Sygn. akt VIII U 1484/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Protokolant: Iwona Sławińska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. w Gliwicach sprawy S. S. (S.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o ustalenie właściwego ustawodawstwa na skutek odwołania S. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 28 lipca 2015 r. nr (...) - (...)
- oddala odwołanie;
- zasądza od odwołującej S. S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek Sygn akt VIII U 1484/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 lipca 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił S. S. ponownego ustalenia prawa do zastosowania od dnia 1 kwietnia 2009 roku ustawodawstwa brytyjskiego jako właściwego. W uzasadnieniu organ rentowy powołał się na przepis art. 83a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu 3 czerwca 2015 roku otrzymał wniosek S. S. w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją (...) Oddział C. numer 17 (...) - (...) z dnia 26 czerwca 2014 roku dotyczącą ustalenia ustawodawstwa polskiego od 1 kwietnia 2009 roku. Ubezpieczona stwierdziła, że winno zostać w jej przypadku ustalone ustawodawstwo brytyjskie ponieważ świadczy pracę na terenie Wielkiej Brytanii. Powyższe wywodziła z przedstawienia umowy o pracę z brytyjską firmą oraz przedłożenia formularza P - 60 potwierdzającego opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne. Ze względu na fakt, iż S. S. do wniosku nie dołączyła nowych dowodów w przedmiotowej sprawie oddział wezwał zainteresowaną pismem z dnia 18 czerwca 2015 roku do dostarczenia zaświadczenia stwierdzającego podleganie obowiązkowi ubezpieczenia na terytorium Wielkiej Brytanii wystawionego przez właściwą instytucję zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego lub poświadczonego przez stronę brytyjską formularza E
- W odpowiedzi ubezpieczona nie przedstawiła żadnych dowodów istniejących przed wydaniem decyzji, które miały wpływ na to prawo. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. wniosła o jej zmianę w ten sposób, że organ rentowy wyda decyzję o jej podleganiu ustawodawstwu brytyjskiemu jako właściwemu w ciągu 2 tygodni od uprawomocnienia się wyroku. W ocenie odwołującej zaskarżona decyzja dotknięta jest nieważnością. ZUS powołuje się na przepis art. 12 a ust. 7 lit a rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72, które zostało uchylone. Odwołanie się na archaiczne przepisy przez organ rentowy nie może być sanowane w żaden sposób, co odwołanie czyni koniecznym i zasadnym. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie od odwołującej na rzecz organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z 24 czerwca 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. stwierdził, że S. S. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu, chorobowemu od 1 kwietnia 2009 roku. S. S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Sprawa z odwołania ubezpieczonej toczyła się przed Sądem Okręgowym w Gliwicach pod sygnaturą akt VIII U 1727/
- Po rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z 10 stycznia 2012 roku zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż uznał, że S. S. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i chorobowemu od 1 kwietnia 2009 roku do nadal. Na skutek apelacji organu rentowego Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 29 stycznia 2013 roku, sygn. akt III AUa 685/12 oddalił apelację. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej złożonej przez organ rentowy Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 roku, sygn. akt I UK 275/13 uchylił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go: wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2012 rok sygn. akt VIII U 1727/11 oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 24 czerwca 2011 roku i przekazał sprawę organowi rentowemu do ponownego rozpoznania. Następnie organ rentowy wydał decyzję z 26 czerwca 2014 roku, którą stwierdził, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 roku dla S. S. właściwym jest ustawodawstwo polskie. Od decyzji tej ubezpieczona nie złożyła odwołanie. Następnie organ rentowy decyzją z 24 listopada 2014 roku stwierdził, że S. S. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnym, rentowym, wypadkowemu jako osoba prowadząca działalność gospodarczą od dnia 1 kwietnia 2009 roku oraz określił miesięczne podstawy wymiaru składek na powyższe ubezpieczenia w okresie od kwietnia 2009 roku do października 2009 roku. S. S. złożyła odwołanie od tej decyzji do Sądu Okręgowego w Gliwicach, a sprawa toczy się pod sygn. akt VIII U 138/
- W sprawie tej ubezpieczona podnosi, że decyzja z 26 czerwca 2014 roku nie jest prawomocna ponieważ nie została doręczona na prawidłowy adres i w związku z tym nie upłynął termin do złożenia odwołania. Ubezpieczona stoi na stanowisku, że w spornym okresie podlegała ustawodawstwu brytyjskiemu jako właściwemu. Ponieważ S. S. złożyła wniosek o ponowne ustalenie ustawodawstwa brytyjskiego jako właściwego postanowieniem z dnia 15 września 2015 roku postępowanie w sprawie VIII U 138/15 zostało zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k. p. c. czyli do czasu zakończenia sprawy o ponowne ustalenie ustawodawstwa właściwego. Ubezpieczona stoi na stanowisku, że decyzja z 26 czerwca 2014 roku nie została jej doręczona, albowiem doręczenia dokonywano na niewłaściwy adres. Twierdzenie to nie zasługuje na uwzględnienie. Organ rentowy pierwszą decyzję wydaną w sprawie ustalenie ustawodawstwa właściwego doręczył na adres ul. (...), R.. Taki adres jako właściwy dla doręczeń figurował w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania w sprawie VIII U 1727/11 taki adres korespondencyjny wskazywała również ubezpieczona. Po rozprawie w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach pismem z 21 stycznia 2013 roku ubezpieczona wniosła o udostępnienie i wysłanie na adres ul. (...), R. kopii nagrania z rozprawy, która odbyła się 15 stycznia 2013 roku. Ten sam adres pojawił się we wniosku ubezpieczonej z 31 stycznia 2013 roku o doręczenie odpisu wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem. Powyższe dwa pisma nie zostały doręczone organowi rentowemu. W Centralnej Ewidencji (...) o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z 12 maja 2013 roku jako adres dla doręczeń dalej figurował adres: ul. (...), R.. Ponownie rozpoznając sprawę organ rentowy wysyłał korespondencję dla ubezpieczonej na adres ul. (...), R.. Przesyłka wróciła z adnotacją „nie podjęto w terminie”. Pismo organu rentowego z 4 czerwca 2014 rok informujące, że organ rentowy działając zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego zamierza wydać decyzję dotyczącą ustalenia ustawodawstwa właściwego po okresie od 1 kwietnia 2009 roku wysłano także na znany dotychczas adres korespondencyjny ubezpieczonej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - karta nienumerowana akt ZUS, wynika, że S. S. odebrała ją osobiście 12 czerwca 2014 roku. Ubezpieczona nie odpowiedziała na to pismo. W związku z powyższym organ rentowy wydał decyzję z 26 czerwca 2014 roku. Także ta decyzja zastała doręczona ubezpieczonej na adres: K. L. 14, R.. Z potwierdzenia odbioru wynika, że korespondencja nie została odebrana w terminie w pomimo dwukrotnego awiza. Kolejna decyzja z 24 listopada 2014 została doręczona także na adres: K. L. 14, R.. Ubezpieczona odebrała ją osobiście 9 grudnia 2014 roku. Następnie pismem, które organ rentowy otrzymał 30 grudnia 2014 roku S. S. wniosła o prawidłowe doręczenie decyzji z 26 czerwca 2014 roku, podała że adres dla doręczeń to ulica (...), R. i było podawany wiele razy jako adres do korespondencji do zakładu. Powyższy adres jako miejsce zamieszkania płatnika figuruje w deklaracji (...) wypełnionej 2 stycznia 2012 roku. Do wniosku o ponowne ustalenie prawa ubezpieczona załączyła kopię aktualnego wyciągu ze strony (...) ( brytyjski odpowiednik KRS) dotyczący (...) Ltd. i (...) Ltd. oraz pismo (...) z 21 czerwca 2011 roku ( karta 2-13 akt ZUS). Kopię pisma (...) z 21 czerwca 2011 roku ubezpieczona przedłożyła w sprawie VIII U 1727/11 ( karta 24). Tłumaczenie tego pisma zostało także przedłożone w sprawie VIII U 1727/11 ( karta 25-26). O zakończeniu działalności przez (...) Ltd. i (...) Ltd. organ rentowy także miał wiadomości – wynika to z uwierzytelnionego tłumaczenia z języka angielskiego dokumentu sporządzonego przez (...) w dniu 1 maja 2014 roku (karty nienumerowane akt ZUS). O nadaniu ubezpieczonej numeru ubezpieczenia społecznego – (...) B organ rentowy także miał wiadomości - co wynika z dokumentów przedłożonych w sprawie VIII U 1727/11 (karta 15-19). ZUS nie prowadził postępowania wyjaśniającego z brytyjską instytucją ubezpieczeniową w sprawie nadania S. S. numeru ubezpieczenia społecznego NIN (...) B i wydania dokumentu potwierdzającego objęcie tym ubezpieczeniem. Nie było także prowadzone postępowanie, w którym ZUS kwestionował ważność tego dokumentu i wnosiłby o jego wycofanie ( karta 23-25 a.s.). Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie akt VIII U 1727/11, VIII U 138/15, akt organu rentowego. Na wszystkich powyższych dowodach sąd oparł się w całości. Ubezpieczona złożyła wnioski dowodowe – karta 9 a.s. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań P. P. na okoliczność ustalenia, że pomiędzy ZUS i (...) prowadzone były rozmowy, w których uzgodniono działania wymierzone przeciw polskim przedsiębiorcom pracującym w Wielkiej Brytanii jedynie w celu ochronienia finansów ZUS oraz z zeznań A. S. na okoliczność, że nie jest możliwe dostarczenie druku A1 lub E 101 w przypadku osoby, która wykonuje pracę najemną tylko na terenie jednego państwa członkowskiego ponieważ dowody te nie mają istotnego znaczenia w sprawie o ponowne ustalenie ustawodawstwa właściwego. Sąd zważył co następuje: odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. ZUS wydał decyzję w dniu 26 czerwca 2014 roku o podleganiu przez S. S. ustawodawstwu polskiemu od 1 kwietnia 2009 roku. Następnie odwołująca złożyła wniosek o ponowne ustalenie ustawodawstwa właściwego od 1 kwietnia 2009 roku. Zgodnie z art. 83 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
- Prawo lub zobowiązanie stwierdzone decyzją ostateczną Zakładu ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie.
- Decyzje ostateczne Zakładu, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez Zakład uchylone, zmienione lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
- W sprawach rozstrzygniętych orzeczeniem właściwego sądu Zakład, na podstawie dowodów lub okoliczności, o których mowa w ust. 1: 1)wydaje we własnym zakresie decyzję przyznającą prawo lub określającą zobowiązanie, jeśli jest to korzystne dla zainteresowanego; 2) występuje do właściwego sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania przed tym organem, gdy z przedłożonych dowodów lub ujawnionych okoliczności wynika, że prawo nie istnieje lub zobowiązanie jest wyższe niż określone w decyzji. Przede wszystkim należy wskazać, że decyzja ZUS z 26 czerwca 2014 roku jest prawomocna i ostateczna ponieważ została ona prawidłowo doręczona. Zgodnie z przepisem art. 42 § 1 k.p.a. osobom fizycznym doręcza się pisma w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Pierwsza decyzja dotycząca S. S. została wydana przez ZUS z urzędu. Doręczono ją na adres wskazany jako adres dla doręczeń w Centralnej Ewidencji (...) o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej tj. ul. (...), R.. Ubezpieczona podejmowała korespondencję. Prawdą jest, że wskazała adres: ul. (...), R. jako adres dla doręczeń jednak uczyniła to w pismach kierowanych do Sądu Apelacyjnego w Katowicach w postępowaniu apelacyjnym. Pisma te nie były doręczone organowi rentowemu ponieważ zawierały jedynie wnioski o doręczenie nagrania z rozprawy oraz o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie i jego doręczenie. Ponownie rozpoznając sprawę organ rentowy wysyłał korespondencję dla ubezpieczonej na adres: ul. (...), R.. Przesyłka wróciła z adnotacją „nie podjęto w terminie”. Pismo organu rentowego z 4 czerwca 2014 roku informujące, że organ rentowy działając zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego zamierza wydać decyzję dotyczącą ustalenia ustawodawstwa właściwego po okresie od 1 kwietnia 2009 roku wysłano także na znany dotychczas adres korespondencyjny. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - karta nienumerowana akt ZUS wynika, że S. S. odebrała ją osobiście 12 czerwca 2014 roku. Ubezpieczona nie odpowiedziała na to pismo. W związku z powyższym organ rentowy wydał decyzję z 26 czerwca 2014 roku. Także ta decyzja zastała doręczona ubezpieczonej na adres: ul. (...), R.. Z potwierdzenia odbioru wynika, że korespondencja nie została podjęta w terminie pomimo dwukrotnego awiza. Organ rentowy doręczył ubezpieczonej decyzję z 26 czerwca 2014 roku prawidłowo na adres figurujący w Centralnej Ewidencji (...) o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej i czynił to zgodnie z przepisem art. 41 § 1 i 2 k.p.a. czyli na wskazany adres dla doręczeń i z uwagi na brak poinformowania ZUS o nowym adresie dla doręczeń było to doręczenie skuteczne. Organ rentowy otrzymał od doręczyciela informację, że przesyłki nie podjęto w terminie pomimo dwukrotnego awiza. Zgodnie z przepisem art. 44 § 4 k.p.a. organ rentowy uznał decyzję za doręczoną z dniem 15 lipca 2015 roku. Ponieważ ubezpieczona nie złożyła od niej odwołania uprawomocniła się w dniu 16 sierpnia 2014 roku. W decyzji z 28 lipca 2015 roku ZUS podał, że nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji z 26 czerwca 2014 roku gdyż nie przedstawiono nowych dowodów istniejących przed wydaniem decyzji, które miałyby wpływ na merytoryczne rozpoznanie sprawy. ZUS powołał się na art. 83a ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015r., poz 121 ze zm.) W części ustalającej wskazano, że do wniosku o ponowne ustalenie prawa ubezpieczona załączyła kopię aktualnego wyciągu ze strony (...) ( brytyjski odpowiednik KRS) dotyczący (...) Ltd. oraz pismo (...) z 21 czerwca 2011 roku ( karta 2-13 akt zus). Kopię pisma (...) z 21 czerwca 2011 roku ubezpieczona przedłożyła w sprawie VIII U 1727/11 ( karta 24). Tłumaczenie tego pisma zostało także przedłożone w sprawie VIII U 1727/11 ( karta 25-26). O zakończeniu działalności przez (...) Ltd organ rentowy także miał wiadomości – wynika to z uwierzytelnionego tłumaczenia z języka angielskiego dokumentu sporządzonego przez (...) w dniu 1 maja 2014 roku - karty nienumerowane akt ZUS. O nadaniu ubezpieczonej numeru ubezpieczenia społecznego – (...) B organ rentowy także miał wiadomości - co wynika z dokumentów przedłożonych w sprawie VIII U 1727/11 (karta 15-19). ZUS nie prowadził postępowania wyjaśniającego z brytyjską instytucją ubezpieczeniową w sprawie nadania S. S. numeru ubezpieczenia społecznego NIN (...) B i wydania dokumentu potwierdzającego objęcie tym ubezpieczeniem. Nie było także prowadzone postępowanie, w którym ZUS kwestionował ważność tego dokumentu i wnosiłby o jego wycofanie ( karta 23-25 a.s.). O okolicznościach tych ZUS także wiedział przed wydaniem decyzji z 26 czerwca 2014 roku. W związku z powyższym sąd uznał, że odwołująca nie powołała się na żadne okoliczności i dowody, istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na ustalenie ustawodawstwa właściwego dla S. S.. W tej sytuacji ZUS prawidłowo odmówił ponownego ustalenia ustawodawstwa właściwego na podstawie art. 83 a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Mając powyższe na uwadze odwołanie oddalono na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. (-) SSO Patrycja Bogacińska – Piątek