w zw. z art. 569 § 1 k.k., polegające na połączeniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego z dnia 16 maja 2011 r. w sprawie II K 1685/10, z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie II K 1268/10 oraz z dnia 10 sierpnia 2011 r. w sprawie II K 762/11 z innymi karami jednostkowymi pozbawienia wolności i orzeczeniu dwóch węzłów kar łącznych, pomimo tego, że podstawę przekazania do Polski W. B., w wyniku wykonania ENA, nie stanowiły powyższe skazania, a skazany nie zrzekł się prawa specjalności, w konsekwencji czego, zdaniem Prokuratora Generalnego, brak było warunków do połączenia skazań w wymienionych sprawach. Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II K 1276/14) w przedmiocie połączenia jednostkowych kar pozbawienia wolności węzłami kary łącznej oraz zaliczenia okresów rzeczywistego pozbawienia wolności na ich poczet oraz uchylenie w tym 6 zakresie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r., wydał europejski, nakaz aresztowania (ENA) wobec W. B., który obejmował dziewięć przestępstw, za które tenże został skazany. Jednak wydany ENA nie obejmował przestępstw, za które W. B. został skazany wyrokami Sądu Rejonowego: a) z dnia 16 maja 2011 (sygn. akt II K 1685/10), b) z dnia 29 marca 2011 r.(sygn. akt K 1268/10), c) z dnia 10 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II K 762/11). W dniu 3 września 2014 r. W. B. został przekazany z Londynu (Wielka Brytania) do Polski na podstawie wskazanego ENA. Ponadto, w toku postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego, skazany nie zrzekł się prawa do korzystania z zasady specjalności. Odwołując się do stosownych regulacji rozdziału 65a k.p.k. wskazać należy, że wobec jasnego brzmienia przepisu art.
. § 1 k.p.k., osoby przekazanej w wyniku wykonania ENA nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności. Kodeks dopuszcza enumeratywnie wyliczone wyjątki od tego zakazu, z których, w kontekście niniejszej sprawy, istotne znaczenie ma ten mówiący o możliwości zrzeczenia się przez osobę ściąganą prawa wskazanego w omawianym przepisie. Tzw. zasada specjalności, w której mowa w art.
k.p.k., stanowi ujemną przesłankę wykonania orzeczeń, które nie stanowiły podstawy przekazania. Kodeks nie różnicuje tym samym rodzajów kar, jakie nie mogą zostać wykonane w stosunku do przekazanego. Oznacza to, że chodzi także o specyficzną sytuację wydania wyroku łącznego obejmującego kary pozbawienia wolności z wyroków nieobjętych ENA. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. wyrok z dnia 20 stycznia 2015 r., III KK 369/14: „w wyroku łącznym nie podlega połączeniu kara pozbawienia wolności, której nie można wykonać w wypadku przekazania osoby ściganej europejskim 7 nakazem aresztowania, gdy podstawą wydania nie było wykonanie tej kary, a skazany nie zrzekł się prawa do korzystania z zasady specjalności (art.
Przyjęcie poglądu odmiennego prowadziłoby, na co słusznie wskazuje Prokurator Generalny, do obejścia przepisu art.
i zniweczenia jego ratio legis. Podkreślić wypada, że apelujący podniósł naruszenie art.
w zw. z art. 569 k.p.k. sygnalizując brak wystąpienia wyjątku od zasady specjalności. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku wprawdzie zauważył swój błąd polegający na naruszeniu art. 433 k.p.k. w zakresie staranności kontroli apelacyjnej, jednak z oczywistych względów nie mógł dokonać reasumpcji wydanego wyroku. Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji. kc
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.