Sygn. akt III KK 35/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy L. P. skazanego za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 13 maja 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 20 listopada 2013 r., p o s t a n o w i ł:
- oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
- zasądzić od skazanego na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. G. kwotę 600 zł,
- zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w O. kasację wniósł obrońca skazanego zaskarżając go w całości i zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego karnego, polegającego na obrazie przepisów: - art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodów z zeznań oskarżonego, oskarżycieli posiłkowych C. B. i M. P. wbrew zasadom określonym tym przepisem; 2 - art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. wynikłą z faktu jego zastosowania w następstwie błędnej oceny zebranego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie zeznań wszystkich świadków, jak i samego oskarżonego dotyczących okoliczności niepotwierdzających, że to oskarżony kierował samochodem marki V-w Golf III […], umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwo w ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwym w trakcie zbliżania się do przejścia dla pieszych nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przekraczającym jezdnie pieszym, po czym zbiegł z miejsca wypadku wobec braku powodów, że to oskarżony był tym kierującym w/w pojazdem, podczas gdy ocena tychże dowodów została dokonana bez uwzględnienia szeregu występujących wątpliwości dotyczących sprawstwa oskarżonego, a tym samym została naruszona zasada wyrażona w art. 5 § 2 k.p.k., jako podstawy wyrokowania; - art. 410 k.p.k. poprzez czynienie ustaleń w oparciu o dowody, które nie zostały ujawnione na rozprawie, jak i z dokumentu w postaci opinii lekarskiej dla celów sądowych Nr 146/2013, przy braku dowodów jednoznacznych sprawstwa i udziału oskarżonego na tym etapie postępowania, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w O. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sadowi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest niezasadna w stopniu oczywistym i dlatego podlega oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zarzuty postawione przez skarżącego nie zostały dostatecznie uzasadnione. Brak jest też rozważań na temat istotnego wpływu ewentualnych błędów sądu odwoławczego na treść orzeczenia, co jest jednym z elementów wymaganych w zarzucie kasacyjnym (art. 523 § 1 k.p.k.). Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. są de facto skierowane na poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Zauważyć należy, że Sąd odwoławczy nie przeprowadzał dowodów, a więc nie dokonywał też ich oceny. Natomiast przeprowadzał kontrolę oceny dowodów dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Dlatego też do Sądu odwoławczego nie może zostać skierowany zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., jak również art. 410 k.p.k. Dotyczy to także zarzutu obrazy art. 5 § 2 3 k.p.k. Przedstawione motywy orzeczeń wydanych przez Sądy obu instancji nie pozwalają na przyjęcie, aby powzięły one wątpliwości, których nie mogły usunąć w postępowaniu i rozstrzygnęły je na niekorzyść sprawcy. Stąd zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. jest zupełnie gołosłowny. W zakresie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i pisma córki skazanego, w którym pisze, iż wycofuje zeznania, gdyż złożyła je pod wpływem emocji i chce skorzystać z prawa do odmowy zeznań należy uznać, że nie może ono wpłynąć na zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić należy, że okoliczność ta nie była podnoszona w apelacji i podczas rozprawy apelacyjnej. Uzasadnienie wyroków obu Sądów wskazuje, że o przestępstwie znęcania spójne zeznania złożyło szereg świadków, co pozwoliło Sądowi meriti na wydanie wyroku skazującego. Niezasadny jest zarzut przeprowadzenia wadliwej kontroli odwoławczej. Podkreślić należy, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać bardziej lub mniej rozbudowany wywód. W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu. Jeżeli sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez sąd pierwszej instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046). W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy dopełnił powyższego standardu. W uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego znajduje się odniesienie do stawianych w apelacji zarzutów w sposób adekwatny do sposobu ich sformułowania i umotywowania. Brak usatysfakcjonowania skarżącego skalą 4 rozważań w tym przedmiocie rozpatrywać należy jedynie w kontekście jego subiektywnej opinii. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.