Sygn. akt III AUa 520/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2016 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Polak Sędziowie: SSA Romana Mrotek (spr.) SSO del. Aleksandra Mitros Protokolant: St. sekr. sąd. Katarzyna Kaźmierczak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. w Szczecinie sprawy Państwowego Inspektoratu Weterynarii w C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przy udziale J. R. o objęcie ubezpieczeniami społecznymi na skutek apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII U 2858/14 1. oddala apelację, 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. na rzecz Państwowego Inspektoratu Weterynarii w C. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO del. Aleksandra Mitros SSA Anna Polak SSA Romana Mrotek Sygn. akt III AUa 520/15 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. decyzją z 5 maja 2014 roku stwierdził, że J. R. jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek, tj. w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w C. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od 23 grudnia 2013 roku do 25 maja 2014 roku. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że z danych wygenerowanych z (...) wynika, iż J. R. został zgłoszony przez płatnika składek Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C. do ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 grudnia 2012 roku do 25 maja 2014 roku z tytułu zawartej umowy zlecenia. Jednocześnie organ rentowy ustalił, że w tym samym czasie J. R. był zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 lipca 1999 roku do 22 grudnia 2013 roku do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, a od 23 grudnia 2013 roku do ubezpieczenia zdrowotnego. Na podstawie informacji uzyskanych z referatu Świadczeń Emerytalno – Rentowych w Inspektoracie ZUS w C. ustalono, że ubezpieczony od 23 grudnia 2013 roku posiada prawo do emerytury. Z wyjaśnień płatnika składek wynika, że umowa zlecenie nr (...). (...).(...)oraz PIW (...). (...).(...) z2 stycznia 2013 roku zostały zawarte na okres od 2 stycznia 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku, umowa zlecenie nr (...).(...) oraz (...) z 31 grudnia 2013 roku zostały zawarte na okres od 1 stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2014 roku. Z uwagi na brak tytułu zwalniającego J. R. z obowiązku podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu zawartych umów zlecenia, organ rentowy objął ubezpieczonego obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i wypadkowym w okresie od 23 grudnia 2013 roku do 25 maja 2014 roku u płatnika składek Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w C.. Z powyższą decyzją nie zgodził się płatnik składek Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C., który w odwołaniu z 1 września 2014 roku wniósł o jej zmianę i orzeczenie, że w spornym okresie J. R., mając ustalone prawo do emerytury nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym jako osoba wyznaczona do wykonywania określonych czynności w myśl ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, a nadto o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji płatnik składek zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, w tym: - art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez pominięcie tego przepisu przy wydaniu decyzji, - art. 9 ust. 4a w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że w spornym okresie J. R., mając ustalone prawo do emerytury, podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu jako zleceniobiorca, - art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, że wypłata świadczeń wynikających z umów zawartych na podstawie art. 16 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, a nie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, - art. 16 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez przyjęcie, iż istnieje zróżnicowanie oznaczenia zleceniobiorcy w umowach i zawarcie ich lub z osoba fizyczną „lekarzem weterynarii” lub z przedsiębiorcą ”osobą prowadzącą zakład leczniczy dla zwierząt – gabinet weterynaryjny”; 2. przepisów postępowania, tj. art. 7-9 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez: - niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - niepoinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, - niezebranie w sprawie i nierozpatrzenie istotnego materiału dowodowego, skutkiem czego nie dokonano wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych (treść obowiązków umownych ubezpieczonego), a w konsekwencji dokonano ustaleń prawnych w oderwaniu od wykładni systemowej przepisów ustawy o zakładach leczniczych dla zwierząt, ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. W uzasadnieniu swojego stanowiska płatnik składek, przedstawiając szczegółową interpretację przepisów ustaw o Inspekcji Weterynaryjnej oraz o zakładach leczniczych dla zwierząt w kontekście charakteru spornych umów, w szczególności wskazał, że zadania organów inspekcji weterynaryjnej wykonują lekarze weterynarii i inne osoby oraz lekarze weterynarii wyznaczeni zgodnie z art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej do wykonywania czynności pod nadzorem i w imieniu organów inspekcji. Zdaniem płatnika składek umowa zawarta na podstawie art. 16 ww. ustawy ma charakter następczy w stosunku do aktu administracyjnego o wyznaczeniu lekarza weterynarii i ma na celu doprecyzowanie zasad wykonywania czynności urzędowych w imieniu organu administracji weterynaryjnej. Zdaniem płatnika składek wykonywanie czynności w zakresie inspekcji weterynaryjnej nie stanowi samodzielnej podstawy podlegania ubezpieczeniu społecznemu z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jeżeli są one wykonywane w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę – lekarza weterynarii pozarolniczej działalności gospodarczej. W konsekwencji w realiach sprawy brak jest podstaw do potraktowania zawartych umów o świadczenie usług w oparciu o przepis art. 9 ust. 4a w zw. z art. 6 ust 1 pkt 4 ustawy systemowej jako samodzielnego tytułu ubezpieczenia. Dodatkowo płatnik składek dla poparcia swojego stanowiska w sprawie przytoczył szereg orzeczeń Sądu Najwyższego, jakie zapadły na tle analogicznych stanów faktycznych. W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie w całości, podtrzymując argumentację, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto pozwany wskazał, że jedynie w sytuacji, gdy umowa zlecenia jest wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a jej przedmiot jest taki sam, jak przedmiot prowadzonej działalności, osoba podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Z tytułu wykonywania umowy zlecenia osoba ta nie jest obejmowana ubezpieczeniami społecznymi ani obowiązkowo, ani dobrowolnie. W ocenie pozwanego organu, aby umowa zlecenia mogła być traktowana jako wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przychód uzyskiwany z tej umowy musi być opodatkowany jako przychód z działalności gospodarczej, a nie jak przychód z działalności osobistej. Postanowieniem z 2 października 2014 roku sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego J. R.. Wyrokiem z dnia 07 kwietnia 2015r. Sąd Okręgowy w Szczecinie - VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, iż J. R. jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w C. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji oraz zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. na rzecz Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w C. kwotę 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy ustalił, że J. R. urodził się (...). Jest on lekarzem weterynarii i od 1 listopada 1990 roku prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie działalności weterynaryjnej w formie zakładu usług weterynaryjnych. Wpisany jest on także do rejestru działalności regulowanej, tj. Ewidencji zakładów leczniczych dla zwierząt, prowadzonej przez (...) Radę Lekarsko-Weterynaryjną w S.. Z tego tytułu podlegał ubezpieczeniom społecznym oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu. Od dnia 23 grudnia 2013 roku J. R. ma ustalone prawo do emerytury. Sąd Okręgowy wskazał, że inspekcja weterynaryjna realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Ustawowo określone zadania w tym zakresie, m.in. pobieranie prób do badań, badanie zwierząt i mięsa zwierzęcego, wykonywanie szczepień ochronnych, monitoring chorób zakaźnych, obserwację zwierząt, wykonują organy tej inspekcji, w tym powiatowy lekarz weterynarii jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej. W praktyce zadania organów inspekcji weterynaryjnej wykonują lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione na poszczególnych szczeblach inspekcji weterynaryjnej oraz lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności, a nadto osoby niebędące lekarzami weterynarii wyznaczone do wykonania określonych czynności o charakterze pomocniczym. Sąd Okręgowy wskazał, że jeżeli powiatowy lekarz weterynarii nie jest w stanie samodzielnie wykonać swoich ustawowych zadań, jest on uprawniony do wyznaczenia na czas określony do wykonania określonych zadań bądź lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej, bądź lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej, świadczących usługi weterynaryjne w ramach zakładu leczniczego dla zwierząt, ewentualnie osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej, a posiadające odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności pomocniczych. Wyznaczenie do wykonywania ww. czynności następuje w drodze decyzji administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii, a wykonywanie wyznaczonych czynności możliwe jest po zawarciu przez powiatowego lekarza weterynarii z wyznaczoną osoba umowy, określającej zakres, terminy i miejsce wykonywania czynności, wysokość wynagrodzenia oraz terminy jego płatności. Każdy lekarz weterynarii, który zostaje wyznaczony do wykonywania zadań inspekcji weterynaryjnej i z którym jest zawierana następnie umowa o wykonanie określonych czynności, musi legitymować się prawem do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, w tym prowadzić pozarolniczą działalność gospodarczą i posiadać wpis na listę Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Sąd Okręgowy wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wyznaczył J. R. jako lekarza weterynarii, prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie działalności weterynaryjnej w formie lecznicy dla zwierząt, do wykonywania określonych czynności, mieszczących się w zakresie zadań ustawowo realizowanych przez Inspekcję Weterynaryjną. W następstwie tego wyznaczenia pomiędzy J. R. a Powiatowym Inspektorem Weterynarii w C. zawierane były umowy o wykonywanie określonych czynności z zakresu zadań inspekcji weterynaryjnej na okresy: od 2 stycznia 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku, od 1 stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2014 roku. Sąd Okręgowy wskazał, że w ramach ww. umów J. R. jako lekarz weterynarii wyznaczony przez Powiatowego Inspektora Weterynarii w C. wykonywał czynności w zakresie: szczepień ochronnych, badań monitoringowych w kierunku gruźlicy u bydła powyżej 6 tygodnia życia, badań monitoringowych w kierunku brucelozy u bydła powyżej 24 miesięcy życia, powszechnego monitorowania enzootycznej białaczki bydła 1 raz w roku, pobrania krwi od bydła w wieku powyżej 2 roku życia łącznie z rejestracją, zwalczania enzootycznej białaczki bydła, wykonywania badań rozpoznawczych w kierunku chorób zleconych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami oraz wystawami, pokazami lub konkursami zwierząt, badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania świadectw zdrowia, , pobierania próbek do badań. Za wykonanie ww. czynności J. R. każdorazowo otrzymywał wynagrodzenie w wysokości określonej przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i wysokości wynagrodzenia za wykonywanie czynności przez lekarzy weterynarii i inne osoby wyznaczone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C. zgłosił J. R. do ubezpieczenia zdrowotnego począwszy od 1 grudnia 2012 roku z tytułu zawartych umów zlecenia. Za 2013 rok PIW w C. sporządził informację o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy J. R.. Sąd Okręgowy wskazał, że stan faktyczny pozostawał w przedmiotowej sprawie praktycznie bezsporny, a sąd ustalił go na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego oraz w oparciu o zeznania świadka D. R.. Autentyczność dokumentów nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości sądu. W ocenie sądu także zeznania świadka były wiarygodne, ponieważ były one jasne i spójne, a nadto korespondowały z dokumentami zebranymi w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu Okręgowego bezspornym w sprawie pozostawało, że J. R. jest lekarzem weterynarii, który nieprzerwanie od 1990 roku prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych. Od dnia 23 grudnia 2013 roku ma on ustalone prawo do emerytury. Poza sporem pozostawało również to, że Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C. zawarł w okresach od 2 stycznia 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku oraz od 1 stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2014 roku z J. R. jako lekarzem weterynarii umowy zlecenia do wykonywania czynności wynikających z ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Sąd Okręgowy podniósł, że przedmiotem sporu było w niniejszej sprawie to, czy ww. umowy zawarte przez płatnika składek z J. R. stanowiły tytuł do objęcia zainteresowanego obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, w tym czy były one wykonywane w ramach prowadzonej przez zainteresowanego (emeryta, ale czynnego lekarza weterynarii) pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie usług weterynaryjnych. Spór ten należało rozstrzygnąć w oparciu o przepisy dotyczące zbiegu tytułów do objęcia ubezpieczenie społecznym, przy uwzględnieniu statusu, jaki w spornych okresach posiadał zainteresowany J. R., będący: - od 1990 roku przedsiębiorcą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych, - od 23 grudnia 2013 roku emerytem, - od 2 stycznia 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku oraz od 1 stycznia 2014 roku do 31 grudnia 2014 roku lekarzem weterynarii wyznaczonym do wykonywania określonych zadań z zakresu inspekcji weterynaryjnej. Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2015, poz. 121 ze zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanymi dalej "zleceniobiorcami", oraz osobami z nimi współpracującymi, z zastrzeżeniem ust. 4. W myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy systemowej osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3, 10, 18a, 20 i 21, spełniające jednocześnie warunki do objęcia ich obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z innych tytułów, są obejmowane ubezpieczeniami tylko z tytułu stosunku pracy, umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego albo wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie. Mogą one dobrowolnie, na swój wniosek, być objęte ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi również z innych tytułów, z zastrzeżeniem ust. 1a. Stosownie do art. 9 ust. 2 sus osoba spełniająca warunki do objęcia obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z kilku tytułów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4-6 i 10, jest objęta obowiązkowo ubezpieczeniami z tego tytułu, który powstał najwcześniej. Może ona jednak dobrowolnie, na swój wniosek, być objęta ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi także z pozostałych, wszystkich lub wybranych tytułów lub zmienić tytuł ubezpieczeń, z zastrzeżeniem ust. 7. Osoba, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 - prowadząca jednocześnie pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 - podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu tej działalności, jeżeli z tytułu wykonywania umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz współpracy przy wykonywaniu tych umów podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe jest niższa od obowiązującej tę osobę najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność. Może ona dobrowolnie, na swój wniosek, być objęta ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi również z tytułu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 (art. 9 ust. 2a sus). Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 4a sus osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, mające ustalone prawo do emerytury lub renty podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, jeżeli równocześnie nie pozostają w stosunku pracy, z zastrzeżeniem ust. 2c i 4b. Istotny jest również przepis art. 9 ust. 5 sus, który stanowi, że osoby, o których mowa w art. 6, niewymienione w ust. 4, 4a i 4c, mające ustalone prawo do emerytury lub renty podlegają dobrowolnie ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Sąd Okręgowy po analizie odnośnych przepisów prawa oraz stanowisk procesowych stron postępowania, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa materialnego. Zdaniem Sądu Okręgowego w realiach rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miało ustalenie, czy umowy zlecenia zawarte przez J. R. z powiatowym lekarzem weterynarii mieściły się w zakresie prowadzonej przez zainteresowanego pozarolniczej działalności gospodarczej, co stosownie do art. 9 ust. 5 sus skutkowałoby uznaniem, że wyłącznym i dobrowolnym tytułem ubezpieczenia społecznego jest pozarolnicza działalność gospodarcza zainteresowanego. W tym zakresie Sąd Okręgowy w całości podzielił argumentację płatnika składek, uznając że pozwany organ rentowy, wydając zaskarżoną decyzję w przedmiocie objęcia J. R. obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i wypadkowym w spornych okresach jako osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek, błędnie przyjął, że czynności wynikające z tej umowy nie wchodziły w zakres prowadzonej przez zainteresowanego pozarolniczej działalności gospodarczej (działalność weterynaryjna). Sporu tego nie można rozstrzygnąć w oderwaniu od regulacji dotyczących zasad wykonywania zawodu lekarza weterynarii. Zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r., nr 11, poz. 95 ze zm.) usługi weterynaryjne mogą być świadczone przez lekarza weterynarii posiadającego prawo do wykonywania zawodu wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 1 ust 1 ustawy o zlz, zakład leczniczy jest placówką ochrony zdrowia i dobrostanu zwierząt, utworzoną w celu świadczenia usług z zakresu medycyny weterynaryjnej, zwanych dalej „usługami weterynaryjnymi”, z zastrzeżeniem art. 4 ust 3, wyposażoną w środki majątkowe, a w szczególności pomieszczenia, aparaturę i sprzęt dostosowane do zakresu świadczonych usług. Jedną z form zakładu leczniczego jest gabinet weterynaryjny - art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy o zlz. Zakład taki może być utworzony i prowadzony przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, a kierownikiem zakładu leczniczego dla zwierząt, może być wyłącznie lekarz weterynarii posiadający prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 5 ustawy o zlz). Zgodnie z obowiązującym od dnia 27 grudnia 2008 r. przepisem art. 16 ust 1 ustawy o zlz, prowadzenie zakładu leczniczego dla zwierząt jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 672 ze zm.). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego, że lekarz weterynarii świadczący usługi weterynaryjne w ramach prowadzonego przez siebie samodzielnie zakładu leczniczego jest osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust 6 pkt 1 w związku z art. 6 ust 1 pkt 5 sus., a w konsekwencji stosownie do art. 9 ust. 5 sus, świadczenie usług weterynaryjnych przez mającego ustalone prawo do emerytury lekarza weterynarii - w ramach indywidualnie prowadzonego gabinetu weterynaryjnego - stanowi dobrowolny tytuł do ubezpieczeń społecznych. Przechodząc dalej Sad Okręgowy wskazał, że w ramach usług z zakresu medycyny weterynaryjnej, które może wykonywać zakład leczniczy dla zwierząt, a zatem także lekarz weterynarii w ramach samodzielnie prowadzonego gabinetu weterynaryjnego mieszczą się: czynnością mającą na celu zachowanie, ratowanie lub poprawę zdrowia zwierząt i ich produkcyjności, polegającą w szczególności na: badaniu stanu zdrowia zwierząt, rozpoznawaniu, zapobieganiu i zwalczaniu chorób zwierząt, leczeniu zwierząt, udzielaniu porad i konsultacji, pielęgnacji zwierząt, wydawaniu opinii i orzeczeń, wykonywaniu czynności związanych z określeniem zdolności rozrodczych zwierząt i ich zaburzeń oraz biotechniką rozrodu, wykonywaniu detalicznego obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi, paszami leczniczymi oraz wyrobami medycznymi przeznaczonymi dla zwierząt, na zasadach określonych w odrębnych przepisach, wykonywaniu badań laboratoryjnych i innych badań diagnostycznych, zwanych dalej „usługami laboratoryjnymi” (art. 2 ust. 1 ustawy zlz). Z kolei w ramach zawartych z PIW w C. umów zlecenia J. R. przyjął do wykonania czynności m.in. z zakresu: szczepień ochronnych, badań monitoringowych w kierunku gruźlicy u bydła powyżej 6 tygodnia życia, badań monitoringowych w kierunku brucelozy u bydła powyżej 24 miesięcy życia, powszechnego monitorowania enzootycznej białaczki bydła 1 raz w roku pobrania krwi od bydła w wieku powyżej 2 roku życia łącznie z rejestracją, zwalczania enzootycznej białaczki bydła, wykonywania badań rozpoznawczych w kierunku chorób zleconych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w C., sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami oraz wystawami, pokazami lub konkursami zwierząt, badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania świadectw zdrowia, pobierania próbek do badań. W ocenie Sądu Okręgowego proste porównanie zakresu obowiązków umownych J. R. wynikających ze spornych umów z zakresem jego działalności gospodarczej wynikającym z art. 2 ust 1 ustawy o zlz, nie może budzić wątpliwości, że czynności, do wykonywania, których zainteresowany mógł zostać wyznaczony (na podstawie art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej), mieszczą się w pojęciu „usług weterynaryjnych” (art. 2 ust 1 ustawy o zlz), które lekarz weterynarii może wykonywać w ramach samodzielnie prowadzonego gabinetu weterynaryjnego. W konsekwencji, brak jest zdaniem Sądu Okręgowego podstaw do potraktowania tych umów o świadczenie usług, w oparciu o przepis art. 9 ust 4a sus w związku z art. 6 ust 1 pkt 4 sus, jako samodzielnych tytułów ubezpieczenia. W tym kontekście słusznie wywiódł płatnik składek, że do spornych umów nie można stosować wprost przepisów z zakresu prawa cywilnego, regulujących problematykę umów zlecenia. Specyfika tych umów polega bowiem na tym, że pełnią one funkcję pomocniczą do aktu administracyjnego, choć regulują jednocześnie typowe sprawy cywilnoprawne (np. wysokość wynagrodzenia, czy termin jego przekazania). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 pkt 1ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej zadania organów inspekcji (w tym powiatowego lekarza weterynarii) wykonują lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione w Inspekcji oraz lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności. Sąd Okręgowy wskazał, że stosownie do treści art. 16 ust. 1 tej ustawy jeżeli powiatowy lekarz weterynarii z przyczyn finansowych lub organizacyjnych nie jest w stanie wykonać ustawowych zadań Inspekcji, może: 1) wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji do:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.