X Ka 121/13

(1)oskarżonego z art. 222 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt X K 586/12 orzeka:

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną;
2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego, w tym 200 zł (dwieście złotych) tytułem opłaty. XKa 121/13 UZASADNIENIE C. K.

(1)został oskarżony o to, że: w dniu 16 czerwca 2012 r. w W. przy PI.(...) przed bramą wejściową nr 4 (to Strefy Kibica w związku z mającym się odbyć meczem piłki nożnej EURO 2012 naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji post. Ł. K.

(1)w ten sposób, te uderzył go otwartą dłonią w bark podczas i w trakcie wykonywania przez niego obowiązków służbowych, to jest o czyn z art. 222 § 1 kk w tym samym miejscu i czasie co w pkt. 1 naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji mł. asp. Ł. K.

(2)w ten sposób, że odepchnął go oburącz podczas i w trakcie wykonywania przez niego czynności służbowych, to jest o czyn z art. 222 § 1 kk Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2012 r. w sprawie X K 586/12: I. oskarżonego C. K.

(1)w ramach czynów zarzuconych mu v punktach

1. i
2. (pierwszym i drugim) uznał za winnego tego, że dnia 16 czerwca 2012 r. w W. przy PI. (...) w okolicach bramy wejściowej nr 4 do Strefy Kibica nar u szył nietykalność cielesną funkcjonariuszy Policji: post. Ł. K.

(1)w ten sposób, że uderzył go otwartą dłonią w bark i mł. asp. Ł. K.

(2)w ten sposób, że uderzył go oburącz w klatkę piersiową i odepchnął podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, co stanowi występek z art. 222 § 1 kk, za który na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustala­jąc wysokość jednej stawki na kwotę 20,00 (dwudziestu 00/100) złotych; II. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w postaci zatrzymania od dnia 16 czerwca 2012 r. do dnia 18 czerwca 2012 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny; III. dowód rzeczowy w postaci płyty DVD opisanej pod pozycją

1. (pierwszą) wyka su dowodów rzeczowych na k.
2. (dwudziestej drugiej) akt nakazał pozostawić w aktach sprawy; IV. na podstawie art. 627 kpk obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w całości zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 290,00 (dwieście dziewięćdziesiąt 00/100) złotych, w tym kwotę 200,00 (dwieście 00/100) złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Obrońca oskarżonego zaskarżył niniejszy wyrok w całości i rozstrzygnięciu temu zarzucił: a) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, polegający na: — błędnym uznaniu oskarżonego C. K.

(1)winnym popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, jedynie na podstawie zeznań świadków Ł. K.

(2)Ł. K.

(1)pomimo, że nie pozwala na to ujawniony w sprawie materiał dowodowy; b) naruszenie prawa materialnego tj. — art. 26 § 1 k.k. polegającego na błędnym uznaniu, że oskarżony C. K.

(1)ponosi odpowiedzialność karną pomimo, że postępowanie oskarżonego w stosunku do policjantów Ł. K.

(1)i Ł. K.

(2), sprowokowane było ich obojętnością |w stosunku do P. K. tj. zagrożenia dla jego życia i zdrowia, ukierunkowane było wyłącznie w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego życiu i zdrowiu P. K., poprzez żądanie wezwania za pośrednictwem radiotelefonów karetki pogotowia oraz lekarza; c) naruszenie prawa procesowego tj: — art. 7 k.p.k. - polegające na dokonaniu przez Sąd orzekający powierzchownej, błędne sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, — art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającego na nie wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, orzeczeniu o winie oskarżonego C. K.

(1)wyłącznie na podstawie dowodów obciążających i pominięciu dowodów korzystnych dla oskarżonych, bez uzasadnienia takiego stanowiska. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego C. K.

(1), względnie: — uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego C. K.

(1)była bezzasadna, wnioski w niej zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy zgodnie z wymogami procedury karnej i nie dopuścił się żadnych podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, stosownie do wymogów art. 439 kpk czy art. 440 kpk. Zdaniem Sądu Okręgowego w świetle dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy zarówno sprawstwo, jak i wina oskarżonego w zakresie czynu, jaki został mu przypisany zaskarżonym wyrokiem nie budziła najmniejszej wątpliwości i w pełni uzasadniała odpowiedzialność karną oskarżonego za popełniony przez niego czyn ocenie Sądu odwoławczego również przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna tego czynu, jak i wymierzona za jego popełnienie kara grzywny jest prawidłowa należycie uzasadniona. Powyższe rozważania uznać należy jednak za bezprzedmiotowe wobec faktu, iż sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 6 kpk, albowiem wyrok Sądu odwoławczego nie został omyłkowo, pomimo jego udziału w orzekaniu, podpisany przez jednego z sędziów faktycznie orzekających w niniejszej sprawie. W związku z powyższym nie jest zasadne szczegółowe odnoszenie się do zarzutów zawartych w apelacji.