k na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 12 czerwca 2013 roku, sygnatura akt VI K 208/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla punkt II jego dyspozycji o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV Ka 598/13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013r. sygn. akt VI K 208/13 : I. oskarżonego P. T. uznał za winnego tego, że w dniu 08 marca 2013 roku w S., województwa (...), na ul. (...), w ruchu lądowym prowadził samochód marki M. (...) nr rej (...) w stanie nietrzeźwości o stężeniu wynoszącym 0,92 mg/l, 0,93 mg/l i 0,95 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu będąc wcześniej skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 16 października 2002 roku (sygn. akt VI K 411/02) za prowadzenie pojazdu mechanicznego a stanie nietrzeźwości, a to za występek określony art.
kk, to jest popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku określonego art.
kk i za to na podstawie art.
na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat 4 (czterech), III. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 4 (czterech) IV. zwolnił oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych zaliczając wydatki w sprawie na rachunek Skarbu Państwa. Z wyrokiem tym nie pogodził się prokurator, wnosząc apelację na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej kary. Apelujący powołując się na przepisy art. 427 § 2 kpk, art. 437 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 1 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd za wystarczające orzeczenie wobec oskarżonego P. T. za zarzucany mu czyn z art.
kk kary jednego roku pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenie jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata, podczas gdy okoliczności sprawy, sposób działania sprawcy, wysoki stopień społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu uprzednia karalność za przestępstwo podobne, a przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za tym, aby orzeczona kara pozbawienia wolności została wykonana, II. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 69 kk, poprzez nie wskazanie obok § 1 i 2 tegoż artykułu art. 70 § 1 pkt 1 kk w części dyspozytywnej wyroku jako podstawy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego P. T. również § 4 art. 69 kk, podczas gdy wobec sprawcy przestępstwa z art.
kk Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach na podstawie art. 69 § 1 kk. Podnosząc ten zarzut wniósł o orzeczenie wobec P. T. bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku oraz uchylenie pkt II części dyspozytywnej wyroku, a w przypadku gdyby Sąd Odwoławczy podzielił pogląd Sądu Rejonowego w Kłodzku, iż w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek pozwalający na warunkowe zawieszenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, o zmianę wyroku poprze dodanie w pkt II części dyspozytywnej wyroku § 4 art. 69. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna w tej części, w której domaga się zreformowania wyroku poprzez uchylenie orzeczenia o zastosowaniu wobec oskarżonego probacji w trybie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk. Słusznie apelujący kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych wyroku, stanowiących podstawę zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa probacji. Tego rodzaju instytucję w stosunku do sprawców występków z art.
69 § 4 kk, ale możliwość jego stosowania ogranicza do szczególnie uzasadnionych wypadków. Nie sposób zaaprobować poglądu Sądu I instancji, iż oskarżony zasługuje nawet na warunkowe zawieszenie wykonania w trybie art. 70 § 1 pkt 1 kk, skoro był już karany za przestępstwo podobne, odbył nawet orzeczoną karę izolacyjną , krytycznego dnia prowadził pojazd w stanie wysokiego upojenia alkoholowego i w dodatku nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami, których nigdy nie uzyskał. Nie należy przykładać istotnego znaczenia do przyznania się oskarżonego do winy, bo ta postawa wynika z niemożności zaprzeczenia oczywistemu sprawstwu, skoro oskarżony został ujęty na gorącym uczynku. Błędnie Sąd I instancji uznał fakt niekaralności sądowej oskarżonego w okresie od odbycia kary pozbawienia wolności 17.01.2005r. aż do popełnienia czynu tj. przez 8 lat, jako uzasadniający przekonanie o zaistnieniu wobec oskarżonego dodatniej prognozy kryminologicznej, podobnie jak wykonywanie przez oskarżonego prac dorywczych i utrzymywanie żony oraz dwójki małoletnich dzieci. Z przytoczonych względów należało orzec jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.