Sygn. akt I ACa 25/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2016 roku Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Halina Zarzeczna Sędziowie: SSA Wiesława Kaźmierska SSO del. Agnieszka Bednarek - Moraś (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Wioletta Simińska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 roku na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa J. J. przeciwko R. W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 20 listopada 2015 roku, sygn. akt I C 1024/15 I. oddala apelację; II. zasądza od powoda J. J. na rzecz pozwanego R. W. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wiesława Kaźmierska Halina Zarzeczna Agnieszka Bednarek - Moraś Sygn. akt I ACa 25/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w sprawie z powództwa J. J. przeciwko R. W. o zapłatę (sygn. akt I C 1024/15) oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 7.217 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd Okręgowy oparł powyższe rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy i rozważaniach: Powód jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność deweloperską pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlane (...) w S.. Przedsiębiorstwo powoda m.in. realizowało projekty budowalne związane z wznoszeniem budynków. Pozwany R. W. jest Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym (...) w Szczecinie. W dniu 19 sierpnia 2013 r. wierzyciele A. G. i W. G. złożyli wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika A. J., m.in. wskazując, że 5 stycznia 2012 r. zawarli z J. J. i U. J. pisemną umowę przedwstępną sprzedaży lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku wielorodzinnym mieszkalnym w S. przy ul. (...), na mocy której dłużnik wraz z małżonką zobowiązał się do wybudowania ww. lokalu i przeniesienia jego własności wraz własnością działki, na której zostanie on zlokalizowany, do dnia 30 czerwca 2012 r. na wierzycieli, a wierzyciele zobowiązali się do zapłaty ceny w kwocie 215.907 złotych w terminie do dnia 15 kwietnia 2012 r. Wierzyciele wskazali, że oni wywiązali się z obowiązku, natomiast dłużnik z małżonką nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania. Ponadto jak podnieśli, wierzycielom wiadomo, że przeciwko dłużnikowi prowadzona jest egzekucja na rzecz kilku wierzycieli, a opóźnienie w zapłacie zobowiązań w kwocie ponad 2.500.000 zł przekracza trzy miesiące, poza tym, wartość majątku dłużnika przekracza wartość jego zobowiązań, wobec czego ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika pozwala na zaspokojenie każdego z jego wierzycieli. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie XII GU 133/13 Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie ogłosił upadłość dłużnika J. J. obejmującą likwidację majątku dłużnika, wezwał wierzycieli upadłego do zgłoszenia Sądowi Rejonowemu Szczecin-Centrum w Szczecinie swoich wierzytelności w terminie trzech miesięcy od daty ukazania się obwieszczeń o ogłoszeniu upadłości; wezwał osoby, którym przysługują prawa oraz prawa i roszczenia osobiste ciążące na nieruchomości należącej do upadłego, jeżeli nie zostały ujawnione przez wpis w księdze wieczystej, do ich zgłaszania Sądowi Rejonowemu Szczecin-Centrum w Szczecinie w terminie trzech miesięcy od daty ukazania się obwieszczeń o ogłoszeniu upadłości, pod rygorem utraty prawa powoływania się na nie w postępowaniu upadłościowym oraz wyznaczył syndyka w osobie M. B.. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie XII GU 53/14 Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum Wydział XII Gospodarczy ogłosił upadłość także U. J. - małżonki powoda, obejmującą likwidację majątku dłużnika. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum Wydział XII Gospodarczy umorzył postępowanie upadłościowe J. J.. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przyczyną umorzenia jest fakt, że wierzyciele nie uiścili zaliczek na koszty postępowania upadłościowego, w masie upadłościowej brak było jakichkolwiek środków finansowych, a tym samym brak było środków na bieżące koszty postępowania upadłościowego. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. w sprawie XII GUp 17/14 Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum Wydział XII Gospodarczy umorzył postępowanie upadłościowe wobec U. J.. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przyczyną umorzenia jest fakt, że wierzyciele nie uiścili zaliczek na koszty postępowania upadłościowego, w masie upadłościowej brak było jakichkolwiek środków finansowych, a tym samym brak było środków na bieżące koszty postępowania upadłościowego. Na powyższe postanowienia wierzyciele złożyli zażalenia, które postanowieniami Sądu Okręgowego w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy z dnia 28 września 2015 r. wydanymi w sprawach o sygnaturach akt VIII Gz 65/15 i VIII Gz 66/15 zostały oddalone. Postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum Wydział XIII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 20 lutego 2015 r. w sprawie (...) U. J. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego- Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, zaś postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum Wydział XIII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 24 lutego 2015 roku sygn. sprawy (...) do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych został wpisany powód J. J.. Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. powód i jego żona zwrócili się do pozwanego o wykreślenie ze wszystkich ksiąg wieczystych wpisów o toczących się egzekucjach, prowadzonym przeciwko nim przez pozwanego z wniosków wierzycieli, wskazując, że toczące się postępowania egzekucyjne zostały z mocy prawa umorzone w związku z ogłoszeniem upadłości likwidacyjnej małżonków przez Sąd Rejonowy w Szczecinie. Powód i jego żona U. J. ponownie zwrócili się z tożsamym wnioskiem do pozwanego w piśmie z dnia 2 września 2015 r. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał powództwo za niezasadne. Jak dostrzegł Sąd I instancji, powód zgłoszone roszczenia wiązał z zarzucanym pozwanemu działającemu jako Komornik Sądowy niezgodnym z prawem wykonywaniem obowiązków ciążących na nim z mocy przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego, a wyrażającym się w braku wydania postanowienia o umorzeniu wszystkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko powodowi oraz zaniechaniu wykreślenia z ksiąg wieczystych informacji o toczących się przeciwko powodowi postępowaniach egzekucyjnych, pomimo uzyskania informacji o ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej powoda. Powód zażądał w związku z tym odszkodowania w kwocie 13.000.000 zł za poniesione straty oraz za brak korzyści, które osiągnąłby, gdyby mu szkody nie wyrządzono oraz zadośćuczynienia w kwocie 1.000.000 zł w związku z doznaną na skutek działań pozwanego krzywdą, uszczerbkiem psychicznym oraz stresem, nadto kwoty 1.000.000 zł za utratę dobrego imienia w społeczności lokalnej na podstawie przepisów o ochronie dóbr osobistych. Powód co prawda w pozwie określił powyższe roszczenie jako żądanie zapłaty „odszkodowania”, to jednak wskazanie przez niego jako podstawy prawnej tego żądania art. 23 i 24 k.c. pozwoliło na przyjęcie, że powód w istocie żąda ww. kwoty tytułem zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy zważył, iż bezspornie postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie XII GU 133/13 ogłoszono upadłość powoda obejmującą likwidację majątku dłużnika, jednocześnie wyznaczając syndyka masy upadłości, którym została M. B.. Upadłość obejmującą likwidację majątku ogłoszono także wobec małżonki powoda - U. J.. W świetle art. 75 ust. 1, art. 77 ust. 1 oraz art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, skutkiem ogłoszenia upadłości jest pełna i całkowita utrata, przez upadłego prawa zarządu, prawa do korzystania oraz możliwości rozporządzania mieniem wchodzącym w skład masy upadłości. W związku z tym po ogłoszeniu upadłości nie można także do majątku upadłego kierować egzekucji, a egzekucji wszczętej przed ogłoszeniem upadłości nie można na rzecz wierzyciela dalej kontynuować, gdyż to prowadziłoby do zaspokojenia go ze szkodą dla innych wierzycieli. Odnosząc się do żądania zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia Sąd Okręgowy wskazał, iż podstawę prawną tego żądania stanowił art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powód swoją szkodę i krzywdę wiąże z działaniem, a konkretnie zaniechaniem pozwanego w ramach jego obowiązków zawodowych związanych z zajmowanym przez pozwanego stanowiskiem Komornika Sądowego, nie zaś z działaniami pozwanego jako osoby fizycznej, gdzie pozwany odpowiadałby na zasadzie art. 415 k.c. Niemniej jednak w ocenie Sądu, powód na którym z mocy art. 6 k.c. spoczywał ciężar wykazania przesłanek odpowiedzialności deliktowej pozwanego, nie sprostał powyższemu obowiązkowi. Nade wszystko Sąd meriti uznał, że powodowi nie udało się w sprawie wykazać zaistnienia szkody. Sąd I instancji przytoczył treść przepisów art. 921 1 k.p.c. oraz art. 924 § 1 i 2 k.p.c. i zaznaczył, że pozwany działając jako komornik sądowy nie miał obowiązku wydawania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, postępowanie to bowiem umorzyło się z mocy prawa, a postanowienie komornika jedynie potwierdziłoby ten fakt. Natomiast, niewątpliwie na pozwanym wobec umorzenia z mocy prawa postępowania egzekucyjnego, stosownie do art. 924 § 2 k.p.c., ciążył obowiązek wystąpienia do sądu z wnioskiem o wykreślenie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji. Nie budziło wątpliwości Sądu Okręgowego, że nie wykreślenie takiego ostrzeżenia z księgi wieczystej po zakończeniu egzekucji powoduje szereg komplikacji dla właściciela nieruchomości, jak i pozostałych wierzycieli dłużnika. Trudno jednak zdaniem Sądu I instancji uznać, iż tak się stało w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy. Sąd miał na uwadze, że choć pozwany podnosił, że w sprawach egzekucyjnych przeciwko powodowi dokonał umorzenia postępowania oraz wykreślenia ostrzeżeń z ksiąg wieczystych, to jednak na tą okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że ww. czynności, działając jako komornik sądowy, rzeczywiście dokonał. Niemniej Sąd Okręgowy uznał, że nawet gdyby przyjąć, iż pozwany uchybił powyższym obowiązkom i z wnioskami o których mowa w art. art. 924 § 2 k.p.c. do sądu nie wystąpił, nie oznacza to, że w sprawie ziściły się przesłanki odpowiedzialności deliktowej pozwanego, w związku z czym obowiązany jest on do naprawienia powstałej po stronie powoda szkody. Taka szkoda w okolicznościach sprawy nie powstała. Jak zaznaczył Sąd Okręgowy, powód w pozwie wywodził, że szkodą powstałą na skutek zaniechań pozwanego są: straty związane z brakiem możliwości przeniesienia prawa własności wybudowanych lokali mieszkalnych na inwestorów, brak wpływu środków finansowych na regulowanie należności podwykonawcom, pracownikom i na bieżące regulowanie należności firmy i uniemożliwienie powodowi zbywania przygotowanych do sprzedaży nieruchomości. Sąd stwierdził że powód nie mógłby zrealizować powyższych czynności niezależnie od tego, czy pozwany zgłosił do sądu wieczystoksięgowego wniosek o wykreślenie wzmianek o toczących się postępowaniach egzekucyjnych, czy też tego nie uczynił. Nie można bowiem w ocenie Sądu tracić z pola widzenia tego, że w związku z ogłoszeniem upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, powód utracił prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości. Tym samym, powód od momentu ogłoszenia jego upadłości likwidacyjnej, niezależnie od czynności, który pozwany był zobligowany wykonywać w ramach toczącego się przeciwko powodowi postępowania egzekucyjnego, i tak nie mógł w żaden sposób rozporządzać swoim majątkiem, który od momentu ogłoszenia upadłości tworzył masę upadłości. Powód nie mógł wykonywać żadnych czynności prawnych, takich jak wskazywane przez niego w pozwie przeniesienie prawa własności wybudowanych lokali mieszkalnych na inwestorów, regulowanie należności firmy, nie mógł też podejmować czynności zmierzających do zbycia nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji taki stan rzeczy trwał do dnia 28 września 2015 r., kiedy to Sąd Okręgowy w Szczecinie wydanymi postanowieniami - w stosunku do U. J. w sprawie VIII Gz 65/15, a w stosunku do J. J. w sprawie o sygn. akt VIII Gz 66/15, oddalił zażalenia na postanowienia Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum Wydział XII Gospodarczy z dnia 9 lutego 2015 r. o umorzeniu postępowania upadłościowego. Dopiero z datą wydania postanowienia postępowanie upadłościowe co do powoda zakończyło się, a tym samym odzyskał on zarząd nad swoim majątkiem. Do tej natomiast chwili zarząd ten był powodowi odjęty, powód żadnych czynności co do swojego majątku nie mógł wykonywać. Tym samym, bez żadnego wpływu na sytuację powoda w tamtym okresie było wykreślenie, czy też brak wykreślenia ostrzeżenia o toczącej się egzekucji, o co miałby wnioskować pozwany. O ile bowiem nawet w księgach wieczystych widniałby w dalszym ciągu, wobec zaniechania złożenia stosownego wniosku przez pozwanego, wpis ostrzegający o toczącej się w stosunku do powoda egzekucji skierowanej do należących do powoda nieruchomości, nie skutkowałoby to żadnymi ujemnymi konsekwencjami dla powoda, gdyż i tak nie mógłby on skutecznie i ważnie dokonać żadnych czynności rozporządzających w zakresie swojego majątku. Analogicznie kształtowałaby się sytuacja powoda także wówczas, gdyby w księgach wieczystych ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji już nie było. Gdyby zatem przyjąć, że w majątku powoda powstała w tym czasie szkoda, to jej powstanie wiązało się raczej z brakiem możliwości wykonania czynności z zakresu rozporządzania majątkiem, skutkujących zmianą w sferze stosunków własnościowych, co wynika wprost z przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego, a nie z działaniami czy też zaniechaniami pozwanego. Jednocześnie w ocenie Sądu Okręgowego powód nie wykazał, iżby rzeczywiście w jego majątku, na skutek działań pozwanego, zaistniała szkoda. Powód nie udowodnił ani samego faktu powstania w jego majątku szkody, ani też jej wysokości. Powód nie naprowadził żadnych dowodów, z których wynikałoby, jakiej konkretnie szkody i w jakiej wysokości doznał w związku z brakiem możliwości podjęcia czynności rozporządzających, które, zgodnie ze swoimi twierdzeniami, podjąłby, gdyby nie widniejące w księgach wieczystych ostrzeżenia co do toczącej się egzekucji w stosunku do jego nieruchomości. Natomiast wykazanie samego faktu zaistnienia konkretnej szkody oraz jej wysokości jest determinujące dla uznania odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. Z powyższych względów, zgłoszone przez powoda żądania zapłaty odszkodowania, jako bezpodstawne, Sąd I instancji oddalił. Odnosząc się do roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia Sąd Okręgowy podkreślił, iż powód nie wykazał zaistnienia po jego stronie krzywdy. Poza swoimi twierdzeniami co do wystąpienia u powoda uszczerbku na zdrowiu psychicznym i stresu tak u powoda, jak i u członków jego rodziny, w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów na zaistnienie tychże ujemnych następstw. Sąd nie mógł stwierdzić, że między działaniem pozwanego, polegającym na zaniechaniu wystąpienia do sądu z wnioskiem o wykreślenia ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, a powstaniem uszczerbku na zdrowiu psychicznym powoda (czy członków jego rodziny), występuje adekwatny związek przyczynowy. Tylko na marginesie wskazał, że w przypadku powoda oraz członków jego rodziny, trudno źródła uszczerbku na zdrowiu psychicznym i stresu upatrywać w samym fakcie istnienia w księgach wieczystych wpisu o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Jak można domniemywać, postępowanie egzekucyjne przeciwko powodowi i jego małżonce toczy się już od dłuższego czasu, wcześniej przeciwko powodowi zapadły także orzeczenia stanowiące będące podstawą egzekucji tytuły wykonawcze, stąd rodzina powoda miała już możliwość „oswojenia się” z trudną sytuacją materialną w jakiej się znalazła. Oczywiście, fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być dla dłużnika i jego rodziny źródłem stresu, z całą jednak pewnością, większym źródłem stresu jest fakt, że w stosunku do powoda toczyło się postępowanie upadłościowe, dotyczące globalnie całego jego majątku i mające na celu likwidację firmy powoda. Poza tym, w ocenie Sądu, trudno odpowiedzialnością za stan psychiczny powoda i jego rodziny, obarczać pozwanego. Postępowanie egzekucyjne jakie pozwany wszczął przeciwko powodowi, a następnie także postępowanie upadłościowe, jest konsekwencją działania powoda, który nie regulował swoich zobowiązań finansowych. Jeśli zaś chodzi o zgłoszone przez powoda żądanie zasądzenia na jego rzecz kwoty 1.000.000 zł za utratę dobrego imienia w społeczności lokalnej, to wobec uznania, że powód to roszczenie wywodzi z faktu naruszenia jego dóbr osobistych, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że podstawą prawną powództwa stanowią przepisy art. 24 § 1 k.c., art. 415 k.c. w związku z art. 24 § 2 k.c. i art. 448 k.c. w związku z art. 415 k.c. w związku z art. 24 § 1 k.c. Jak podkreślił Sąd meriti, o ile dla skutecznego dochodzenia roszczenia o zaniechania dalszego naruszenia jego dóbr osobistych i usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych wystarczające jest wykazanie przez powoda, że doszło do naruszenia jego dób osobistych, o tyle w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie konieczne jest dodatkowe wykazanie, że to naruszenie dóbr osobistych stanowi czyn niedozwolony polegający na bezprawnym i zawinionym zachowaniu sprawcy szkody, którego adekwatnym skutkiem jest wyrządzenie osobie poszkodowanej krzywdy. Punktem wyjścia dla każdego z tych roszczeń jest wykazanie, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Naruszenia tego powód upatrywał w zaniechaniu przez pozwanego wystąpienia z wnioskiem o wykreślenie z ksiąg wieczystych ostrzeżenia o toczących się przeciwko niemu postępowaniach egzekucyjnych, co zdaniem powoda, spowodowało „utratę jego dobrego imienia w społeczności lokalnej’’. O ile zatem powód nie wyartykułował wprost, jakie konkretne jego dobra osobiste zostały naruszone działaniem pozwanego, analiza treści pozwu wskazuje, że dobrami osobistymi powoda, dla których żąda ochrony, są właśnie jego dobre imię, cześć, godność. W ocenie Sądu Okręgowego w okolicznościach sprawy nie sposób stwierdzić, że pozwany swoim zachowaniem naruszył dobra osobiste powoda. Rzeczywiście, sam fakt umieszczenia w księgach wieczystych wzmianki o toczących się w stosunku do powoda postępowaniach egzekucyjnych, może w pewien sposób wpływać na sposób postrzegania powoda jako przedsiębiorcy. Podmioty, które będą miały wgląd do ksiąg wieczystych, przeglądając je mogą się zorientować w sytuacji finansowej powoda. Niemniej jednak za to, że przeciwko powodowi prowadzone są postępowania egzekucyjne, nie odpowiada pozwany. Jest to konsekwencja działań samego powoda, a konkretnie zaniechań w zakresie regulowania swoich należności. Obowiązkiem pozwanego, ciążącym na nim z mocy art.924 § 1 k.p.c., było złożenia wniosku o dokonanie wpisu ostrzeżenia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i pozwany temu obowiązkowi uczynił zadość. Natomiast, nawet jeśliby uznać, że pozwany zaniechał wystąpienia z wnioskiem o wykreślenie z ksiąg wieczystych ostrzeżenia o toczących się przeciwko powodowi postępowaniach egzekucyjnych, to zdaniem Sądu Okręgowego trudno z tym wiązać naruszenie dóbr osobistych powoda, takich jak utrata przez niego dobrego imienia. Sam fakt wpisu takiego ostrzeżenia, dawał osobom przeglądającym treść księgi wieczystej możliwość powzięcia informacji, że przeciwko powodowi toczy się postępowanie egzekucyjne, co może sugerować, że powód jest nierzetelnym kontrahentem. Powód zresztą nie kwestionował, że postępowania egzekucyjne przeciwko niemu się toczą, stąd też fakt ten mógł być znany „w społeczności lokalnej” także z innych źródeł, niż lektura treści ksiąg wieczystych. Nie można tracić z pola widzenia, że wpis wzmianki o wszczęciu postępowania egzekucyjnego jest efektem samego wszczęcia egzekucji, do czego doprowadziło nieuregulowanie przez powoda w terminie należności finansowych. To właśnie zachowanie samego powoda, nie zaś pozwanego, w pierwszej kolejności wpływa na jego reputację i postrzeganie go jako przedsiębiorcy w lokalnym społeczeństwie. Poza tym powód łączy naruszenie swoich dóbr osobistych tylko z samym faktem prowadzenia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego i umieszczeniem wzmianki o tym w księgach wieczystych, podczas gdy znacznie donioślejsze są skutki wszczęcia przeciwko niemu postępowania upadłościowego (a to z uwagi na art. 53 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego), albowiem postępowanie upadłościowe dotyczy globalnie całego jego majątku, ma na celu likwidację firmy powoda, znacznie bardziej zatem obrazuje jego sytuację finansową jako przedsiębiorcy i bardziej wskazuje na fakt niewywiązania się przez powoda ze zobowiązań finansowych, niż samo postępowanie egzekucyjne. Nadto o wszczęciu postępowania upadłościowego ogłasza się zarówno w Monitorze Sądowym i Gospodarczym jak i w dzienniku o zasięgu lokalnym, co niewątpliwie umożliwia zapoznanie się z tym faktem szerszemu kręgowi zainteresowanych, niż ma to miejsce w przypadku wpisu do księgi wieczystej. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki warunkujące nałożenie na pozwanego obowiązku naprawienia szkody niemajątkowej za naruszenie dóbr osobistych powoda, przewidziane w art. 448 k.c. i art. 445 § 1 k.c., co uzasadniało oddalenie powództwa także w tej części. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie powództwa, nadto odstąpienie na podstawie art. 102 k.p.c. od obciążania go koszami postępowania. W uzasadnieniu apelacji powód rozwijając zarzuty podniesione przezeń w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w szczególności zaznaczył, iż pozwany działając w złej wierze zaniechał wykonania spoczywających na nim obowiązków rodząc powstanie po stronie powoda szkody, w tym podjęcie prób samobójczych. Jak podkreślił apelujący, dopiero po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu doszło do wykreślenia z ksiąg wieczystych wzmianek o toczących się postępowaniach egzekucyjnych, przy czym nie ze wszystkich. Jak wskazał apelujący, wiele osób znając jego sytuację finansową dopytywało się o możliwość zakupu jego nieruchomości, a ten obiecywał im taką możliwość, jednak działanie komornika to uniemożliwiło. Co skutkowało niemożnością naprawienia przez powoda sytuacji w jakiej od 5 lat się znajdował i wycofaniem się inwestorów chęci zakupu nieruchomości, a o czym zdaniem apelującego świadczą załączone do akt sprawy dowody. Dalej apelujący zarzucił, że komornik w okresie oczekiwania na uprawomocnienie się postanowienia o umorzeniu upadłości likwidacyjnej wszczął kolejne egzekucje przeciwko żonie powoda co świadczy o działaniu pozwanego na szkodę powoda. Wręcz wskazał, że z informacji uzyskanych od syndyka wynikało, iż pozwany tylko czeka na wszczęcie kolejnych egzekucji. Nadto nadmienił, że kwota żądanego zadośćuczynienia jest symboliczna biorąc pod uwagę, że na skutek działania pozwanego doszło do poszkodowania ok. 50 osób, a przy tym doszło do utraty dobrego imienia powoda w społeczności lokalnej. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja strony powodowej jako całkowicie bezzasadna podlegała oddaleniu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego ustalenia i ocena stanu faktycznego zawarta w orzeczeniu Sądu I instancji, obejmująca dokonaną przez ten Sąd wykładnię zastosowanych przepisów prawa okazała się właściwa i nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu Odwoławczego, który w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez Sąd Okręgowego i przyjmuje je za własne, czyniąc je jednocześnie integralną częścią poniższych rozważań. Godzi się zauważyć, że powód wywodząc w niniejszej sprawie powództwo o zapłatę kwoty 15.000.000 zł, jako jego podstawę prawną wskazywał na przepisy art. 415 k.c., art. 417 § 1 k.c. art. 361 § 2 k.c. oraz art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2015 r., poz. 790 tj.). W zakresie podstawy faktycznej wywiedzionego roszczenia podnosił, że na skutek bezprawnego działania pozwanego, będącego komornikiem sądowym, polegającego na zaniechaniu złożenia wniosku o wykreślenie z treści ksiąg wieczystych wpisu ostrzeżenia o toczącej się egzekucji z nieruchomości pomimo umorzenia się postępowań egzekucyjnych z mocy samego prawa wobec ogłoszenia upadłości powoda, poniósł on szkodę majątkową i niemajątkową. W zakresie szkody majątkowej wskazał, że doznał on uszczerbku co do kwoty 13.000.000 zł w związku z brakiem możliwości przeniesienia prawa własności wybudowanych lokali mieszkalnych na rzecz inwestorów lub innych osób oraz związanym z tym brakiem wpływu środków finansowych na regulowanie należności podwykonawcom, pracownikom i bieżącym regulowaniu należności firmy. Z kolei doznanej szkody niemajątkowej upatrywał on w uszczerbku psychicznym i stresie (za co domagał się zapłaty kwoty 1.000.000 zł), a także naruszeniu jego dóbr osobistych, tj. naruszeniu jego dobrego imienia w społeczności lokalnej (za co również domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 1.000.000 zł). Skoro zatem powód w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości podstawy swego roszczenia upatrywał w bezprawnym działaniu pozwanego mającym skutkować powstaniem w jego majątku szkody majątkowej i niemajątkowej odpowiadającej kwocie wskazanej w pozwie, to rozpoznając sprawę w granicach żądania pozwu i będąc związanym wskazywaną przez powoda podstawą faktyczną roszczenia (art. 321 § 1 k.p.c.) sąd meriti był obowiązany dokonać oceny zasadności zgłoszonego w tym postępowaniu przez powoda roszczenia odszkodowawczego przez pryzmat przepisu art. 23 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (dalej: u.k.s.e.), w myśl którego, komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności. Komentowany artykuł reguluje odpowiedzialność komornika za szkody wyrządzone przy wykonaniu czynności i to zarówno wykonywanych przez niego czynności egzekucyjnych w sprawach cywilnych, jak również innych czynności przewidzianych w ustawie. Podstawą odpowiedzialności komornika jest niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności. Nie jest to odpowiedzialność na zasadzie winy, ani ryzyka (por. H. Ciepła, J. Skibińska-Adamowicz, Status prawny..., s. 19 i n.; Z. Banaszczyk, System prawa prywatnego (w:) Prawo zobowiązań. Część ogólna, red. A. Olejniczak, t. 6, Warszawa 2009, s. 812; wyroki SN: z 6 kwietnia 2006 r., IV CSK 6/2006, LexisNexis nr 404421; z 16 marca 2007 r., III CSK 381/2006, OSNC 2008, nr 2, poz. 28). Do przyjęcia odpowiedzialności komornika wystarcza sama niezgodność z prawem działania lub zaniechania komornika, bez względu na zawinienie komornika ( por. wyrok SN z dnia 10 lutego 2010 r., V CSK 279/09, LEX nr 585901). Ustawodawca w treści art. 23 ust. 1 u.k.s.e. nie określił samodzielnie przesłanek odpowiedzialności komornika w sensie warunków powstania obowiązku naprawienia szkody. W tym zakresie będą mieć zastosowanie ogólne przesłanki odpowiedzialności deliktowej, wynikające z art. 415 k.c. ( por. uchwałę SN z 13 października 2004 r., III CZP 54/04, LEX nr 125501). Do przesłanek tych należą zatem:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.