W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że odwołujący nie spełnił wymogu 15 lat pracy w warunkach szczególnych do dnia 1 stycznia 1999 r. W ocenie Oddziału ubezpieczony udokumentował jedynie 14 lat, 8 miesięcy i 8 dni pracy w warunkach szczególnych. Przy ustalaniu okresu pracy w warunkach szczególnych nie uwzględnił okresów niewykonywania pracy, za które odwołujący otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. zasiłek chorobowy lub wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy ( k. 7 a. s.). Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty ds. BHP J. P. celem ustalenia, czy odwołujący w okresie od dnia 31 października 1989 r. do dnia 7 października 1991 r. wykonywał pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( k. 53 a. s.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Odwołujący w dniu 5 stycznia 2015 r. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniosek o emeryturę ( k. 1 a. e.). Organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że ubezpieczony wykazał łączny staż pracy na dzień 1 stycznia 1999 r. w wymiarze 27 lat, 9 miesięcy i 3 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 14 lat, 8 miesięcy i 8 dni stażu pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy na mocy zaskarżonej decyzji z dnia 31 marca 2015 r., znak: (...) odmówił odwołującemu prawa do wcześniejszej emerytury, gdyż nie został udowodniony wymagany 15-letni okres pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Oddział przy ustalaniu okresów pracy w warunkach szczególnych nie uwzględnił okresów niewykonywania pracy, za które odwołujący otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. zasiłek chorobowy lub wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych do pracy w warunkach szczególnych uwzględnił okresy: od dnia 17 czerwca 1980 r. do dnia 29 października 1989 r., od dnia 8 stycznia 1992 r., do dnia 24 lipca 1992 r., od dnia 4 sierpnia 1992 r. do dnia 20 września 1992 r., od dnia 1 października 1992 r. do dnia 24 sierpnia 1993 r., od dnia 29 sierpnia 1993 r. do dnia 24 stycznia 1994 r., od dnia 31 stycznia 1994 r. do dnia 12 kwietnia 1994 r., od dnia 26 kwietnia 1994 r. do dnia 10 maja 1994 r., od dnia 2 lipca 1994 r. do dnia 21 maja 1995 r., od dnia 16 czerwca 1995 r. do dnia 14 grudnia 1995 r., od dnia 21 grudnia 1995 r. do dnia 20 czerwca 1996 r., od dnia 28 czerwca 1996 r. do dnia 20 stycznia 1997 r., od dnia 30 stycznia 1997 r. do dnia 14 kwietnia 1997 r., od dnia 21 kwietnia 1997 r. do dnia 20 sierpnia 1997 r. oraz od dnia 31 sierpnia 1997 r. do dnia 29 września 1997 r. ( k. 85 a. r.). Z zaświadczenia wystawionego przez (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 19 marca 1999 r. wynika, że odwołujący był zatrudniony na budowie eksportowej w L. na podstawie umowy o pracę zawartej od dnia 31 października 1989 r. do dnia 7 października 1991 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku tokarz ( akta ZUS). Odwołujący na kontrakcie w L. wykonywał prace zlecane, do których zaliczało się głównie toczenie tarcz hamulcowych, wytaczanie bębnów hamulcowych, szlifowanie głowic silników samochodowych i naprawa urządzeń kuchennych. Przy wykonywaniu powyższych prac unosił się pył żeliwa oraz toczenie z chłodziwem, co powodowało nieodwracalne skutki zdrowotne ( zeznania świadka J. B. i odwołującego k. 33-34 i 52-53 a. s.). W oparciu o opinię biegłego sądowego Sąd ustalił, że wykonywane przez odwołującego prace szlifierskie związane z ostrzeniem narzędzi, noży do mięs i głowic silników odpowiadają rodzajowi prac wymienionemu w Dziale III – w hutnictwie i przemyśle metalowym pod pozycją 78 Wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Natomiast typowe prace tokarskie i frezerskie nie są objęte Wykazem stanowiącym załącznik do wymienionego rozporządzenia. Prace wykonywane przez odwołującego w okresie od dnia 31 października 1989 r. do dnia 7 października 1991 r. spełniały przesłanki do zaliczenia ich do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych, albowiem w spornym okresie ubezpieczony przemiennie wykonywał prace objęte ww. Wykazem stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia Rady Ministrów ( opinia biegłego sądowego J. P. k. 57-62 a. s.). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie złożonych do akt dokumentów, w tym akt rentowych, akt osobowych, opinii biegłego J. P., zeznań świadka J. B. oraz przesłuchania odwołującego w charakterze strony. Dokumenty przedłożone przez strony niniejszego postępowania stanowiły obiektywny oraz w pełni wiarygodny materiał dowodowy. Zeznania świadka oraz odwołującego były logiczne i spójne oraz korelowały z materiałem dowodowym w postaci dokumentów i opinią biegłego, zatem Sąd uznał je za wiarygodne i przyjął za podstawę ustaleń faktycznych niniejszej sprawy. Sąd jednocześnie pominął zeznania świadka J. S.
orzekł, jak w sentencji wyroku. Jednakże Sąd doszedł do przekonania na etapie sporządzania uzasadnienia, że wyrok zapadły w niniejszej sprawie został wydany błędnie. Sąd przyznając odwołującemu prawo do wcześniejszej emerytury posiłkował się głównie treścią sporządzonej opinii przez biegłego sądowego J. P., który jest wysokiej klasy specjalistą posiadającym bogate doświadczenie w badaniu podobnych spraw. Na skutek oczywistej omyłki, Sąd stwierdził, iż praca wykonywana przez odwołującego została zaliczona przez ww. biegłego do okresu w warunkach szczególnych. W związku z brakiem zastrzeżeń i uwag do opinii biegłego sądowego, należało oddalić odwołanie w niniejszej sprawie zgodnie z art.
Zarządzenie: (...). MK
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.