1 i 2 oraz § 4 ust. 1 umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r. oraz oświadczenia (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 8 maja 2014 r. i przyjęcie, że powód nie nabył skutecznie przedmiotowej wierzytelności, w sytuacji gdy wszechstronne rozważenie materiału dowodowego dawało podstawę do przyjęcia, że zapłata ceny za portfel wierzytelności spowodowała skuteczne przejście wierzytelności wraz ze wszystkimi ich prawami i zabezpieczeniami, a fakt uiszczenia ceny przez powoda winien prowadzić do wniosku, że czynności dokonane przez pełnomocnika P. C. zostały w sposób dorozumiany potwierdzone przez powoda i w konsekwencji błędne uznanie, że nie doszło do skutecznego zawarcia umowy z dnia 24 marca 2014 r. i nabycia przez powoda przedmiotowej wierzytelności względem pozwanych i że powód nie ma w związku z tym legitymacji czynnej w sprawie, -
3 lit a - d oraz § 3 ust. umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r. i uznanie, że powód nie nabył skutecznie przedmiotowej wierzytelności, a zatem nie miał legitymacji czynnej do wytoczenia przedmiotowego powództwa, podczas gdy sam fakt posiadania przez powoda dokumentacji przekazanej przez (...) w postaci umowy kredytu w rachunku bieżącym z 8 grudnia 2008 r., Bankowego Tytułu Egzekucyjnego z dnia 30 marca 2011 r. nr (...), postanowienia Sądu Rejonowego w Mikołowie I Wydział Cywilny z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt: I Co 775/11, postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Chorzowie z dnia 22 kwietnia 2014 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt: KM 5591/11, świadczył o skutecznym nabyciu przez powoda wierzytelności objętej żądaniem pozwu, -
1 i ust. 2 pkt. 1 i pkt. 2 umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r., aneksu nr (...) z załącznikiem nr (...) (liczba porządkowa 111) oraz Bankowego Tytułu Egzekucyjnego z dnia 30 marca 2011 r. nr (...) i wyciągnięcie wniosków nie wynikających z treści wskazanych dokumentów, a polegających na przyjęciu, że powód nie wykazał istnienia i wysokości dochodzonej przedmiotowym pozwem wierzytelności wobec pozwanych, podczas gdy z dokumentów tych wynika, że powód nabył bezsporną i wymagalną wierzytelność w wysokości szczegółowo wskazanej w załączniku nr (...) do aneksu (...) umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r., dodatkowo stwierdzoną Bankowym Tytułem Egzekucyjnym z 30 marca 2011 r. nr (...), gdzie kwota kapitału jest tożsama z kwotą wskazaną w załączniku nr (...)do aneksu (...) umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r. (liczba porządkowa 111, kolumna: kapitał), co skutkowało stwierdzeniem, że powód nie wykazał istnienia i wysokości dochodzonego roszczenia, a w konsekwencji oddaleniem powództwa, -
odpisu zupełnego z księgi wieczystej nr (...) w zakresie hipoteki umownej kaucyjnej w kwocie 451500 zł ustanowionej na rzecz powoda i stwierdzenie, że powód nie wykazał istnienia i wysokości przedmiotowego roszczenia, w sytuacji gdy powód wnosił o zasądzenie kwoty 312. 432,15 zł, stanowiącej jedynie część zabezpieczenia hipotecznego, a pozwani w chwili zmiany wierzyciela hipotecznego na powoda nie kwestionowali istnienia i wysokości zabezpieczonej wierzytelności, ani istnienia i wysokości ustanowionego zabezpieczenia, -
treści postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Chorzowie Iwony Ochęduszko z dnia 22 kwietnia 2014 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt: KM 5591/11, zgodnie z którym komornik wezwał dłużnika do zapłaty niepokrytych kosztów egzekucyjnych w kwocie 27.050,13 zł, a co powinno skutkować przyjęciem, że wierzytelność wynikająca z umowy kredytu w rachunku bieżącym z dnia 8 kwietnia 2008 r. a stwierdzona BTE z dnia 30 marca 2011 r. nr (...) istniała w dniu umorzenia postępowania co najmniej w wysokości w nim wskazanej, c). art. 217 § 2 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku powoda o przeprowadzenie dowodu z dokumentu to jest: pełnomocnictwa z dnia 14 listopada 2013 r. dołączonego do pisma z dnia 3 sierpnia 2015 r., jako spóźnionego, w sytuacji gdy przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu nie spowodowałoby zwłoki w rozpoznaniu sprawy, a co więcej przyczyniłoby się do wykazania legitymacji czynnej powoda i umocowania P. C. do podpisania umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r., d). art. 217 § 3 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku powoda o przeprowadzenie dowodu z dokumentu to jest: pełnomocnictwa z dnia 14 listopada 2013 r. dołączonego do pisma z dnia 3 sierpnia 2015 r., z uwagi na błędne przyjęcie, iż zgromadzone dowody w sposób wystarczający pozwalały na ustalenie stanu faktycznego oraz wyjaśnienie i rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji, gdy okoliczności sporne co do legitymacji czynnej powoda oraz umocowania P. C. do podpisania umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r. nie zostały dostatecznie wyjaśnione, e) art. 72 § 1 pkt. 1 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. poprzez zasądzenie od powoda solidarnie na rzecz pozwanych, wspólników spółki cywilnej, zwrotu kosztów procesu dla każdego z nich w wysokości 7217 zł w sytuacji, gdy pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej zachodzi współuczestnictwo materialne, a co oznacza że, koszty procesu powinny być zasądzone w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego pełnomocnika i zgodnie z dyspozycją art. 98 § 1 k.p.c. 2. przepisów prawa materialnego: - art. 79 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r. poprzez stwierdzenie, że wierzytelność zabezpieczona na nieruchomości hipoteką umowną kaucyjną w kwocie 451.500 zł nie została skutecznie przeniesiona na rzecz powoda , podczas gdy do przelewu wierzytelności hipotecznej niezbędny jest wpis w księdze wieczystej, a hipoteka nie może być przeniesiona bez wierzytelności, którą zabezpiecza, - art. 509 § 1 i § 2 k.c. poprzez przyjęcie, że powód nie nabył dochodzonej niniejszym pozwem wierzytelności w stosunku do pozwanych oraz że ograniczone prawo rzeczowe w postaci hipoteki umownej kaucyjnej ustanowionej na nieruchomości w kwocie 451500 zł nie zostało skutecznie przeniesione na powoda domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez zasądzenie solidarnie od pozwanych na jego rzecz kwoty 312.432,15 zł wraz z odsetkami liczonymi w wysokości ustawowej od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanych do wysokości wartości nieruchomości położonej w miejscowości Ś., dla której Sąd Rejonowy w C. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr (...) ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 380 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w związku z art. 241 k.p.c. wniósł także o rozpoznanie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 8 września 2015 r. oddalającego wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z pełnomocnictwa z dnia 14 listopada 2013 r. dołączonego do pisma z dnia 3 sierpnia 2015 r. dla wykazania legitymacji czynnej powoda oraz umocowania P. C. do podpisania umowy cesji wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r. oraz o przeprowadzenie tego dowodu w postępowaniu apelacyjnym, jak również o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: - pełnomocnictwa z dnia 30 września 2013 r. udzielonego przez (...) S.A. z siedzibą w W. będącego organem (...)z siedzibą w W. dla (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w W. na okoliczność legitymacji czynnej powoda i możliwości udzielenia przez spółkę (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w W. pełnomocnictwa P. C. do zawarcia umowy przelewu wierzytelności, - potwierdzenia przelewu z dnia 27 marca 2014 r. na okoliczność legitymacji czynnej powoda, spełnienia warunku zapłaty ceny za nabyte wierzytelności na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r., skutecznego nabycia przedmiotowej wierzytelności, dorozumianego potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 24 marca 2014 r. przez (...) z siedzibą w W.. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami sprowadzał się do oceny istnienia po stronie powodowej legitymacji czynnej w sprawie, a więc w pierwszym rzędzie skuteczności nabycia przez powoda dochodzonej w sprawie wierzytelności, a w dalszej kolejności wykazania jej wymagalności i wysokości. Jeśli idzie o skuteczność nabycia wierzytelności pozwani podnosili zarzut niewykazania jej nabycia na podstawie wskazywanej umowy sprzedaży, a nadto niewykazania umocowania pełnomocnika powoda do zawarcia umowy w jej imieniu. Przypomnienia w związku z tym wymaga, że przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza) i jego przedmiotem może być co do zasady wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Jak się wskazuje w orzecznictwie, skutkiem przelewu wierzytelności jest sukcesja syngularna o charakterze translatywnym. Nie prowadzi on do umorzenia zobowiązania, jego zmiany przedmiotowej lub zakresu odpowiedzialności, bądź powołania nowego, ale do kontynuacji istniejącego zobowiązania w innym układzie podmiotowym. Nabycie wierzytelności może nastąpić zatem tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim przysługiwała zbywcy, gdyż brak wierzytelności czyni umowę o przelew wierzytelności nieskuteczną prawnie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2014 r., V CSK 620/13 niepubl. i powołane tam orzecznictwo). Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia, powinna być nadto w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność (tak trafnie SN w wyroku z dnia 11 maja 1999 r., III CKN 423/98, niepubl.), a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. W orzecznictwie i piśmiennictwie trafnie zwraca się uwagę na procesowy oraz materialnoprawny aspekt ciężaru dowodu; pierwszy dotyczy powinności stron procesu cywilnego w zakresie przedstawiania dowodów potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy (art. 3 i art. 232 k.p.c.), drugi - negatywnych skutków wynikających z nieudowodnienia przez stronę faktów, z których wywodzi ona skutki prawne (art. 6 k.c.). W judykaturze podkreśla się przy tym, że o tym co strona powinna udowodnić w konkretnym procesie decydują przede wszystkim: przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne oraz prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego (wyrok SN z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 71/09, OSP 2014, Nr 3, poz. 32). Z treści art. 509 k.c. wynika jednoznacznie, iż cesjonariusz, chcąc dochodzić nabytej wierzytelności, musi wykazać, że spełnione zostały przesłanki warunkujące powstanie tego uprawnienia, a ponieważ w sprawie niniejszej pozwana podniosła zarzut nieistnienia wierzytelności, ciężar wykazania jej istnienia, przedmiotu i wysokości spoczywał na powodzie, niezależnie od wykazania jej przejścia. Strona nie może bowiem przerzucać na sąd obowiązku poszukiwania w dołączonych dokumentach faktów, które dawałyby podstawę do weryfikacji sformułowanego żądania w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, gdyż w świetle art. 232 k.c., to strony a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik, a bierność strony nie obliguje z kolei sądu do podejmowania działań z urzędu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, której to oceny jurydycznej nie podważa również skarżący, iż w momencie wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie roszczenie wynikające z umowy kredytowej w rachunku bieżącym z dnia 8 grudnia 2008 roku było przedawnione i że pozwani mogą odpowiadać wobec powoda, który nabył wierzytelność wynikającą z powyższej umowy, tylko jako dłużnicy hipoteczni. Trafnie też wskazał, że przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pociąga za sobą tylko skutki w sferze obligacyjnej i nie pozbawia wierzyciela hipotecznego uprawnienia do zaspokojenia się z nieruchomości, co oznacza, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie przysługuje zarzut przedawnienia i to niezależnie od tego, czy jest też dłużnikiem osobistym, czy tylko rzeczowym. Jeżeli nim jest, a dojdzie do przedawnienia i dłużnik zgłosi taki zarzut, to będzie odpowiadał tylko rzeczowo, a sąd, uwzględniając powództwo, ograniczy, zgodnie z art. 319 k.p.c., jego odpowiedzialność do obciążonej nieruchomości (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2012 r., I ACa 1374/11, nie publ.). Stosownie do art. 77 u.k.h.w. przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza bowiem uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Hipoteka nie jest przedmiotem obrotu, a jej przejście jest skutkiem przelewu wierzytelności hipotecznej. Do przejścia hipoteki konieczny jest jednak dodatkowo wpis w księdze wieczystej (obecnie art. 79 zd. drugie u.k.w.h.) mający zastosowanie w sprawie poczynając od dnia 20 lutego 2011 r. do hipotek kaucyjnych (za wyjątkiem hipotek kaucyjnych związanych z hipotekami zwykłymi zabezpieczającymi roszczenia uboczne) stosownie do art. 10 ustawy z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2009.131.1075). Stosownie do art. 102 u.k.h.w. obowiązującego w dacie ustanawiania hipoteki kaucyjnej, wierzytelności o wysokości nieustalonej mogły być zabezpieczone hipoteką kaucyjną do oznaczonej sumy najwyższej (ust. 1) i mogła ona zabezpieczać istniejące lub mogące powstać wierzytelności z określonego stosunku prawnego albo roszczenia związane z wierzytelnością hipoteczną, lecz nieobjęte z mocy ustawy hipoteką zwykłą (ust. 2), zaś stosownie do art. 105 tej ustawy, w odróżnieniu od hipoteki zwykłej (art. 71) hipoteka kaucyjna nie była wyposażona w domniemanie istnienia wierzytelności zabezpieczonej. W związku z powyższym, również w obecnym stanie prawnym, wobec uchylenia art. 71 ustawą zmieniającą) wierzyciel dochodzący realizacji hipoteki musi - na ogólnych zasadach - udowodnić jej istnienie. Z załączonego do akt sprawy odpisu zupełnego z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości pozwanych wynika, że w dniu 5.09.2014r. wykreślono wpisane dotychczas na rzecz banku zabezpieczenie kredytu w postaci hipoteki kaucyjnej do kwoty 451.500 zł i wpisano je na rzecz strony powodowej (k. 428 odwr.), a to na podstawie wyciągu z jego ksiąg rachunkowych (k. 447 odwr.). Jak się jednakże wskazuje w orzecznictwie, dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, np. cesji wierzytelności. Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności. Nie stanowią one jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności (por. wyrok SN z dnia 13 czerwca 2013 r., V CSK 329/12, nie publ.). Zarzut skarżącego naruszenia art. 233 w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. dotyczy w istocie błędnej oceny ustaleń dokonanych na podstawie dostarczonego przezeń materiału dowodowego i stwierdzenia przez Sąd Okręgowy, że są one niewystarczające dla prawidłowego zastosowania w sprawie prawa materialnego. Zarzut ten jest bezpodstawny. Okoliczności faktyczne doniosłe dla rozstrzygnięcia sprawy powinny mieć oparcie w dowodach przeprowadzonych w toku postępowania. Ustawodawca zwalnia jedynie sąd od prowadzenia dowodów co do faktów przyznanych przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.) oraz co do faktów niezaprzeczonych (art. 230 k.p.c.). Dokumenty przedstawione przez stronę powodową nie stanowią jednakże - wbrew zarzutom skarżącego - dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienie i wysokość nabytej wierzytelności. Okoliczności te, jak zasadnie stwierdził Sąd Okręgowy, wobec ich kwestionowania przez stronę przeciwną, powinien wykazać fundusz odpowiednimi środkami dowodowym, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 k.c. Obowiązkowi temu skarżący nie sprostał, zaś wskazać dodatkowo należy, że stosownie do umowy sprzedaży z dnia 24 marca 2014 r. (§ 3 ust. 6), której treści ze zmianami wprowadzonymi aneksami nr (...) i faktu jej zawarcia - pozwani nie kwestionowali, nabywca wierzytelności zobowiązał się do sporządzenia na podstawie przekazanej mu dokumentacji i w terminie 7 dni od jej przekazania, załącznika do umowy nr (...), „który będzie zawierał wykaz wierzytelności ze wskazaniem rodzaju tytułu wykonawczego/ egzekucyjnego jego sygnaturę i datę wydania oraz oznaczenie sądu, który wydał tytuł, przy czym zestawienie to nie będzie dotyczyło spraw, w których nie został wydany bankowy tytuł egzekucyjny”. Zgodnie z kolei ze zmianami wprowadzonymi w dniu 15 kwietnia 2014 r. aneksem nr (...), ostateczna wysokość portfela wierzytelności, będąca przedmiotem zbycia przez (...) Bank (...) S.A. na rzecz nabywcy, wyszczególniona jest w załączniku nr (...) do aneksu zawierającym ostateczny wykaz wierzytelności i dłużników oraz ich dane aktualne na dzień ich przeniesienia, które nastąpiło w dniu 27 marca 2014 r. W świetle wyciągu z tego załącznika załączonego do pozwu ( k. 55-57), pod poz. 159 (w zał. nr (...) do umowy z dnia 24 marca 2014 r. wierzytelność ta - według stanu na dzień 20 grudnia 2013 r. - figurowała pod poz. 139 - k. 383a) do umowy wpisano wierzytelność banku w stosunku do powodów wynikającą z umowy kredytowej w rachunku bieżącym zawartej w dniu 21 stycznia 2005 r. z zadłużeniem na dzień 26 marca 2014 r. w kwocie 536737,83 zł, w tym kapitał w kwocie 312758,48 zł, odsetki skapitalizowane w kwocie 223878,35 zł i koszty w kwocie 101 zł. W wykazie nie odnotowano natomiast w odpowiednich rubrykach informacji o istnieniu zabezpieczeń kredytu (w tym hipoteki kaucyjnej). Stosownie z kolei do zawartego przez strony tej umowy - w dniu 9 października 2014 r.- aneksu nr (...), a więc na kilkanaście dni przed sporządzeniem pozwu, co miało miejsce w dniu 25 października 2014 r. (k. 2), strony oświadczyły zgodnie, że zgodnie z postanowieniami § 3 ust.6 umowy sporządziły załącznik nr (...) do umowy zawierający wykaz wierzytelności ze wskazaniem rodzaju tytułu wykonawczego lub egzekucyjnego, jego sygnaturę i datę wydania oraz oznaczenie sądu, który wydał tytuł i że bank zweryfikował poprawność wprowadzonych danych jak również oświadczyły, że nie będą ponosiły odpowiedzialności za ewentualne rozbieżności, nieścisłości brak ich kompletności (k. 281-282). W załączonej do aneksu kserokopii załącznika nr (...), pod pozycją 111, ostatnią w tym zestawieniu (k. 290-291), figuruje wierzytelność banku wobec pozwanych wynikająca z umowy kredytowej w rachunku bieżącym z dnia 8 grudnia 2008 r. w kwocie 536737,83 zł (w tym kapitał w kwocie 312758,48 zł, odsetki skapitalizowane w kwocie 223878,35 zł i koszty w kwocie 101 zł), a więc zbieżnej z kwotą wierzytelności wskazanej w załączniku nr (...) do aneksu nr (...). Jako zabezpieczenie kredytu wskazano jedynie weksel własny wystawiony przez dłużników. W tym zestawieniu wymieniona wierzytelność została ujęta, pomimo tego, że co do niej, jako jedynej, nie wskazano w odpowiedniej rubryce tytułu egzekucyjnego lub wykonawczego, o którym mowa w art. 3 ust. 6 umowy i treści aneksu nr (...). Nie ulega zatem wątpliwości, że z tego powodu nie podlegała ona ujawnieniu w tym załączniku, a nadto jego treść nie mogła stanowić dowodu cesji wierzytelności dochodzonej w pozwie (po jego przedmiotowej zmianie), przedstawionego przez powoda jako dowód istnienia wierzytelności. Załącznik ten, jako mający charakter informacyjny, bo zawierający zestawienie wierzytelności objętych tytułami egzekucyjnymi lub wykonawczymi, nie mógł nadto kreować wierzytelności niewymienionej w załączniku nr (...) do aneksu nr (...) do umowy, a w szczególności wskazywać na inne źródło jej powstania, tym bardziej że nie wskazano w załączniku nr (...)do aneksu nr (...) do umowy zabezpieczenia w postaci hipoteki kaucyjnej, zaś w piśmie procesowym zawierającym zmianę przedmiotową powództwa i opierając je na umowie z dnia 8 grudnia 2008 r. i przedstawiając na dowód nabycia wierzytelności załącznik nr (...) do umowy cesji powód wyraźnie oświadczył, że „pozwani posiadają także zadłużenie wobec powoda” wynikające z umowy z dnia 21 stycznia 2005 r. załączonej do pozwu, jednakże ta umowa nie stanowi podstawy dochodzonego roszczenia (k. 140). Skoro zatem powód nie przedstawił dowodu nabycia wierzytelności obejmującej zadłużenie wynikające z umowy z dnia 8 grudnia 2008 r., bo przedstawiony przez nią wyciąg z załącznika nr (...) do aneksu nr (...) do umowy obejmować może wyłącznie zadłużenie wynikające z umowy z dnia 21 stycznia 2005 r., zarzut skarżącego odnośnie do braku podstaw do przyjęcia, że nie wykazał on nabycia dochodzonej w sprawie niniejszej wierzytelności okazał się nieuzasadniony. Oceny tej nie może zmienić fakt dysponowania przezeń dokumentami wskazującymi na istnienie wierzytelności banku wobec pozwanych obejmującej zadłużenie wynikające z umowy z 2008 r., skoro – jak już wyżej wskazano - powód przyznał, że nabył obie wierzytelności; nie wykazał natomiast, że wierzytelność objętą umową z 8 grudnia 2008 r. nabył na podstawie umowy cesji z dnia 24.04.2014 r. Bezzasadny jest również zarzut skarżącego kwestionujący stanowisko Sądu Okręgowego, że nie wykazał on skuteczności zawartej umowy. Wykonując postanowienie Sądu wydane na rozprawie z dnia 21 lipca 2015 r. (k. 270), wzywające go do złożenia w terminie 14 dni należycie uwierzytelnionego umowy sprzedaży wraz z wszystkimi załącznikami, w tym załącznika nr (...) do umowy obejmującego dochodzoną wierzytelność pod rygorem oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów, nie przedstawił załącznika nr 3 do tej umowy obejmującego kopie pełnomocnictw osób podpisujących umowę, jak również pełnomocnictw upoważniających P. C. do sporządzenia aneksu nr (...) powołanych w jego treści. Złożył natomiast kopię pierwotnego załącznika nr (...), zamiast zupełnego odpisu właściwego, sporządzonego w wyniku zmian wprowadzonych aneksem nr (...) oraz załącznik nr (...), o którym mowa w aneksie nr (...), o charakterze – jak wyżej wskazano - porządkującym. Jego weryfikacja nie była zatem możliwa wobec niewykonania obowiązku przedłożenia odpisu załącznika nr 1 obejmującej ostateczny pełny portfel wierzytelności objętych umową cesji ze zmianą wprowadzoną aneksem nr (...). W związku z tym zarzut bezzasadnego pominięcia – na zasadzie art. 207 § 6 k.p.c. – innych dowodów, jako spóźnionych, należało uznać za bezzasadny, tym bardziej że w świetle ugruntowanego w orzecznictwie poglądu strona nie może skutecznie zarzucać w apelacji uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom postępowania polegającego na wydaniu postanowienia, które może być zmienione lub uchylone stosowanie do okoliczności, jeżeli nie zwróciła uwagi sądu na to uchybienie w toku posiedzenia, a w razie nieobecności - na najbliższym posiedzeniu, chyba że niezgłoszenie zastrzeżenia nastąpiło bez jej winy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r. III CZP 55/05, OSNC z 2006 r., z. 9, poz. 144). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia wymienionych przepisów proceduralnych w apelacji wymagało spełnienia wymogów art. 162 k.p.c., a mianowicie zwrócenia uwagi sądu na uchybienia przepisom postępowania oraz zawnioskowanie wpisania zastrzeżenia w tym przedmiocie do protokołu. Skarżący utracił zatem prawo powoływania się w apelacji na uchybienia w zakresie wnioskowanego, a nie przeprowadzonego postępowania dowodowego, gdyż nie zgłosił zastrzeżeń w tym przedmiocie w trybie art. 162 k.p.c. Stąd próba wykazywania w uzasadnieniu apelacji bezzasadności oddalenia wniosku dowodowego i wskazywanie na jego zasadność nie może być uznana za skuteczną. Nadto, wyłączenie spod kontroli instancyjnej uchybienia sądu pierwszej instancji polegającego na niedopuszczeniu dowodów, na które pozwana nie zwróciła uwagi sądowi (art. 162 k.p.c.), pozbawia ją nie tylko prawa powoływania się na to uchybienie w dalszym toku postępowania, ale pozbawia ją także możliwości skutecznego domagania się kontroli przez sąd drugiej instancji, w trybie art. 380 k.p.c., postanowienia oddalającego wnioski dowodowe. Z kolei, nie mogły być uwzględnione wnioski dowodowe powoda podniesione po raz pierwszy w postępowaniu apelacyjnym, jako objęte prekluzją z mocy art. 381 k.p.c. Potrzeba bowiem powołania tego rodzaju faktów istniała już w momencie podniesienia zarzutów obejmujących brak legitymacji czynnej w sprawie, a co nastąpiło już w odpowiedzi na pozew. Skoro zatem przedłożone przez powoda dokumenty nie wyjaśniły nasuwających się - wyżej przedstawionych - wątpliwości co do przedmiotu cesji brak było podstaw do przyjęcia, że dochodzona wierzytelność była przedmiotem cesji, została skutecznie zawarta i istnieje co do zasady i wysokości. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zawartego w apelacji zażalenia na rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Zasady ponoszenia kosztów procesu w sprawach, w których występują współuczestnicy w sporze (art. 72 i nast. k.p.c.), nie są uregulowane. Jedynym przepisem odnoszącym się do tej formy udziału w postępowaniu jest art. 105 k.p.c., dotyczy on jednak wyłącznie współuczestnictwa po stronie przegrywającej. Zasada określona w art. 105 § 1 ma zatem zastosowanie wyłącznie w przypadku przegrywających współuczestników, niezależnie od tego, czy występują oni po stronie pozwanej, czy powodowej. W wypadku wygrania procesu przez współuczestników procesowych należy stosować zatem ogólne zasady co oznacza, że każda ze stron wygrywających proces ma prawo żądać zwrotu kosztów niezbędnych do celowej obrony (por. przytoczone przez Sąd pierwszej instancji postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2012 r., I CZ 105/12). Z tych względów i na podstawie art. 385 k.p.c. apelacja podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 3 w zw. z art. 99 oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, przy czym uwzględniając nakład pracy pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym, który w tym postępowaniu, w odróżnieniu od nakładu jego pracy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, mimo reprezentowania obu pozwanych, nie był znaczący (pełnomocnik nie podejmował odrębnych czynności procesowych co do każdego z pozwanych i zarzuty zawarte w odpowiedzi na apelację opierały się na identycznych twierdzeniach faktycznych) Sąd Apelacyjny zasądził od powoda na rzecz każdego z pozwanych koszty zastępstwa procesowego w wysokości połowy stawki minimalnej, jako kosztów niezbędnych do celowej obrony. SSA Wiesława Namirska SSA Barbara Kurzeja SSA Olga Gornowicz-Owczarek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.