k.p.c., zasądzając odsetki od dnia następującego po terminach płatności wskazanych w rachunkach. Mając jednakże na uwadze, iż wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dacie obowiązywania znowelizowanych przepisów w zakresie odsetek określonych w Kodeksie Cywilnym, niezbędnym było uwzględnienie przedmiotowych zmian w treści wyroku. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015/1830) art. 481 kc otrzymał, począwszy od jego § 2, następujące brzmienie: Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Nadto, w dodanych § 2 1-2 4 powołanego przepisu, wskazano, iż: maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie) (§ 2 1); jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie (§ 2 2); postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy (§ 2 3); Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie (§ 2 4). W dotychczasowym brzmieniu powołanego art. 481 k.c., wskazywano jedynie, iż odsetki za opóźnienie, w przypadku, gdy ich wysokość nie była z góry oznaczona, równe są wysokości odsetek ustawowych. W przypadku natomiast, gdy wierzytelność była oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel mógł żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy, bez żadnych ograniczeń. W myśl art. 56 powołanej ustawy nowelizującej do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z art. 57 tejże ustawy, z wyjątkiem art. 50, art. 51 i art. 54, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku. Powyższe rozróżnienie odsetek zasądzonych w wyroku jest tym bardziej uzasadnione, iż do 31 grudnia 2015 roku Kodeks cywilny posługiwał się jednakowym pojęciem odsetek ustawowych na oznaczenie odsetek kapitałowych (art. 359 § 2 k.c.) i odsetek za opóźnienie (art. 481 §
k.c.) oraz miały one jednakową wysokość, podczas gdy od 1 stycznia 2016 roku funkcjonują w tej ustawie dwa pojęcia a mianowicie odsetek ustawowych i odsetek ustawowych za opóźnienie, a nadto drugie z nich są wyższe od pierwszych. Mając na uwadze powyższe, koniecznym było zasądzenie odsetek począwszy od wskazanych powyżej dat do dnia 31 grudnia 2015 roku (tj. dnia poprzedzającego wejście w życie przedmiotowej ustawy nowelizującej, w zakresie przepisów dotyczących odsetek określonych w kodeksie cywilnym) w wysokości odsetek ustawowych, określonych w art. 481 k.c. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 roku, a od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, odsetek ustawowych za opóźnienie, o których mowa w art. 481 k.c. w aktualnym brzmieniu. Mając na uwadze dokonaną zmianę orzeczenia, koniecznym stało się także dodanie pkt 2 a w zaskarżonym wyroku, mocą którego prawomocnie w chwili obecnej oddalono roszczenie powoda w zakresie renty z tytułu zwiększonych potrzeb ponad kwotę zasądzoną tymże wyrokiem. Wobec zmiany punktu 2 wyroku, należało również zmienić rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu i zasądzić z tego tytułu na rzecz powoda 978,58 zł na podstawie art. 100 k.p.c. Ostatecznie bowiem powód wygrał proces w 74 %. Dochodził bowiem kwoty 17.280 złotych, zaś zasądzono na jego rzecz 12.900 złotych Poniósł koszty procesu w kwocie 1876 złotych. Uwzględniając zatem procent, w jakim powód wygrał sprawę, poniesione przez pozwanego koszty zasądzić na jego rzecz należało 978,58 złotych ( (...),58 - 403 =978,58) Apelacja pozwanego podlegała oddaleniu. Rozpoczynając analizę zarzutów apelacji strony pozwanej, należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutów prawa procesowego, gdyż prawidłowo ustalony i oceniony stan faktyczny determinuje kierunek dalszych rozważań w aspekcie prawa materialnego. Pozwany nie wskazał, które konkretnie przepisy miał naruszyć Sąd Rejonowy. Podstawowy zarzut odnosi się do niedopuszczenia przez Sąd Rejonowy opinii z innego biegłego neurologa. Zarzut ten był bezzasadny. Nie można zgodzić się z ogólnikowym twierdzeniem apelacji, że z opinii biegłego neurologa „nic nie wynikało”. Niezgodne z treścią opinii jest również stwierdzenie apelacji, że biegły „mimochodem wspomniał, że polineuropatia może być skutkiem przewlekłego zapalenia wirusowego”. W opinii pisemnej biegły wprost wskazał, że przyczyną uszkodzenia nerwów jest marskość wątroby i przewlekłe zapalenie wątroby. W opinii uzupełniającej biegły wskazał także, że polineuropatia jest typowym powikłaniem zapalenia i marskości wątroby, a także wykluczył inne jej przyczyny u powoda. Sąd Rejonowy w ocenie zebranych dowodów wyczerpująco wyjaśnił przy tym podstawy domowy dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego neurologa, które to wyjaśnienia Sąd Okręgowy w całości podziela. Kolejny zarzut apelacji pozwanego odnosił się w istocie do rozstrzygnięcia, które zapadło na korzyść pozwanego, tj. oddalenia powództwa w zakresie żądania podwyższenia renty z tytułu utraconych zarobków. Pozwany zarzucił bowiem, iż Sąd I instancji porównał zarobki jakie osiągał powód z zarobkami jakie osiągałby obecnie. Stwierdzenie to nie odpowiada prawdzie, gdyż Sąd Rejonowy oddalił żądanie powoda w tym zakresie. Ostatecznie nie ma racji skarżący wskazując, iż powód nie był bezradny z uwagi na fakt, że jego córka jest pełnoletnia. Nie należy mylić pojęcia bezradności z możliwością świadczenia pomocy przez osoby najbliższe. Pomoc córki nie sprawia, że powód nie jest bezradny. Z faktu jego bezradności wynika natomiast konieczność pomocy innych osób, w tym osób najbliższych. Z tych względów Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 §
Powód wygrał postepowanie wywołane wniesioną przez niego apelacją w całości, wygrał także postępowanie wywołane apelacją pozwanego. Łącznie poniósł z tego tytułu koszty w kwocie 1620 złotych. (opłata od apelacji w kwocie 120 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w zakresie apelacji powoda w kwocie 300 złotych - § 13 ust. 1 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2013 r. poz. 461, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w zakresie apelacji pozwanego w kwocie 1200 złotych -§ 13 ust. 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Kwotę tę sąd zasądził na jego rzecz od pozwanego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.