V CSK 148/15

Sygn. akt V CSK 148/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie ze skargi M. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 20 marca 2012 r., w sprawie z wniosku J. G. przy uczestnictwie M. G., M. Gu., R.F., Gminy B. i Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego w B. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej M. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 października 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE W sprawie ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 20 marca 2012 r., stwierdzającym nabycie własności nieruchomości przez Ma. G., Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację uczestnika M. G. od postawienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 maja 2014 r. oddalającego skargę. W skardze kasacyjnej wniesionej przez tego uczestnika od wyroku Sądu Okręgowego wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty został na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym. Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). W odniesieniu do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga to, by przedstawione zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Chodzi o takie zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie usunie istniejące wątpliwości i pozwoli przyjąć odpowiednią wykładnię określonych przepisów prawa. Kwalifikacji takiej nie można przypisać zagadnieniu prawnemu sformułowanemu w skardze kasacyjnej uczestnika, którego istotność wiąże skarżący z doniosłością podniesionych w ramach podstaw skargi zarzutów, nie przedstawiając jednocześnie przekonującego wywodu prawnego uzasadniającego występujące na tym tle wątpliwości co do wykładni prawa. 3 Pojęcie „oczywistej zasadności skargi”, jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) nie jest tożsame z zasadnością skargi. Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albo też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Argumentacja uzasadnienia wniosku o przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania, poprzestająca na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw skargi, nie daje podstaw do takiej oceny. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy bierze po rozwagę z urzędu. Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. eb