w zw. z art. 64 § 1 k.k. orzeka: 1. oskarżonego D. J. uznaje go za winnego tego, że w dniu 27 stycznia 2015 roku w miejscowości M., gm. W., pow. (...), woj. (...), w ruchu lądowym, kierował samochodem osobowym marki O. (...), nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości z wynikami 1,35‰, 1,61‰ alkoholu we krwi, przy czym był już wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-P., sygn. akt IV K 452/01 z dnia 24 czerwca 2002 roku za czyn z art. 177 § 1 i 2 kk popełniony w stanie nietrzeźwości i czyn ten kwalifikuje z art.
kk i za to na podstawie art.
na podstawie art. 42 § 2 k.k w zw. z art. 43 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk. orzeka wobec oskarżonego D. J. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 (dziesięć) lat,
Przestępstwo z art.
k.k., którego dopuścił się oskarżony, sankcjonuje prowadzenie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Istota tego czynu polega na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Stan nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu karnego, określony w art. 115 § 16 k.k. zachodzi wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Fakt kierowania samochodem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości zdecydował o wypełnieniu przez oskarżonego znamion czynu określonego w art.
k.k., zaś fakt kierowania samochodem w takim stanie będąc już prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości o wypełnieniu § 4 tegoż artykułu. D. J. został bowiem skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy P. w W. z dnia 08 kwietnia 2002 roku sygn. akt IV K 452/01 za czyny z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. polegający na tym, iż znajdując się w stanie nietrzeźwości oskarżony spowodował wypadek drogowy- na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności. D. J. karę tę odbył w okresie od dnia 15 maja 2009 roku do dnia 7 października 2011 roku, kiedy to został warunkowo przedterminowo zwolniony. Sąd z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował art. 64 § 1 kk, bowiem podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2015 roku w sprawie sygn. akt III K 290/14. Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony wiedział, że pił alkohol w dużej ilości i jest pod jego wpływem. Wiedział nadto, iż był już uprzednio karany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości. Oceniając zachowanie oskarżonego nie sposób pominąć, iż kierując samochodem w tym stanie nietrzeźwości stanowił duże zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie Sądu jazda oskarżonego samochodem po drogach publicznych, pod wpływem tak znacznej ilości alkoholu, co ograniczało jego zdolności psychomotoryczne tak istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego, uzasadnia uznanie popełnionego przez oskarżonego czynu za społecznie szkodliwym w stopniu znacznym. Odnośnie wymiaru kary Sąd zważył, co następuje. Wymierzając oskarżonemu karę i środki karne za przypisany mu czyn, Sąd kierował się zasadami wymiaru kary kształtującymi system sądowego wymiaru kary, a mianowicie zasadą swobodnego uznania sędziowskiego w granicach przewidzianych w ustawie, zasadą winy, zasadą nakazującą uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu, oraz mając na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara winna osiągnąć względem oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Do okoliczności łagodzących Sąd zaliczył fakt przyznania się oskarżonego do zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu okolicznością łagodząca nie jest fakt, iż oskarżony w takim stanie upojenia alkoholem wsiadł za kierownicę samochodu by doładować telefon by skontaktować się konkubiną, którą poszukiwał od dłuższego czasu. Istniały bowiem inne możliwości by umożliwić sobie kontakt z konkubiną. Sąd stoi na stanowisku, iż nie była to sytuacja ostateczna, wyjątkowa i istniało szereg innych rozwiązań niż wsiadanie w stanie nietrzeźwości do samochodu. Sąd natomiast dopatrzył się szeregu okoliczności obciążających, które musiał wziąć pod uwagę wymierzając karę. Okolicznością obciążająca oskarżonego jest przede wszystkim uprzednia karalność oskarżonego. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy P. w W. sygn. akt IV K 452/01 D. J. został skazany za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Wyrok w w/w sprawie uprawomocnił się dnia 24 czerwca 2002 roku. Te okoliczności dają Sądowi przekonanie, że oskarżony nie wyciągnął wniosków z poprzednich doświadczeń. Mimo skazania go za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i odbyciu w zakładzie karnym kary bezwzględnej pozbawienia wolności nadal nie przestrzega on przepisów. Trzeba podkreślić, iż na skutek wypadku drogowego, który spowodował oskarżony prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości, śmierć poniosła jedna osoba a druga doznała obrażeń ciała. Okoliczności te nie powstrzymały oskarżonego od ponownego kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu. Okoliczności te działają bardzo obciążająco na wymiar kary oraz środków karnych. Sąd wziął także pod uwagę stan nietrzeźwości oskarżonego, który w sposób znaczny przekroczył granicę wskazaną w art. 115 § 16 k.k. Okolicznością obciążająca jest także fakt, iż kierował on samochodem po trasie (...), która jest trasą o natężonym ruchu. Nadto zachowanie oskarżonego po popełnieniu czynu zasługuje na dezaprobatę. Oskarżony swoim zachowaniem zmierzał do zatuszowania, iż proawdzi8ł pojazd w stanie nietrzeźwości. Wymiar kary winien także uwzględniać potrzeby prewencji ogólnej. Fakt poruszania się nietrzeźwych kierowców jest plagą polskich dróg. Zatem tego typu zachowania powinny być surowo karane, by znalazły oddźwięk w społeczeństwie. Mając to na uwadze Sąd uznał oskarżonego D. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu przy czym czyn ten zakwalifikował z art.
i na tej podstawie skazał oskarżonego na karę jednego roku pozbawienia wolności. Sąd uznał, iż jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności będzie adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego i będzie w stanie odnieść swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze względem oskarżonego, a także uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości i spełni swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa ze względu na prewencję ogólną. W myśl art. 4 § 1 k.k. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przepisy obowiązujące przed dniem 1 lipca 2015 roku były względniejsze dla oskarżonego z uwagi na to, iż przewidywały orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych od 1 roku do 10 lat podczas gdy obecne przepisy w przypadku skazania z art.
przewidują dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W odniesieniu również do świadczenia pieniężnego przepisy obowiązujące w chwili popełnienia czynu przez oskarżonego były względniejsze z uwagi na to, iż określały jedynie maksymalną kwotę nawiązki jaką musi uiścić oskarżony na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w przypadku skazania z art.
kk jako sześćdziesiąt tysięcy złotych, podczas gdy obecne przepisy w przypadku skazania z art. 178s § 4 k.k. wskazują minimalną kwotę nawiązki jako dziesięć tysięcy. Sąd wymierzając oskarżonemu karę, zgodnie z dyspozycją art. 4 § 1 k.k. zastosował wobec niego przepisy obowiązujące w okresie popełnienia przez niego przestępstwa to jest w dniu 27 stycznia 2015 roku albowiem były one względniejsze dla oskarżonego. Sąd na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat. Sąd biorąc pod uwagę całokształt okoliczności uznał, że wyłączenie oskarżonego jako kierowcy na 10 lat, będzie okresem wystarczającym i odpowiednim do stopnia winy i okoliczności popełnionego przez oskarżonego czynu. W ocenie Sądu oskarżony swoją postawą dał podstawy do tego, aby przyjąć, że orzeczenie mniejszego wymiaru tego środka karnego, nie spowoduje żadnej refleksji oskarżonego odnośnie kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości. Ponowne skazanie za jazdę pojazdem w stanie nietrzeźwości skutkować zatem musiało kolejnym orzeczeniem o wyeliminowaniu go z grona uczestników ruchu drogowego i to na okres 10 lat. Sąd skorzystał z przewidzianej przez prawodawcę w art. 49 § 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015 roku- obecnie instytucja ta jest unormowana w art. 43a § 2 kk) możliwości nałożenia na oskarżonego świadczenia pieniężnego uznając, iż związana z tym dolegliwość wpłynie pozytywnie na kształtowanie jego świadomości prawnej. W związku z tym Sąd na podstawie art. 49 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 złotych. Mając na uwadze sytuację rodzinną oskarżonego, Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go w całości od zapłaty kosztów sądowych, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.