Sygnatura akt IV P 1057/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 21-02-2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następujący
§ 2ust.
2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r. nie podlega wliczeniu do okresu uprawniającego powoda do nagrody jubileuszowej wobec faktu, iż stosunek pracy wygasł na skutek porzucenia pracy przez powoda. Okres ten nie był zresztą także uwzględniany przy naliczaniu powodowi poprzednich nagród jubileuszowych. Z przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych wynika dalej, że powód był zatrudniony w okresie: - od dnia 01 listopada 1969r. do dnia 30 listopada 1969r. przez C. Z. prowadzącego działalność pod firmą Zakład (...) we W., - od dnia 01 czerwca 1970r. do dnia 30 listopada 1970r. przez S. S.
(1)prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład (...) w G. oraz od dnia 01 kwietnia 1971r. do dnia 15 grudnia 1971r. i od dnia 01 kwietnia 1972r. do dnia 13 sierpnia 1972r. przez I. K. prowadzącego działalność pod firmą Zakład (...) we W.. Powyższą okoliczność potwierdził w toku przesłuchania powód, którego to zeznaniom Sąd dał wiarę jako spójnym i wiarygodnym a przy tym znajdującym potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w tym zwłaszcza w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 13 sierpnia 2012r. Wprawdzie, co do zasady, fakt zatrudnienia winien zostać potwierdzony dokumentem w postaci świadectwa pracy jednak nie ulega wątpliwości, iż pracownik, na którym ciąży obowiązek udowodnienia prawa do nagrody jubileuszowej może w braku świadectw pracy, zgodnie z przepisami prawa procesowego, stosować wszelkie środki dowodowe dla wykazania posiadania odpowiedniego stażu pracy. Okres ten nie podlega jednak zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż zgodnie z §
§ 2ust.
1 pkt 2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r. zaliczeniu do okresu uprawniającego do nagrody jubileuszowej podlegają okresy zatrudnienia w prywatnych zakładach pracy, które zostały upaństwowione lub przejęte przez uspołecznione zakłady pracy. Okresy pracy u C. Z., S. S.
(1)i I. K.to niewątpliwie okresy pracy w prywatnych zakładach pracy, co do których jednak brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia (okoliczności tej powód nie wykazał), aby zostały one upaństwowione lub przejęte przez uspołecznione zakłady pracy. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenia, iż zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 24, poz. 110) przepisy wydane na podstawie skreślonego tą ustawą art. 79 kp (a takim było zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 1989 r.) zachowują moc do czasu objęcia pracowników, których te przepisy dotyczą i w zakresie przedmiotu w nich unormowanego - postanowieniami układu zbiorowego pracy lub innymi przepisami prawa pracy. Zmiany w dotychczasowym sposobie ustalania okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej w pozwanej spółdzielni mogły nastąpić tylko poprzez wprowadzoną w określonym trybie zmianę układu zbiorowego pracy. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, z woli stron układowych utrzymano dotychczasowe zasady liczenia okresu warunkującego nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. Tym samym pełne zastosowanie znajdował przepis § 2 zarządzenia z dnia 23 grudnia 1989 r. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że nagroda jubileuszowa jest świadczeniem fakultatywnym i przepisy płacowe mogą kształtować do niej prawo w sposób samodzielny i swobodny, mogą zatem przewidywać pominięcie przy ustalaniu prawa do gratyfikacji pewnych okresów pozostawania w zatrudnieniu. (por wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2002 r., I PKN 820/00, Pr.Pracy 2002/7-8/49). Jak przy tym podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego wyroku brak podstaw do przyjęcia aby w rezultacie likwidacji w Kodeksie pracy podziału zakładów pracy na uspołecznione i nieuspołecznione nastąpiło uniezależnienie statusu prawnego i uprawnień stron stosunku pracy od uspołecznionego lub prywatnego charakteru pracodawcy. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że okresy pracy w prywatnych zakładach pracy nie mogły być uwzględniane w okresie uprawniającym powoda do nagrody jubileuszowej także z uwagi na treść §
§ 2ust.
2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r. W niniejszej sprawie dla ustalenia uprawnień powoda do nagrody jubileuszowej koniecznym było nie tylko ustalenie stażu pracy powoda ale i sposobu rozwiązania poszczególnych stosunków pracy przypadających w okresie zatrudnienia wobec treści powołanego § 2 ust. 2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r., znajdującego pełne zastosowanie w niniejszej sprawie. Powód, jak wykazało postępowanie dowodowe, nie przedłożył pracodawcy świadectw pracy potwierdzających zatrudnienie u prywatnych przedsiębiorców, gdyż nie posiadał świadectw potwierdzających zatrudnienie w w/w okresach pracy w związku z czym niemożliwe było ustalenie sposobu rozwiązania umów o pracę na podstawie dokumentów. W toku postępowania, na podstawie dowodu z przesłuchania powoda ustalono jednak, że powód nie rozwiązywał umów o pracę zawartych z C. Z., S. S.
(2)i I. K. w formie pisemnej, nie składał oświadczeń o rozwiązaniu tych umów (ich wypowiedzeniu) jak również nie otrzymał oświadczeń pracodawców o ich rozwiązaniu i nie nastąpiło rozwiązanie umów na zasadzie porozumienia stron. Jak podał powód „Ja po prostu nie stawiłem się do pracy u tych panów. Tak zakończyłem pracę któregoś dnia”. Powyższą sytuację należy zatem, w ocenie Sądu, traktować jako porzucenie pracy skoro jej rozwiązanie nie nastąpiło w żadnym z przewidzianych trybów rozwiązywania umów o pracę. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz regulacje brak było, w ocenie Sądu podstaw, do zaliczenia powodowi do okresu uprawniającego do nagrody jubileuszowej zarówno okresu zatrudnienia od dnia 20 czerwca 1969 r. do dnia 26 lipca 1969r. w Fabryce (...)we W.(wobec §
§ 2ust.
2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r.) jak również okresu pracy od dnia 01 listopada 1969r. do dnia 30 listopada 1969r. u C. Z.prowadzącego działalność pod firmą Zakład (...)we W., okresu pracy od dnia 01 czerwca 1970r. do dnia 30 listopada 1970r. u S. S.
(1)prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład (...)w G.oraz okresu pracy od dnia 01 kwietnia 1971r. do dnia 15 grudnia 1971r. i od dnia 01 kwietnia 1972r. do dnia 13 sierpnia 1972r. u I. K.prowadzącego działalność pod firmą Zakład (...)we W.(wobec §
§ 2ust.
1 pkt 2 i ust. 2 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1989 r.) W tym zakresie, bez znaczenia pozostaje, okoliczność iż poprzednio tj. przy wypłacie nagrody za 30 i 35 lat pracy powodowi zaliczono okresy zatrudnienia w prywatnych zakładach pracy skoro wypłata ta nie uwzględniała powołanych regulacji a przy tym – jak wykazało postępowanie dowodowe – nastąpiła na skutek nieścisłości pomiędzy zapisami w informatycznymi w systemie kadrowym a dokumentacją akt osobowych powoda a zatem na skutek błędu pracodawcy, któremu nie można odmówić prawa do jego eliminacji w przypadku późniejszego wykrycia. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II wyroku, Sąd oparł na treści przepisu art. 102 k.p.c. który w stanie faktycznym sprawy znajduje pełne uzasadnienie. Sąd zważył w tym zakresie, iż inicjując postępowanie sądowe powód dochodził roszczeń z zakresu prawa pracy, które na tle stosunków roszczeniowych posiadają charakter specyficzny (por. orz. SN z dn. 5.12.1967 r. III PRN 78/67 OSNC 1968/11/185, orz. Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu III APz 135/92) pozostając w przekonaniu o zasadności swego żądania. Nie można przy tym uznać, w ocenie Sądu, iż powód, dążąc do wyjaśnienia swoich żywotnych interesów w postępowaniu sądowym, wytoczył powództwo niezasadnie czy też zbyt pochopnie skoro był przekonany o słuszności swojego powództwa a przy tym działał w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Pracownik nie tylko bowiem może ale i powinien żądać wyjaśnienia jego żywotnych interesów także w postępowaniu sądowym choćby jego żądanie okazało się nieuzasadnione (por. postan. SN z dn. 27.04.1971 I Pz 17/71, OSNC 1971\12\22 wyrok SN z dn. 14.06.2005 r. V CK 719/04, Lex nr 152455). Zarządzenie: 1. odnotować; 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć: - powodowi; - pełnomocnikowi strony pozwanej – r.pr. M. K.
(3)- kal. 14 dni.
- kopertę znajdującą się luzem w aktach sprawy proszę dołączyć do karty 95 w aktach sprawy W., dnia 06.03.2013r.