w zw. z § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego, od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 29 listopada 2014 r., zmieniającego w części orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w […] z dnia 22 maja 2014 r., uchyla zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE 2 Rzecznik Dyscyplinarny przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w […] zarzucił adw. A. R. popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu 19 grudnia 2012r. prowadził w stanie nietrzeźwości samochód osobowy Seat Ibiza, to jest czyn z art.
w zw. z § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu oraz art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o Adwokaturze. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w […] orzeczeniem z dnia 22 maja 2014r. uznał adw. A. R. za winnego zarzuconego mu czynu z tą zmianą, że będąc adwokatem naruszył godność zawodu w ten sposób, że w dniu 19 grudnia 2012r. w […], znajdując się w stanie nietrzeźwości, wyrażającym się zawartością 1,06 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził w ruchu lądowym pojazd Seat Ibiza, za co został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie […]; na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o adwokaturze wymierzył obwinionemu karę zawieszenia w czynnościach zawodowych na czas 8 miesięcy oraz orzekł zakaz wykonywania patronatu na czas 4 lat, obciążając go kosztami postępowania w kwocie 1.383 zł. Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury, po rozpoznaniu odwołania obrońcy obwinionego, orzeczeniem z dnia 29 listopada 2014r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że za podstawę przypisania obwinionemu przewinienia dyscyplinarnego przyjął art.
w zw. z § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu oraz art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze; w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze zwolnił obwinionego w całości od zapłaty kosztów postępowania dyscyplinarnego. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca obwinionego zarzucając: I. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2a k.p.k. i art. 6 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze – poprzez przeprowadzenie rozprawy odwoławczej w dniu 29 listopada 2014r. pod nieobecność obwinionego adw. A. R. – mimo iż w związku z przedstawieniem przez niego zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez uprawnionego lekarza sądowego (w którym stwierdzono jego niezdolność do stawiennictwa na rozprawie w tym dniu) – 3 obwiniony usprawiedliwił w sposób należyty swoją nieobecność (zgodnie z treścią przepisu art. 117 § 2a k.p.k.), jednocześnie wnosząc o nieprzeprowadzanie rozprawy, a zatem Sąd nie mógł procedować pod nieobecność obwinionego i winien odroczyć rozprawę odwoławczą, co w konsekwencji doprowadziło do istotnego naruszenia prawa do obrony materialnej obwinionego; 2) art. 455 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze – polegające na uzupełnieniu przez Sąd odwoławczy części dyspozytywnej orzeczenia o wskazanie kwalifikacji prawnej przewinienia dyscyplinarnego przypisanego obwinionemu, mimo że przepis pozwala jedynie na poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej, nie zaś jej dodanie, co nadto biorąc pod uwagę brak środka zaskarżenia wniesionego na niekorzyść obwinionego nie było dopuszczalne; 3) art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze – poprzez brak prawidłowego odniesienia się przez Sąd drugiej instancji do sformułowanego w apelacji zarzutu dotyczącego nierozważenia w sposób prawidłowy w tej części uzasadnienia orzeczenia, w której Sąd Dyscyplinarny analizował zasadność rodzaju i wysokości kary orzeczonej wobec obwinionego przy jednoczesnym pominięciu istotnych okoliczności mających wpływ na jej wymiar; II. rażące naruszenie przepisów postępowania stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze, polegające na sprzeczności w treści orzeczenia uniemożliwiającej jego wykonanie, będącej konsekwencją wydania przez Sąd odwoławczy dwóch wzajemnie wykluczających się rozstrzygnięć, tj. z jednej strony zwolnienia obwinionego od kosztów sądowych w całości w punkcie 3 sentencji orzeczenia, z drugiej zaś utrzymania w punkcie 2 sentencji orzeczenia rozstrzygnięcia Sądu Dyscyplinarnego w pozostałym zakresie, tj. również co do obciążenia kosztami; 4 III. rażącą niewspółmierność kary dyscyplinarnej, polegającą na niezasadnym uznaniu, że kara orzeczona wobec obwinionego nie jest rażąco surowa, mimo iż biorąc pod uwagę jej eliminacyjny charakter, a nadto przy rozważeniu wszystkich okoliczności mających wpływ na jej rodzaj i wymiar, w tym stopnia zawinienia obwinionego, jego postawy procesowej w toku postępowania dyscyplinarnego oraz karnego, a nadto znacznej dolegliwości orzeczonej kary, Sąd winien był dojść do przekonania, iż dla realizacji celów prewencyjnych zasadne było wymierzenie obwinionemu kary łagodniejszej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy obwinionego okazała się zasadna, a jej uwzględnienie skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i przekazaniem sprawy Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu Adwokatury do ponownego rozpoznania. Zasadny był zarzut kasacji sformułowany w punkcie I podpunkt 1, dotyczący nieobecności obwinionego na rozprawie odwoławczej w dniu 29 listopada 2014r. Przed tą rozprawą, w dniu 28 listopada do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego wpłynęło pismo obwinionego z prośbą o jej odroczenie. Adw. A. R. swój wniosek uzasadnił „złym stanem zdrowia”, co udokumentował za pomocą dołączonego na druku ZUS ZLA zaświadczenia lekarskiego oraz zgodnie z wymogiem art. 117 § 2 a k.p.k., zaświadczenia lekarza sądowego (k. 33-36). Już w dniach 26 i 27 listopada także obrońca obwinionego nadesłał do Sądu (za pośrednictwem faksu) tę samą dokumentację wraz z wnioskiem o uwzględnienie usprawiedliwienia obwinionego, domagając się nieprzeprowadzania czynności pod jego nieobecność (k. 37-40). Po zapoznaniu się z powyższą dokumentacją Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie uznał nieobecności obwinionego na rozprawie odwoławczej w dniu 29 listopada 2014r. za „usprawiedliwioną należycie” w rozumieniu art. 117 § 2 k.p.k. Powołując się na przepis art. 117 § 2a a contrario k.p.k. oraz art. 450 § 2 k.p.k., przeprowadził postępowanie i wydał orzeczenie bez udziału obwinionego i jego obrońcy. Motywy nieuwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy odwoławczej wskazują, że Sąd podał w wątpliwość rzetelność przedłożonej przez obwinionego dokumentacji lekarskiej. Wskazał bowiem, że w rubryce
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.