poprzez zaniechanie przesłuchania w sprawie W. S. i przeprowadzenie postępowania w sprawie bez udziału i bez wiedzy strony postępowania, która w dodatku była stroną relacji umownej łączącej ją z (...) i której ubezpieczenia społecznego sprawa niniejsza dotyczy. W uzasadnieniu wniesionej apelacji zaakcentowano tę okoliczność, iż według skarżącego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji opiera się na błędnym założeniu, że ubezpieczony, tj. spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. zawarła z pracownikiem W. S. pozorną umowę o pracę z dnia 10 kwietnia 2010 roku. Zdaniem apelującego nie można się zgodzić z stanowiskiem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie, gdyż pismem z dnia 9 listopada 2010 roku ubezpieczony wykazał, że umowa o pracę z dnia 10 kwietnia 2010 roku została przekazana organowi rentowemu na przełomie maja i czerwca 2010 roku, tj. przed wydaniem decyzji z dnia 12 lipca 2010 roku. Podniesiono również, że Sąd nie doręczał zainteresowanej W. S. zawiadomień o rozprawie czym uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego a tym samym zaniechał zbadania wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego. Ponadto w ocenie ubezpieczonego kwestie takie jak właściwe wprowadzenie do programu „Płatnik” urlopu bezpłatnego czy też terminowość uiszczania składek dotyczą tego czy ubezpieczony rzetelnie wypełniał obowiązki wynikające z polskich przepisów prawa a nie tego czy prawu podlegał. Apelujący argumentował, iż ustalenia dotyczące łączącego stosunku prawnego poczynione przez Sąd pierwszej instancji są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom świadka I. S. twierdząc, że zainteresowana nigdy nie wykonywała pracy na rzecz spółki (...) sp. z o.o. w okresie od 10 kwietnia 2010 roku do 9 maja 2010 roku. Zarzucono, iż Sąd I instancji nie wziął pod uwagę szczegółowych wyjaśnień poczynionych przez świadka oraz nie zweryfikował jej zeznań z zeznaniami W. S. mimo złożonego wniosku dowodowego. Na koniec skarżący stwierdził, iż nie powinno być zupełnie bez znaczenia w sprawie stanowisko strony przeciwnej w kontradyktoryjnym postępowaniu. Podniesiono, iż organ rentowy nigdy nie kwestionował samego faktu istnienia tytułu do ubezpieczenia społecznego W. S., przyjmował składki na ubezpieczenie społeczne, nigdy ich nie zwrócił, nie twierdził, że podlegają zwrotowi a nadto nie kwestionował tego, że W. S. wykonywała określone czynności pod nadzorem i na polecenie (...) sp. z o.o. z siedzibą w G.. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach zaskarżony wyrok z dnia 10 maja 2011 roku sygn. akt VIIIU 1805/10 odpowiada bowiem prawu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż Sąd Okręgowy nie naruszył przepisów prawa materialnego ani postępowania w tym art. 233 § 1 k.p.c. ani art.
zaś poczynione przez niego ustalenia faktyczne Sąd Odwoławczy podziela i przyjmuje za swoje. Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia czy prawidłowo organ rentowy decyzją z dnia 12 lipca 2010 roku uznał, że w okresie od 10 maja 2010 roku do 9 maja 2011 roku do pani W. S. nie mają zastosowania polskie przepisy w zakresie ubezpieczeń społecznych z tytułu jej zatrudnienia przez płatnika (...) sp. z o.o. z siedzibą w G.. Analizując niniejszą kwestię w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zdaniem Sądu Odwoławczego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wobec faktu, iż zainteresowana, jako pracownik tymczasowy, zawarła kolejną umowę na czas wykonywania określonej pracy w Niemczech w dniu 9 maja 2010 roku to mają do niej zastosowanie regulacje zawarte w rozporządzeniach WE nr 883/2004 i nr 987/2009 obowiązujące od 1 maja 2010 roku, w tym wymóg podlegania bezpośrednio przed zatrudnieniem w Niemczech przez co najmniej miesiąc ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych. Należy przy tym podzielić argumentację Sądu Okręgowego co do pozorności przedłożonej przez odwołującą umowy o pracę zawartej z zainteresowaną na okres od dnia 10 kwietnia 2010 roku do dnia 9 maja 2010 roku celem wykazania, że zainteresowania spełnia wymóg miesięcznego podlegania przepisom polskim analizowanej przez pryzmat art. 83 Kodeksu cywilnego. Odnośnie jej znaczenia nie zasługują na uwzględnienie argumenty podniesione przez apelującego w złożonym środku odwoławczym, zwłaszcza, że Sąd Apelacyjny mając na uwadze stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia art.
podjął odpowiednie działania w celu zapewnienia daleko idącej czystości procedowania, skutkiem których nastąpiło przesłuchanie zainteresowanej W. S.. Przesłuchana wskazała, iż była pracownikiem Spółki na przełomie roku 2009-2010 miała wówczas umowę o pracę ale nie pamięta, chyba na czas określony w okresie 10 kwietnia do 9 maja 2010 roku. Ubezpieczona dodała, iż nie wykonywała żadnych czynności z polecenia spółki bo przebywała w kraju a zgodnie z umową miała pozostać do dyspozycji pracodawcy. Nadto z protokołu przesłuchania ubezpieczonej /k. 160 akt sądowych/ wynika, że nie pamięta czy miała podpisaną ze spółką umowę o pracę oraz nie pamięta czy otrzymała jakiekolwiek wynagrodzenia za okres od 10 kwietnia 2010 roku do 9 maja 2010 roku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zeznania ubezpieczonej tylko częściowo zasługują na uwzględnienie. O ile twierdzenie o nie zapamiętaniu szczegółów związanych z zatrudnieniem można uznać za wiarygodne, o tyle zestawienie go z tak precyzyjnym ujęciem spornego okresu powoduje, iż w tym zakresie zeznania ubezpieczonej nie mogą być uznane za stanowiące podstawę ustaleń faktycznych. Powyższe czyni jednak całkowicie nieaktualnym podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.
zgodnie z którym zainteresowanym jest ten czyje prawa i obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli osoba taka nie została wezwana do udziału w sprawie przed organem rentowym, sąd wezwie ją do udziału w postępowaniu bądź z urzędu, bądź na jej wniosek lub na wniosek jednej ze stron. Zwłaszcza w obliczu znajdującego się w aktach postępowania wezwania zainteresowanej / k. 64 akt sądowych/. Pozostałe podniesione przez skarżącego argumenty nie znajdują żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa i stanowią li tylko polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. /-/ SSA K. Budzianowska /-/ SSA M. Woźnowska-Gallos /-/ SSA K. Merker Sędzia Przewodniczący Sędzia JM
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.