kpc, zgodnie z treścią którego w sprawie, w której wniesiono odwołanie, od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, sąd nie orzeka co do istoty sprawy, na podstawie nowych okoliczności dotyczących niepełnosprawności, które powstały po dniu wniesienia odwołania od tego orzeczenia. W tym przypadku sąd uchyla orzeczenie, przekazuje sprawę do rozpoznania wojewódzkiemu zespołowi do spraw orzekania o niepełnosprawności i umarza postępowanie. W niniejszej sprawie nowe okoliczności, związane z ostrym zespołem wieńcowym z dnia 26 lutego 2015 roku powstały bowiem, jeszcze przed datą wniesienia odwołania, co miało miejsce w dniu 9 marca 2015 roku. O kosztach procesu Sąd orzekł na postawie § 19 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 roku § 11ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163 poz.1349 z późn.zm)w związku z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2015 poz.1805). Apelację od powyższego orzeczenia w całości wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) art. 233 k.p.c. poprzez błędne ustalenia faktyczne dokonane w oparciu o wadliwą, niepełną oraz niezgodną z postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r., sygn akt XI U 392/15, opinię biegłego sądowego kardiologa - S. O.
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie odwołania na skutek uznania, że wykazana w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego okoliczność hospitalizacji Odwołującego w dniu 26 lutego 2015 r. na skutek ujawnienia się ostrego zespołu wieńcowego wymagającego leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa), a zatem po wydaniu decyzji Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 5 lutego 2015r., znak: (...), a przed złożeniem odwołania z dnia 9 marca 2015 r. w niniejszej sprawie, nie stanowi okoliczności, którą należałoby uwzględnić w niniejszej sprawie, oraz która mogłaby uzasadniać zmianę orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 5 lutego 2015r., znak: (...), oraz zaliczenie Odwołującego do stopnia niepełnosprawności - umiarkowanego, 4) art.
poprzez błędną wykładnię i jego niezastosowanie w niniejszej sprawie poprzez uznanie, że wykazana w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego okoliczność hospitalizacji Odwołującego w dniu 26 lutego 2015 r. na skutek ujawnienia się ostrego zespołu wieńcowego wymagającego leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa), a zatem po wydaniu decyzji Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 5 lutego 2015r., znak: (...), a przed złożeniem odwołania z dnia 9 marca 2015 r. w niniejszej sprawie, nie stanowi nowych okoliczności dotyczących niepełnosprawności Odwołującego w rozumieniu art.
uzasadniających uchylenie decyzji wydanej w sprawie oraz przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Zespołowi do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...). W związku z powyższym skarżący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 5 lutego 2015r., , oraz zaliczenie Odwołującego do stopnia niepełnosprawności - umiarkowanego, ewentualnie na okoliczność uznania, że w niniejszej sprawie zaistniały nowe okoliczności dotyczące niepełnosprawności Odwołującego w rozumieniu art.
k.p.c., o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 5 lutego 2015r., - przyznanie w postępowaniu apelacyjnym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości ustalonej według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości lub części, - dopuszczenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu niniejszej apelacji na okoliczności tam podniesione, - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu kardiologii na okoliczność: wskazania, czy ostry zespół wieńcowy wymagający leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa) jest schorzeniem powstałym dopiero w dniu 26 lutego 2015 r. (data hospitalizacji Odwołującego), czy jest to schorzenie które istniało, miało swój początek, u Odwołującego także w dniu 5 lutego 2015r. (data wydania decyzji w sprawy), ustalenia stopnia niepełnosprawności Odwołującego z uwzględnieniem schorzenia w postaci ostrego zespołu wieńcowego wymagającego leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa) wykrytego u Odwołującego dnia 26 lutego 2015 r. (data hospitalizacji Odwołującego). Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji wydał trafne orzeczenie, znajdujące oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 233 § 1 kpc. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Z kolei art. 278 § 1 kpc stanowi, iż dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje w wypadkach, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane są wiadomości „specjalne”. Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje więc wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości, wykraczająca poza zakres wiadomości przeciętnej osoby posiadającej ogólne wykształcenie. Wobec tego biegłym może być jedynie osoba, która posiada wskazane wiadomości potrzebne do wydania opinii i daje rękojmię należytego wykonania czynności biegłego. W ramach przyznanej swobody w ocenie dowodów – art. 233 kpc, Sąd I instancji powinien zbadać wiarygodność i moc dowodu z opinii biegłego sądowego dokonując oceny tego dowodu według własnego przekonania i na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. (wyrok SN z 2003-10-30 IV CK 138/02 Legalis). Niemniej jednak polemika z opinią biegłego nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc (wyrok SN z 2002-01-09 II UKN 708/00 Legalis). Dla obalenia twierdzeń biegłego specjalisty nie wystarcza bowiem przeświadczenie strony, iż fakty wyglądają inaczej, lecz koniecznym jest również rzeczowe wykazanie, iż wystawiona przez biegłego opinia jest niespójna bądź merytorycznie błędna. Dowód z opinii biegłych jest przeprowadzony prawidłowo, jeżeli sądy uzyskały od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, a tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej (wyrok SN z 2000-06-30 II UKN 617/99 OSNAPiUS 2002/1/26). Zdaniem Sądu II instancji niewątpliwym jest, że ocena stopnia niepełnosprawności wnioskodawcy, to jest ocena jego stanu zdrowia oraz niezdolności do pracy bądź ograniczonej zdolności do pracy (wyłącznie w warunkach pracy chronionej) nadto ewentualnej konieczności zapewnienia mu w celu pełnienia ról społecznych, częściowej albo czasowej pomocy innych osób, wymaga wiadomości specjalnych i musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych nie zaś tylko subiektywnym odczuciu zainteresowanej rozstrzygnięciem strony. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy uczynił podstawą swego rozstrzygnięcia opinie biegłych lekarzy: laryngologa i audiologa, ortopedy, neurologa i kardiologa. Wskazani biegli orzekli wprost, iż ze względu na stan zdrowia wnioskodawcę cechuje jedynie lekki stopień niepełnosprawności. Zgodnie z art. 217 § 1 kpc. strona może aż do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej. W postępowaniu przed Sądem I instancji wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalistę nie był ograniczony co do możliwości przedstawienia swych twierdzeń i dowodów w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia, pomimo tego nie wykazał, iż dokonana przez wskazanych biegłych ocena stanu jego zdrowia i zdolności do pełnienia ról społecznych była niepełna czy merytorycznie błędna. W szczególności nie sposób zgodzić się z twierdzeniem apelacji, iż na wskazanej ocenie zaważył fakt nieuprawnionego oddalenia przez Sąd Rejonowy zgłoszonego przez skarżącego wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego kardiologa na okoliczność skutków ostrego zespołu wieńcowego wymagającego leczenia inwazyjnego (choroby wieńcowej) na stopień niepełnosprawności, w sytuacji gdy opinia biegłego kardiologa S. O. w tym przedmiocie jest niekompletna nie powala bowiem na ocenę czy ostry zespół wieńcowy wymagający leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa) jest schorzeniem powstałym dopiero w dniu 26 lutego 2015r., które nie miało swych początków, nie istniało w żadnej formie, u Odwołującego w dniu 5 lutego 2015 r., oraz nie wyjaśnia czy ostry zespół wieńcowy wymagający leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa) nie jest schorzeniem, które miałoby wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności Odwołującego. W przekonaniu Sądu Okręgowego, wbrew zapatrywaniom apelacji wskazany dowód nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Odnosząc się do powyższego podnieść należy, co słusznie dostrzegł także Sąd I instancji - że sąd odwoławczy rozpoznając sprawy z zakresu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności bezwzględnie związany jest zakresem decyzji (...). Oznacza to, że treść decyzji wyznacza zakres i przedmiot rozpoznania sądowego, w którym sąd rozstrzyga o zasadności wniosku w granicach przedmiotu zaskarżonej decyzji. Sąd nie działa w zastępstwie wskazanego organu orzekającego, w związku z czym nie ustala ab initio konkretnych uprawnień i choć samodzielnie oraz we własnym zakresie rozstrzyga wszelkie kwestie związane z materią objętej decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji. Przed sądem wnioskodawca może żądać jedynie korekty stanowiska zajętego przez organ orzekający i wykazywać swoją rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego zaskarżoną decyzją, natomiast nie może żądać czegoś, o czym organ ten nie decydował. Z tego względu odwołanie wnoszone od decyzji organu ubezpieczeń społecznych w tym (...) nie ma charakteru samodzielnego żądania, a jeżeli takie zostanie zgłoszone, sąd nie może go rozpoznać, lecz zobowiązany jest postąpić zgodnie z art. 477 10 § 2 k.p.c.. I tak w wyroku z dnia 9 września 2010 roku wydanym w sprawie II UK 84/10 (opubl: Legalis) Sąd Najwyższy wskazał, że przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, a między stronami spornych; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. Oznacza to więc, że spór sądowy w konsekwencji odwołania od decyzji ogranicza się do okoliczności w niej uwzględnionych, ale tylko tych, które są sporne między stronami. A contrario, okoliczności niesporne między stronami jak i sporne lecz nie uwzględnione w decyzji pozostają poza granicami tego postępowania sądowego. Powyższe wynika wprost z charakteru postępowania sądowego z zakresu ubezpieczeń społecznych w tym także o orzekaniu o stopniu niepełnosprawności, które ma charakter rozpoznawczy i kontrolny. Tym samym bezwzględnie postępowanie sprowadza się do oceny zasadności rozstrzygnięcia dokonanego przez organ orzekający w zakresie wyznaczonym przez treść zaskarżonej decyzji. (por odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 roku, II UZ 51/99 OSNP 2000/15/601; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2011 roku, w sprawie o sygn. akt II UZ 1/11, LEX; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II UK 275/1111 LEX oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 stycznia 2013 roku, w sprawie o sygn. akt III AUa 940/12, LEX). Tym samym kwestia skutków ostrego zespołu wieńcowego wymagającego leczenia inwazyjnego (choroby wieńcowej) na stopień niepełnosprawności, tj okoliczności na jaką wnioskodawca wnosił o przeprowadzenie w sprawie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego lekarza kardiologa nie mogła wpłynąć na wynik orzeczenia. Z opinii biegłego S. O. wydanej w sprawie wynika wprost, iż z powodu schorzeń kardiologicznych istniejących na dzień wydania zaskarżonej decyzji wnioskodawca nie kwalifikował się do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Zaistniały zaś u wnioskodawcy w dniu 26 lutego 2015 r. czyli po dacie wydania zaskarżonej decyzji, ostry zespół wieńcowy miał charakter nagły i nie był poprzedzony stwierdzonymi u wnioskodawcy zmianami niedokrwiennymi. Z tych też względów ewentualny wpływ wskazanego zespołu na stopień niepełnosprawności wnioskodawcy nie może być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu. W świetle powyższego, także twierdzenia apelacji co do niekompletności opinii biegłego kardiologa - która rzekomo nie pozwala na ocenę czy ostry zespół wieńcowy wymagający leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa) jest schorzeniem powstałym dopiero w dniu 26 lutego 2015r., które nie miało swych początków, nie istniało w żadnej formie, u Odwołującego w dniu 5 lutego 2015 r., oraz nie wyjaśnia czy ostry zespół wieńcowy wymagający leczenia inwazyjnego (choroba wieńcowa) nie jest schorzeniem, które miałoby wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności - nie mogą zostać zaakceptowane. Biegły bowiem odnosząc się do zastrzeżeń strony powodowej w tym zakresie jednoznacznie – co już podniesiono – stwierdził, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji zespół wieńcowy nie wpływał na stan zdrowia wnioskodawcy. Żądanie ponowienia lub uzupełnienia dowodu z opinii biegłych jest bezpodstawne, jeżeli sądy uzyskały od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania (wyrok SN z 1999-10-20 II UKN 158/99 OSNAPiUS 2001/2/51). Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (wyr. SN z 6.10.2009 r., II UK 47/09, Legalis). Podkreślić należy również, iż dostateczne wyjaśnienie okoliczności spornych w sprawie nie jest równoznaczne z uzyskaniem dowodu korzystnego dla strony niezadowolonej z faktów wynikających z dowodów dotychczas przeprowadzonych (wyrok SN z 28 lutego 2001 roku, II UKN 233/00 Legalis). Zwraca na to także uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 8 lipca 1999 roku, II UKN 37/99 OSNAPiUS 2000/20/741 wskazując, że sąd nie jest obowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę i pomija je od momentu dostatecznego wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy (art. 217 § 2 k.p.c.). Sąd Rejonowy był zatem zwolniony z przeprowadzenia wskazanego dowodu jako zbędnego dla rozstrzygnięcia. I z tych samych względów wniosek ten – zgłoszony przez stronę ponownie - w postępowaniu apelacyjnym podlegał oddaleniu. Tym samym w konsekwencji argumentacja skarżącego wskazująca na naruszenie art.
kpc przez brak uznania, że zaistniały po wydaniu zaskarżonej decyzji zespół wieńcowy nie uzasadnia zmiany zaskarżonego orzeczenia w całości jest nietrafna. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony logicznie nie uzasadnia bowiem takich wniosków. Chybionym jest również apelacyjny zarzut naruszenia art.
poprzez błędną wykładnię i jego niezastosowanie poprzez uznanie, że wykazana w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego okoliczność hospitalizacji Odwołującego w dniu 26 lutego 2015 r., a zatem po wydaniu decyzji Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 5 lutego 2015 r., a przed złożeniem odwołania z dnia 9 marca 2015 r. w niniejszej sprawie, nie stanowi nowych okoliczności dotyczących niepełnosprawności Odwołującego w rozumieniu tego przepisu uzasadniających uchylenie decyzji wydanej w sprawie oraz przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Zespołowi do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż wskazany przepis stanowi wprost, że w sprawie, w której wniesiono odwołanie od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących niepełnosprawności, które powstały po dniu wniesienia odwołania od tego orzeczenia. W tym przypadku sąd uchyla orzeczenie, przekazuje sprawę do rozpoznania wojewódzkiemu zespołowi do spraw orzekania o niepełnosprawności i umarza postępowanie. Tym samym we wskazanym przepisie mowa jest wyłącznie o "nowych okolicznościach", które, choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji. Dla przykładu, "nowe okoliczności" to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska (...) . Wobec tego art.
nakłada na Sąd obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji i nakazania ponownej procedury orzeczniczej tylko wtedy gdy "nowości" dotyczące decyzji zostaną ujawnione po wniesieniu odwołania. Obowiązek ten nie istnieje zaś gdy nowe okoliczności zaistnieją już po wydaniu decyzji a przed wniesieniem odwołania. W tym wypadku z uwagi na takie nowe okoliczności wpływające niewątpliwie na stan zdrowia ubezpieczonego konieczne jest złożenie nowego wniosku i wydanie nowej decyzji przez (...). Pogorszenie stanu zdrowia nie może bowiem wpływać na ocenę poprawności decyzji która uwzględniała wszystkie aspekty zdrowotne istniejące na dzień wydania, może jednak powodować konieczność jej weryfikacji i wydania nowej decyzji aktualnej z uwagi na następnie zaistniały stan rzeczy. Reasumując, żaden z zarzutów apelacyjnych dotyczących naruszenia prawa procesowego, zarówno w zakresie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów jak i trybu procedowania wpływających na brak ustalenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wnioskodawcy, nie okazał się uzasadniony. Wyrok Sądu Rejonowego odpowiada zatem prawu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 kpc. oddalił apelację strony skarżącej jako bezzasadną. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu orzeczono na podstawie § 3, §4, § 16 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. (Dz.U. 2015.1805) uwzględniając zwrot stawki podatku VAT. J.L.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.