowiednią wiedzę medyczną adekwatną do rodzaju schorzeń osoby zainteresowanej. Odnosząc się do zarzutu apelującego dotyczącego rozbieżności między wnioskami opinii biegłego lekarza okulisty oraz biegłego lekarza medycyny pracy zważyć należy, że w sprawie nie był powoływany biegły z zakresu medycyny pracy, a zatem zarzut ten nie znajduje żadnego uzasadnienia. Ubezpieczona przedstawiła jedynie zaświadczenie lekarskie lekarza medycyny pracy, który dopuścił ją do wykonywania pracy administracyjno – biurowej przy komputerze w okularach ochronnych. Ponadto orzeczona przez lekarza medycyny pracy zdolność ubezpieczonej do pracy przy monitorach powyżej 4 godzin dziennie dotyczy okresu, gdy ostrość wzroku oka lewego (lepszego) wynosiła 100 % z korekcją okularową. Stosownie do treści opinii biegłego okulisty, u R. N. w bardzo krótkim czasie nastąpiło znaczne obniżenie ostrości wzroku oka lewego, przy ostrości wzroku oka prawego pozostającej niezmiennie na poziomie 1 %. Jest ona praktycznie osobą jednooczną. Opinia biegłego specjalisty z zakresu chorób oczu zawiera trafne, logiczne i spójne wnioski, uzyskane w drodze wnikliwej analizy dokumentacji medycznej ubezpieczonej oraz przeprowadzonych badań. Sąd Okręgowy słusznie uznał je za przekonujące oraz na ich podstawie dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie stanu zdrowia ubezpieczonej, a także jego wpływu na zdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie stan zdrowia ubezpieczonej uzasadnia uznanie jej za osobę częściowo niezdolną do pracy. Podniesiony w apelacji zarzut pojawienia się nowych okoliczności medycznych, skutkujący koniecznością stosowania art.
uznać należy za chybiony, ponieważ już w dacie złożenia wniosku o rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, tj. w lipcu 2014 r. niezdolność ta istniała u ubezpieczonej. „Nowe okoliczności”, o których mowa w art.
k.p.c., to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego (wyrok SA w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2013 r., III AUA 460/13, Legalis). W niniejszej sprawie ubezpieczona wnosząc o rentę domagała się uznania jej za osobę częściowo niezdolną do pracy z powodu schorzenia narządu wzroku. Schorzenie to stanowiło jedyną podstawę jej wniosku o rentę i ocenione zostało przez lekarza orzecznika ZUS oraz Komisję Lekarską ZUS w Z.. Jak słusznie zauważył Sąd Okręgowy, pogorszenie się stanu narządu wzroku u ubezpieczonej nie stanowi nowego schorzenia, a jedynie kolejny etap pogłębiania i postępowania stwierdzonej wcześniej choroby. Odnosząc się do wskazanego przez organ rentowy faktu, że ubezpieczona składając wniosek o rentę świadczyła pracę, a od 1 kwietnia 2015 r. podjęła zatrudnienie u nowego pracodawcy, podkreślić należy, iż ubezpieczona została uznana za osobę częściowo niezdolną do pracy. W przypadku stwierdzenia niezdolności do jakiejkolwiek pracy należałoby uznać ubezpieczoną za całkowicie niezdolną do pracy. W przypadku częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza się możliwości świadczenia pracy lecz powinna to być praca poniżej kwalifikacji ubezpieczonego. W przypadku ubezpieczonej z taką sytuacją mamy do czynienia. Ubezpieczona posiada wykształcenie wyższe a zatem mogłaby wykonywać różne prace w administracji nawet kierownicze, jednakże z powodu schorzenia narządu wzroku jej zdolność do pracy została ograniczona do pracy pracownika biurowego przy komputerze albowiem istnieje możliwość dostosowania wielkości tekstu do stopnia zaawansowania schorzenia. Te okoliczności świadczą, iż ubezpieczona spełniła przesłanki do uznania jej za częściowo niezdolną do pracy. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną. SSA Urszula Iwanowska SSA Anna Polak SSA Barbara Białecka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.