i za to, na mocy art.
wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat; na podstawie art. 71 § 1 k.k. i art. 33 § 1 i 3 k.k. orzekł karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na okres 3 lat; na podstawie art. 49 § 2 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych. Ponadto, na podstawie art. 63 § 2 k.k., Sąd zaliczył na poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 6 października 2012 r. Wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się z dniem 28 grudnia 2012 r. Od tego wyroku kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich. Zaskarżając wyrok w całości, na korzyść M. Z., zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na skazaniu M. Z. bez przeprowadzania rozprawy i wymierzeniu mu uzgodnionej kary, pomimo tego, że wniosek prokuratora, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., rażąco naruszył prawo karne materialne, to jest art.
przez błędne przyjęcie, że M. Z. był uprzednio prawomocnie skazany za czyn z art.
k.k., a w konsekwencji, że działaniem swoim wyczerpał znamiona przestępstwa z art.
k.k., podczas gdy prawidłowa subsumpcja winna skutkować przypisaniem mu sprawstwa występku z art.
W konkluzji skarżący wniósł o 1) dopuszczenie dowodu z dokumentów z akt spraw: - Sądu Rejonowego w J., ozn. sygn. …/03, tj. pisma z dnia 5 marca 2015 r. (k-33 akt); 3 - Sądu Rejonowego w J., ozn. sygn. …/07, tj. wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. (k- 42 akt) 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest zasadna. Skarżący zasadnie podnosi, iż Sąd Rejonowy w J., wbrew obowiązkowi określonemu w art. 343 § 7 k.p.k., nie dopełnił powinności kontroli wniosku – nie zbadał okoliczności istotnej dla oceny prawnokarnej czynu zarzuconego oskarżonemu, tj. jego uprzedniej karalności – co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku z rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego – art.
Odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art.
podlega sprawca, który znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym i był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Ustawodawca nie podaje w tym artykule żadnych terminów, a zatem należy przyjąć że sprawca czynu z art.
będzie ponosił tak zaostrzoną odpowiedzialność do momentu zatarcia poprzedniego skazania. Z akt sprawy wynika, że M. Z. uprzednio został prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym z dnia 18 grudnia 2003 r. Sądu Rejonowego w J. w sprawie o sygn. akt …/03, za czyn z art.
popełniony w dniu 28 października 2003 r., na karę grzywny. Ponadto, wyrokiem tym orzeczono wobec M. Z. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, zaliczając jednocześnie na poczet tegoż środka karnego okres rzeczywistego zatrzymania 4 prawa jazdy od dnia 28 października 2003 r. Na podstawie art. 49 a § 1 i 2 k.k. Sąd orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych na rzecz Stowarzyszenia Wspólnie Pomagamy w K. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się 5 stycznia 2004 r. (k - 28 akt). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę dysponował odpisem w/w wyroku oraz informacją z Krajowego Rejestru Karnego (k - 12 akt), z którego wynika, że karę grzywny wykonano dnia 12 marca 2004 r., zaś zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązywał do dnia 27 października 2004 r. Skazany w dniu 15 kwietnia 2004 r. uiścił świadczenie pieniężne (k - 33 akt …/03). Zgodnie z art. 107 § 4 i 6 k.k., w razie skazania na grzywnę skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania, jeżeli orzeczono środek karny zatarcie nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. W dacie orzekania przez Sąd Rejonowy w J., to jest dnia 20 grudnia 2012 r., M. Z. był osobą niekaraną, zaś popełniając W dniu 6 października 2012 r. czyn z art.
§ k.k. dopuścił się go w czasie, w którym nie obowiązywał już orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W tych okolicznościach, niedopuszczalne było przypisanie M. Z. w niniejszej sprawie czynu z art.
Także drugi ze wskazanych w karcie karnej wyroków, nie uzasadniał zakwalifikowania czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem wydanym w sprawie …/12, z art. 178a § 4 k.k. W sprawie Sądu Rejonowego w J., sygn. akt …/07, wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. (prawomocnym 16 - kwietnia 2008 r.) oskarżony ten został uznany za winnego popełnienia czynu art.
i za to skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat. Orzeczono także środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów z wyłączeniem pojazdów objętych kategorią B i T na okres 2 lat oraz świadczenia pieniężnego (k - 42 akt …/07). We wskazanym wyżej postępowaniu, wnioskodawca był skazany za kierowanie rowerem, nie pojazdem mechanicznym, a ponadto kara i środki karne 5 były w chwili popełnienia czynu będącego przedmiotem postępowania w sprawie …/12 wykonane. Należy podzielić pogląd Sądu Najwyższego, że: „Fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.
kk lub wymienione w art.
k.k., zaistniały w dacie wyrokowania, co do popełnienia czynu określonego w art.
kk, uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.
kk także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności z art.
kk zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony w art.
postanowienie SN z dnia 21.08.2012 r., IV KK 59/12, OSNKW 2013, poz. 3; wyrok SN z dnia 4.12.2014 r., III KK 381/14). W konsekwencji powyższych ustaleń, których dokonania zaniechał Sąd Rejonowy w J., wniosek prokuratora, w trybie art. 335 k.p.k., nie mógł zostać uwzględniony. Wykazane powyżej uchybienia Sądu orzekającego wywarły istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w ich konsekwencji skazano oskarżonego za typ kwalifikowany w sytuacji, gdy przypisany mu w wyroku czyn wyczerpywał jedynie znamiona występku z art.
Podzielając zasadność zarzutu kasacji i jej końcowy wniosek, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. eb
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.