z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 9 marca 2016r. sygn. II K 10/15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 400 (czterysta) złotych opłaty. SSO Tomasz Karwacki SSO Dorota Mazurek SSO Andrzej Trzeciak Sygn. akt IV Ka 712/16 UZASADNIENIE G. K. został oskarżony o to, że: w okresie od stycznia 2014 r do 10 czerwca 2014 r uporczywie nękał I. K., w ten sposób, że dzwonił na jej numery telefonu, wysyłał wiadomości sms o obraźliwej treści, jeździł za nią samochodem, zajeżdżał jej samochodem drogę, co wzbudziło w niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszało jej prywatność, zaś w dniu 16 maja 2014 r popchnął ją na ścianę budynku powodując u niej obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy karku, krwiaka i otarć skóry łokcia lewego oraz wchłaniającego się krwiaka nadgarstka lewego, co łącznie spowodowało naruszenie czynności narządów ciała na czas do dni siedmiu w stopniu lekkim, tj. o czyn z art.
z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II K 10/15 uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny, po 20 złotych każda. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego. zarzucając mu: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:
z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W oparciu o tak postawione zarzuty, obrońca wniósł o zmianę wyroku w całości poprzez zmianę opisu przypisanego czynu i eliminację z tego opisu wszelkich zachowań oskarżenia z wyjątkiem wysyłania smsów o obraźliwej treści i dzwonienia do pokrzywdzonej, a w konsekwencji warunkowe umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelację obrońcy oskarżonego należało uznać za niezasadną w całości. Na wstępie należy wskazać, że Sąd meriti prawidłowo zebrał katalog dostępnych dowodów, właściwie zakreślił granice postępowania dowodowego i wykazał na tym polu odpowiednią aktywność procesową, a także nie pominął żadnego dowodu przydatnego, choćby tylko potencjalnie, do merytorycznego rozstrzygnięcia. Pierwszoinstancyjna ocena dowodów odpowiada w całej rozciągłości zasadom poprawnego rozumowania, regułom logiki, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Analiza poczyniona przez Sąd I instancji świadczy o umiejętności uchwycenia wymowy poszczególnych dowodów, nadania każdemu z nich odpowiedniego znaczenia procesowego, wzajemnego ich powiązania i jednocześnie skonfrontowanie przeciwnych sobie dowodów. Odnosząc się do treści apelacji wskazać należy, iż na aprobatę Sądu Odwoławczego nie zasługuje stanowisko skarżącego, zdaniem którego Sąd meriti dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 kpk w zw. z art. 92 kpk i art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk. Analiza sposobu procedowania Sądu I instancji, a także lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia nie wykazały bowiem, aby przeprowadzone postępowanie było dotknięte wadami, a w szczególności nastąpiło z naruszeniem powołanych przepisów. Do naruszenia dyspozycji art. 7 kpk dochodzi, gdy dokonana przez sąd ocena dowodów jest sprzeczna z regułami logicznego myślenia, uchybia zasadom wynikającym z doświadczenia życiowego lub też narusza zasady właściwego kojarzenia faktów. O naruszeniu przepisu art. 5 § 2 kpk. można mówić dopiero wtedy, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i poddania ujawnionych na rozprawie dowodów ocenie zgodnie z regułami wskazanymi w art. 7 kpk., pozostaną nadal wątpliwości, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Natomiast, jeśli z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia, to nie jest to równoznaczne z istnieniem wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk., bo w takim wypadku zastosowanie będzie miała reguła wyrażona w art. 7 kpk - zasada swobodnej oceny dowodów. Analiza pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji wskazuje, że Sądu meriti nie zastały żadne wątpliwości, których rozstrzygnięcie wymagałoby sięgnięcia do instytucji przewidzianej w art. 5 § 2 kpk. W niniejszej zaś sprawie, wbrew wywodom apelującego, Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny zarówno wyjaśnień oskarżonego, zeznań pokrzywdzonej I. K., jak i świadków L. S., H. S., A. W.
Nie powielając już w tym miejscu szczegółowych ustaleń Sądu Rejonowego, należy wskazać, iż bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt za jakie wykroczenie oskarżony w dniu 13 kwietnia 2014 roku otrzymał mandat karny w kwocie 500 złotych. Istotne jest, bowiem, iż w tym dniu z nieznanych przyczyn udał się do miejsca zamieszkania rodziców I. K. w miejscowości O.. Na skutek ujrzenia pokrzywdzonej w towarzystwie (...) wycofał się z terenu posesji. Po co najmniej półgodzinnym odstępie czasu od odjazdu oskarżonego pokrzywdzona wyruszyła w drogę do N., napotykając na wysokości miejscowości W. samochód oskarżonego. Widząc I. K. oskarżony włączył się do ruchu, zmniejszając znacząco prędkość, zaś na podejmowane przez pokrzywdzoną próby jego wyprzedzenia przyśpieszał udaremniając tym samym manewr pokrzywdzonej. Znajdowanie się przez oskarżonego na wysokości miejscowości W., po opuszczeniu przez niego posesji rodziców pokrzywdzonej z co najmniej 30 minutowym wyprzedzeniem czasowym i włączenie się do ruchu dopiero na skutek zobaczenia samochodu pokrzywdzonej nie może pozostać uznane za przypadkowe. Powyższa sytuacja rzutuje na zeznania złożone w toku postępowania przez pokrzywdzoną, której słusznie Sąd Rejonowy dał wiarę, co do zaistnienia w przedziale czasowym zakreślonym przez akt oskarżenia innych podobnych tego typu zdarzeń. Z kolei o braku wiarygodności wyjaśnień w tym zakresie oskarżonego świadczy także sms wysłany do pokrzywdzonej znajdującego się na k. 65v akt sprawy, w któym G. K. wskazuje, że na skutek działań pokrzywdzonej i A. W.
z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony wysyłając obraźliwe i niekiedy wulgarne wiadomości sms, wykonując telefony do pokrzywdzonej oraz podążając za nią samochodem, utrudniając jej jazdę, powodując dyskomfort oraz istotne poczucie zagrożenia, działał w zamiarze ustawicznego dręczenia, i niepokojenia pokrzywdzonej. Podejmując rozważania w kwestii wymierzonej oskarżonej przez Sąd I instancji kary, Sąd Okręgowy podkreśla, że orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte w art. 53 k.k. pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania, a granice tej swobody zakreśla wskazana w przepisie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażąca niewspółmierność kary. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wymierzona przez Sąd Rejonowy w Goleniowie oskarżonemu kara grzywny jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu. W pisemnych motywach wyroku Sąd meriti w sposób wnikliwy i szczegółowy przedstawił okoliczności, które legły u podstaw wymiaru przedmiotowej kary, przy czym powielanie tych wywodów, przy akceptacji przez Sąd Odwoławczy jej wymiaru należy uznać za zbędne. Łagodniejsze rozstrzygnięcie nie spełniłoby tych celów, których realizacji służy postępowanie karne. Podstawa prawną wyroku Sądu Okręgowego jest art. 437 § 1 kpk. Konsekwencją rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego było zasądzenie od oskarżonego kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stosownie do art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych. SSO Tomasz Karwacki SSO Dorota Mazurek SSO Andrzej Trzeciak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.