przez błędną wykładnię i przyjęcie, że w terminie tygodniowym od doręczenia zarządzenia o zwrocie pozwu strona może uiścić opłatę i tylko wówczas sprawa otrzymuje bieg, art. 744 § 1 k.p.c. przez błędna wykładnię i uznanie, że zarządzenie o zwrocie pozwu stało się prawomocne, podczas gdy uprawniona w terminie siedmiu dni od doręczenia zarządzenia złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a także naruszenie art. 102 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przez niewłaściwe zastosowanie co spowodowało brak rozpoznania wniosku uprawnionej o zwolnienie od kosztów sądowych, a także przez uznanie, że wniosek złożony przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika winien zawierać oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym w oryginale. W odpowiedzi na zażalenie obowiązany (...) Sp. z o.o. S.K.A. w W. wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie Sąd I instancji w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy uznał, że uprawniona uchybiła terminowi wyznaczonemu postanowieniem tego Sądu z dnia 13.02.2013 r. o udzieleniu zabezpieczenia do wniesienia pozwu przeciwko obowiązanym o stwierdzenie nieważności umowy. We wniesionym zażaleniu uprawniona polemizuje z oceną Sądu I instancji co do prawomocności zarządzenia o zwrocie pozwu, jakie zostało wydane w sprawie I C 373/13. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu nie podlega prawidłowość procesowania Sądu Okręgowego w sprawie I C 373/13. Nie wdając się w polemikę z trafnością podstawy prawnej zarządzenia o zwrocie pozwu, przyjąć za Sądem I instancji należy, że zarządzenie to nie zostało przez uprawnioną zaskarżone, a tym samym orzeczenie to stało się prawomocne. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska skarżącej, jakoby wniesienie przez nią w sprawie I C 373/13, w terminie 7 dni od doręczenia jej zarządzenia o zwrocie pozwu, oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obligowało ten Sąd do rozpoznania jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych zawartego w pozwie. Podkreślić należy, że art.
dotyczy nieopłaconych należycie pism, wnoszonych przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, jeżeli wniesione pismo podlega opłacie stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Paragraf 2 tego artykułu przewiduje możliwość sanowania tego błędu, jednakże – na co słusznie zwraca uwagę Sąd I instancji – wyłącznie przez uiszczenie należnej opłaty. Nie można przewidzianego w tym przepisie wyjątku rozciągać na wszelkie braki pisma i tym samym otwierać drogi do uzupełniania ich w tym właśnie trybie. Tymczasem w sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca w terminie 7 dni od doręczenia jej zarządzenia o zwrocie pozwu nie uiściła należnej opłaty, zaś samo wniesienie przez uprawnioną oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie uzasadniało – czego oczekuje skarżąca – zastosowania art.
k.p.c., a co za tym idzie nie obligowało Sądu I instancji do rozpoznania jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe stanowisko przesądza także braku podstaw do uznania, iż zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji naruszył art. 102 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Na marginesie podnieść należy, że nawet gdyby przyznać skarżącej rację, iż w terminie, o którym mowa w art.
strona mogła złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, to i tak wymogowi temu nie uczyniła zadość. Należy przypomnieć, że wobec zwrotu wniosku uprawnionej o zwolnienie od kosztów sądowych zarządzeniem z dnia 5.04.2013 r. wniesienie przez nią wyłącznie oświadczenia majątkowego, szczególnie w sytuacji gdy korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, nie może być utożsamiane z wniesieniem wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Skoro zatem uprawniona nie zaskarżyła zarządzenia o zwrocie pozwu ani nie uiściła należnej opłaty (art.
k.p.c.), to słusznie Sąd Okręgowy uznał, że zarządzenie o zwrocie pozwu wydane w sprawie I C 373/13 jest prawomocne. Powyższe zaś stosowanie do treści art. 744 § 1 k.p.c. prowadzi do upadku zabezpieczenia udzielonego postanowieniem z dnia 13.02.2013 r. Mając to na uwadze na podstawie art. 397 § 1 i 2 w zw. z art. 385 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 7 i w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. bp
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.