wyciągiem na dochodzone roszczenie składają się: niespłacony kapitał w kwocie 114.828,47 zł, umowne odsetki kapitałowe w kwocie 10.034,07 zł, odsetki za zwłokę naliczone za okres od 5 lipca 2013 r. do dnia wystawienia wyciągu w kwocie 20.773,24 zł oraz opłaty w kwocie 30 zł. Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i postanowieniem z dnia 6 marca 2015 r. przekazał sprawę do Sądu Okręgowego w Szczecinie. W odpowiedzi na pozew (k. 36) pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Pozwany przyznał, że zawarł z powodem umowę o opisaną w pozwie. Wyjaśnił, że wystąpiły po jego stronie problemy ze spłatą zadłużenia związane ze zmianami cen paliw i ubezpieczeń, zwiększeniem wysokości opłat viaTOLL oraz kolizją jednego z pojazdów. O zaistniałych trudnościach informował powódkę. Pozwany podkreślił, że nie zaniechał spłaty kredytu, a wpłat dokonywał w kwocie możliwej do poniesienia. Rozpoczął z Bankiem negocjacje, które doprowadziły do zawarcia ugody w przedmiocie spłaty zadłużenia. W jego ocenie brak więc było podstaw do wypowiedzenia przez powoda umowy. Nadto pozwany podniósł zarzuty: braku wykazania przez bank wysokości zadłużenia i sposobu wyliczenia odsetek; nieskuteczności wypowiedzenia umowy z uwagi na brak umocowania pracownika banku; spłaty zadłużenia oraz - z daleko posuniętej ostrożności procesowej - zarzut przedawnienia roszczeń objętych pozwem. W piśmie procesowym z dnia 12.08.2015 r. (k. 106), będącym odpowiedzią na odpowiedź na pozew, powód wniósł o zasądzenie od pozwanego: kwoty kapitału w wysokości 111.328,47 zł, kwoty odsetek umownych w wysokości 10.021,46 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, kwoty odsetek karnych w wysokości 200.038,78 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, kwoty opłat w wysokości 30 zł oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany nie dokonał spłaty całego kredytu, a wysokość odsetek i sposób zarachowania wpłat wynikają z zawartej umowy. Wobec opóźnień w spłacie zobowiązania strony zawarły aneks do umowy, w którym pozwany uznał dług w wysokości 150.089 zł i zobowiązał się do jego spłaty. Wobec braku spłaty zobowiązania
warunkami aneksu umowa została wypowiedziana pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. ze skutkiem na dzień 19 lipca 2014 r., a więc zarzut przedawnienia jest bezzasadny. Powód wskazał również, że osoby podpisujące wyciąg z ksiąg bankowych oraz składające oświadczenia woli w imieniu banku były umocowane do dokonania tych czynności. Zaprzeczył żeby pomiędzy stronami doszło do ugody regulującej spłatę dochodzonego roszczenia. W piśmie procesowym z dnia 21.12.2015 r. (k. 333), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z 8.12.2015 r., powód wskazał, że w piśmie z 12.08.2015 r. błędnie została wskazana kwota odsetek karnych jako 200 038,78 zł i prawidłowa kwota to 20 038,78 zł. W związku z tym suma roszczenia określonego w pkt. 1 ww. pisma wynosi 141.418,71 zł i powód wniósł o zasądzenie od pozwanego tej właśnie kwoty wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Pismem datowanym na dzień 4.03.2016 r. (k. 366) pełnomocnik powoda oświadczył, że powód wyraża zgodę na rozłożenie zadłużenia pozwanego na miesięczne raty w wysokości 3.500 zł, w trybie art. 320 k.p.c., podtrzymując żądanie zasądzenia kosztów procesu. Na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. pełnomocnik pozwanego wniósł o zastosowanie w stosunku do pozwanego normy art. 102 k.p.c. i nie obciążanie go kosztami procesu na rzecz powoda (k. 362). Z kolei na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. pełnomocnik pozwanego zwrócił uwagę na rozbieżność stanowiska pozwanego co do daty początkowej naliczania odsetek karnych pomiędzy wyciągiem z ksiąg bankowych a zestawieniem załączonym do pisma procesowego powoda z dnia 12.08.2015 r. Wskazał, że rata 3.500 zł powinna obejmować również dalsze odsetki dochodzone przez powoda. Pełnomocnik pozwanego wyraził też zgodę na propozycję powoda dotyczącą raty miesięcznej w wysokości 3.500 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 grudnia 2009 r. powód Bank (...) spółka akcyjna w K. zawarł z pozwanym H. G., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) w W., umowę o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla klientów biznesowych.
1 umowy powód zobowiązał się do otwarcia i prowadzenia następujących rachunków bankowych: - bieżącego: (...) w walucie PLN nieoprocentowanego; - pomocniczego w walucie EUR oprocentowanego wg stawki zmiennej, która w dniu zawarcia umowy wynosi 0,01% p.a. W myśl § 1 ust. 4 i 5 umowy szczegółowe prawa i obowiązki stron określa treść niniejszej umowy oraz w zakresie w niej nieuregulowanym „Regulamin prowadzenia rachunków bankowych Banku (...) SA dla Klientów Biznesowych”, który stanowi integralną część umowy. Pozwany oświadczył, że otrzymał Regulamin, o którym mowa w § 1 ust. 4, zapoznał się z jego treścią oraz akceptuje jego postanowienia. W § 8 ust. 1 umowy strony postanowiły, że za czynności związane z otwarciem i prowadzeniem rachunku oraz wykonywanie zleconych usług/operacji bankowych Bank pobiera opłaty i prowizje
obowiązującą Taryfą opłat i prowizji Banku (...) dla Klientów Biznesowych, której wyciąg stanowi integralną część niniejszej umowy. W § 10 ust. 1 zd. 1 umowy strony postanowiły, że wszystkie zmiany i uzupełnienia umowy wymagają dla swej ważności formy pisemnej, a zmiany dotyczące udostępnienia Kanałów E. mogą być również dokonywane drogą elektroniczną. W § 11 ust. 3 wskazano, że bank może rozwiązać umowę za wypowiedzeniem z ważnych powodów, a za ważne powody uważa się w szczególności niedotrzymanie przez posiadacza warunków umowy, w tym Regulaminu.
1 rozwiązanie umowy o prowadzenie rachunków bankowych skutkuje rozwiązaniem aneksów do niniejszej umowy oraz utratą możliwości korzystania ze wszystkich usług/produktów świadczonych w oparciu o umowę, aneksy jak i złożone i zaakceptowane. (dowód: umowa o prowadzenie rachunków bankowych z aneksami k. 20-21, potwierdzenia otwarcia rachunków k. 127-128, dokumenty podpisane przez strony przy zawarciu umowy k. 129-133, zeznania świadka E. G. k. 322-323, od 00:08:26 do 00:34:40) W dniu 17 listopada 2010 r. strony zawarły aneks nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla Klientów Biznesowych - Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G..
1 powód wydał pozwanemu dwie karty płatnicze: jedną na pozwanego, drugą na M. G., obie z limitem wydatków w kwocie po 15.100 zł. Powód przyznał pozwanemu globalny limit kart obciążeniowych w wysokości 30.200 zł (§ 3 ust. 1 aneksu). (dowód: aneks nr (...) z załącznikami k. 114-126) W dniu 24 listopada 2011 r. strony postępowania zawarły aneks nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla Klientów Biznesowych ( (...)) - Zapisy szczegółowe dotyczące limitu debetowego.
1 aneksu powód przyznał posiadaczowi rachunku limit debetowy w rachunku bieżącym, zwanym dalej rachunkiem limitu, w celu finansowania krótkoterminowych bieżących potrzeb finansowych posiadacza rachunku o charakterze rozliczeniowym, w powiązaniu z zadeklarowanymi wpływami na rachunek limitu. Stosownie do § 1 ust. 2 aneksu limit został przyznany na warunkach określonych w aneksie, a w zakresie w nim nieuregulowanym w „Regulaminie limitu debetowego Banku (...) SA dla Klientów Biznesowych” zwanym dalej regulaminem: a. kwota limitu debetowego: 150.000 zł, b. okres korzystania/podstawiania środków do dyspozycji posiadacza rachunku (pozwanego) w ramach limitu debetowego: od 9 grudnia 2011 r. do 3 grudnia 2012 r., c. oprocentowanie limitu debetowego jest zmienne i wynosi: WIBOR 1M+ 9%, tj. 13,7% na dzień zawarcia aneksu, d. prowizja przygotowawcza: 3.000 zł. W myśl § 1 ust. 8 i 9 oprocentowanie limitu debetowego ustalane jest w stosunku rocznym według zmiennej stopy procentowej. Oprocentowanie jest ustalone jest w stosunku rocznym według zmiennej stopy procentowej. Oprocentowanie to określone jest jako suma: - stopy podstawowej stanowiącej część zmienną stopy procentowej, ulegającej zmianie w trakcie trwania umowy o przyznaniu limitu debetowego, stosownie do zmiany stawki WIBOR 1M, - marży stanowiącej wielkość stałą, której wysokość uzależniona jest od poziomu ryzyka związanego z udzieleniem limitu, kwoty i okresu kredytowania. W § 1 ust. 10 strony postanowiły, że w przypadku wystąpienia zadłużenia przeterminowanego oprocentowanie ustalane jest jako iloczyn stopy kredytu lombardowego NBP i współczynnika ustalanego przez bank (powódkę). W dniu zawarcia umowy oprocentowanie zadłużenia przeterminowanego stanowi czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP, tj. 24% w stosunku rocznym.
13 oprocentowanie zadłużenia nie może przekraczać stopy odsetek maksymalnych określonych w ustawie. Stosownie do treści § 2 ust. 4 m.in. w przypadku nieterminowej obsługi limitu debetowego powód mógł: 1) obniżyć kwotę przyznanego, a jeszcze nie wykorzystanego limitu debetowego jednostronnym oświadczeniem posiadaczowi rachunku ze skutkiem natychmiastowym, 2) wypowiedzieć umowę limitu w saldzie debetowym (niniejszy aneks) z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia lub 7-dniowego - w przypadku zagrożenia niewypłacalnością. Z godnie z § 2 ust. 6 i 7 w razie wypowiedzenia limitu debetowego pozwany jest zobowiązany do spłaty zadłużenia najpóźniej z dniem upływu terminu wypowiedzenia. W okresie tym naliczane są odsetki według formuły określonej w § 1 ust. 9. W przypadku podjęcia przez powódkę lub pozwanego decyzji o zakończeniu okresu udostępniania limitu lub ograniczenia/obniżenia limitu i poziomu finansowania, spłata zadłużenia lub jego odpowiedniej części może być rozłożona na 24 miesięczne raty kapitałowe, powiększone o należne bankowi odsetki i prowizje. Decyzja banku może wynikać w szczególności z zaistnienia któregokolwiek zdarzenia opisanego w ust. 4 z uwzględnieniem przewidzianych w tym ustępie praw banku. W myśl § 2 ust. 8 rozłożenie zadłużenia na raty wymaga podpisania przez strony uzupełniającego aneksu o spłacie limitu debetowego.
11 każda zmiana niniejszego aneksu dla swej ważności wymaga kolejnego aneksu, chyba że w niniejszym aneksie określono odmienny tryb. (dowód: aneks nr (...) k. 22-23, 110-113, 134-136) Następnie w dniu 12 grudnia 2011 r. strony zawarły aneks nr (...) do aneksu nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla klientów biznesowych - Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G./ (...) G..
G. następujące karty płatnicze umożliwiające dokonywanie operacji w ciężar rachunków bankowych posiadacza,
poniższym zestawieniem:
1-3 oprocentowanie limitu w całym okresie spłaty, ustala się według zmiennej stawki oprocentowania opartej o sumę stawki WIBOR dla terminu 1 miesięcznego z przedostatniego dnia roboczego przed rozpoczęciem miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiło podpisanie niniejszego aneksu i stałej marży banku : WIBOR 1M+ 9 p.p. Zmiana oprocentowania wskutek zmiany stawki WIBOR 1M nie stanowi zmiany aneksu i nie wymaga podpisania aneksu. Szczegółowe postanowienia w tym zakresie zostały zawarte w dalszej części aneksu (ust. 1). Oprocentowanie limitu debetowego ustalane jest w stosunku rocznym według zmiennej stopy procentowej (ust. 2). Oprocentowanie to określane jest jako suma stopy podstawowej stanowiącej część zmienną stopy procentowej ulegającej zmianie w trakcie trwania umowy o przyznaniu limitu debetowego, stosownie do zmiany stawki WIBOR 1M oraz marży stanowiącej wielkość stałą (ust. 3). W myśl § 4 ust. 1 aneksu w przypadku: - naruszenia warunków umowy/aneksu, - pogorszenia się w ocenie banku sytuacji ekonomiczno-finansowej pozwanego, - nieprawdziwości lub niezgodności ze stanem faktycznym lub prawnym któregokolwiek z oświadczeń lub dokumentów złożonych przez posiadacza rachunku w związku z podpisaniem Umowy/Aneksu, - nieterminowej spłaty zadłużenia, - wszczęcia wobec posiadacza rachunku postępowania egzekucyjnego powódka może wypowiedzieć umowę w części dotyczącej limitu w saldzie debetowym (aneks) z zachowaniem 30-dniowego lub 7-dniowego - w przypadku zagrożenia upadłością - terminu wypowiedzenia. Pozwany złożył oświadczenie o poddaniu się egzekucji i wyraził zgodę na wystawienie przez Bank bankowego tytułu egzekucyjnego. (dowód: aneks nr (...) do aneksu nr (...) k. 24-25, 137-140) Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. pozwany zwrócił się do powoda z prośbą o restrukturyzację kredytu obrotowego nr (...) oraz o maksymalne rozłożenia zadłużenia w czasie. (dowód: pismo pozwanego do powoda k. 93) W dniu 18 stycznia 2013 r. strony zawarły umowę nr (...) o przyznanie limitu globalnego dla kart obciążeniowych, w której powodowy Bank przyznał posiadaczowi karty (pozwanemu), na warunkach określonych w umowie, globalny limit kart obciążeniowych w wysokości 46.200 zł (§ 1 ust. 1 umowy). (dowód: umowa nr (...) k. 41-43) Pismem z dnia 4 lipca 2013 r. powód poinformował pozwanego, że z uwagi na niespłacenie w terminie należności, wypowiada z trzydziestodniowym terminem wypowiedzenia liczonym od daty doręczenia niniejszego pisma, aneks nr (...) do aneksu nr (...) do umowy o Prowadzenie Rachunków Bankowych i Usług z nimi związanych z dnia 24.11.2011 - zapisy szczegółowe dotyczące limitu debetowego z późniejszymi zmianami. Bank wskazał, że zadłużenie z tytułu aneksu nr (...), przyznanego na podstawie limitu debetowego, rachunek (...) na dzień 4 lipca 2014 r. wynosi 144.664,34 zł w tym: kapitał 136.991,84 zł, odsetki umowne 6.631,91 zł, odsetki karne 1.010,59 zł, inne opłaty 30 zł. Poinformował, że powyższą kwotę należy powiększyć o kwotę odsetek od zadłużenia przeterminowanego, naliczanych za każdy kolejny dzień zaległości w spłacie, których wysokość wynosi czterokrotność stopy kredytu lombardowego. Bank wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma. (dowód: pismo powoda z 4.07.2013 r. k. 84) Pismem z dnia 4 lipca 2013 r. powód poinformował pozwanego, że z uwagi na niespłacenie w terminie należności, wypowiada z 30 dniowym terminem wypowiedzenia liczonym od daty doręczenia niniejszego pisma, aneks nr (...) do umowy o Prowadzenie Rachunków Bankowych i Usług z nimi związanych dla klientów biznesowych. Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G./V. Business G. z dnia 12.12.2011 z późniejszymi zmianami. Bank wskazał, że zadłużenie z tytułu karty obciążeniowej, rachunek (...), wynosi 15.081,29 zł, zadłużenie z tytułu karty obciążeniowej, rachunek nr (...), wynosi 0 zł, a zadłużenie z tytułu karty obciążeniowej nr (...), wynosi 0 zł. Poinformował, że powyższą kwotę należy powiększyć o kwotę odsetek od zadłużenia przeterminowanego, naliczanych za każdy kolejny dzień zaległości w spłacie, których wysokość wynosi czterokrotność stopy kredytu lombardowego. Bank wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma. (dowód: wypowiedzeniu umowy z 4.07.2013 r. k. 89) W dniu 7 marca 2014 r. strony zawarły aneks nr (...) do aneksu nr (...) do aneksu nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla klientów biznesowych - Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G./V. Business G. z dnia 12 grudnia 2011 r. (zwanym dalej ugodą). W § 1 aneksu pozwany uznał, że na dzień 7 marca 2014 r. powodowi przysługuje niesporna wymagalna wierzytelność w łącznej kwocie 9.796,78 zł z tytułu aneksu nr (...) do aneksu nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla klientów biznesowych - Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G./V. Business G. z 12.12.2011 r. W § 2 ust. 1 aneksu dłużnik zobowiązał się do spłaty wierzytelności w kwocie 9.796,78 zł w 7 miesięcznych ratach płatnych na 10 dnia każdego miesiąca,
harmonogramem spłat, stanowiącym załącznik nr 1 do ugody. Końcowy termin spłaty należności ustalono na dzień 10 września 2014 r. (§ 2 ust. 2). W dniu 7 marca 2014 r. strony zawarły aneks nr (...) do aneksu nr (...) do aneksu nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla klientów biznesowych - Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G./V. Business G. z dnia 12.12.2011 r. (zwanym dalej ugodą). W § 1 pozwany uznał, iż na dzień 7 marca 2014 r. powódce przysługuje niesporna wymagalna wierzytelność w łącznej kwocie 10.580,46 zł z tytułu aneksu nr (...) do aneksu nr (...) do umowy o prowadzenie rachunków bankowych i usług z nimi związanych dla klientów biznesowych. Postanowienia szczegółowe dotyczące karty obciążeniowej (...) G./V. Business G. z dnia 12 grudnia 2011 r. W § 2 ust. 1 dłużnik zobowiązał się do spłaty wierzytelności w kwocie 10.580,46 zł w 7 miesięcznych ratach płatnych na 10 dnia każdego miesiąca,
harmonogramem spłat, stanowiącym załącznik nr 1 do ugody. Końcowy termin spłaty należności ustalono na dzień 10 września 2014 r. (§ 2 ust. 2). (dowód: dwa aneksy nr (...) do aneksu nr (...) do aneksu nr (...) z harmonogramami spłat k. 48-53) Żona pozwanego E. G. dokonała na rzecz powoda szeregu wpłat, tytułem spłaty kredytu obrotowego nieodnawialnego na rachunku nr (...), w dniach: 22.10.2013 r. kwotę 2.000 zł, 3.12.2013 r. w kwocie 1.000 zł, 24.01.2014 r. kwotę 3.000 zł, 28.04.2014 r. kwotę 5.000 zł, 28.05.2014 r. kwotę 1.000 zł, 15.09.2014 r. kwotę 2.000 zł, 17.10.2014 r. kwotę 800 zł, 28.10 i 1.12.2014 r. kwoty po 3.500 zł, 27.02.2015 r. kwotę 1.000 zł, 24.03.2015 r. kwotę 500 zł. Pozwany dokonał na rzecz powoda tytułem kredytu obrotowego nieodnawialnego na rachunku nr (...), następujących wpłat: 30.09.2014 r. kwotę 200 zł, 3.10.2014 r. kwotę 800 zł, 16.03.2015 r. kwotę 500 zł, 30.03.2015 r. kwotę 500 zł, 10.04.2015 r. kwotę 1.000 zł. Nadto pozwany i jego małżonka dokonywali na rzecz powoda następujących wpłat:
treścią art. 95 ust. 1 ustawy prawo bankowe księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych. Z uwagi na wagę jaką ustawodawca przyznał tym dokumentom, wyciąg z ksiąg bankowych, jako że ma moc dokumentu urzędowego uznać należy za wyznaczający zarówno wysokość żądania, jak i sposób wyliczenia odsetek, przynajmniej za okres, za który są te odsetki wyliczane, gdyż w piśmie z dnia 12 sierpnia 2015 r. powódka tenże W. przywołała jako jedną z podstaw żądania. Stąd też żądanie należało pomniejszyć również o kwotę wskazaną przez stronę pozwaną, a więc różnicę pomiędzy odsetkami naliczonymi od 5 lutego 2013 r. do 11 lipca 2015 r. a naliczonymi od 5 lipca 2013 r. do 11 lipca 2015 r. Różnica ta wynosi 1.020,15 zł. Być może ze strony Banku nastąpiła pomyłka czysto pisarska w tym wyciągu, ale data napisana jest wyłącznie cyframi, a więc dla Sądu jest to wiążące. Żądanie powoda należało więc pomniejszyć również o tę kwotę odejmując ją od kwoty żądanej przez Bank w piśmie z dnia 12.08.2015 r., czyli 141.418,71 zł, którą powód w kolejnym piśmie z 21.12.2015 r. podtrzymał, wyjaśniając, że co do odsetek wkradł się błąd pisarski, zamiast 200.038 zł powinno być 20.038 zł, a jednocześnie wskazał, że wnosi o zasądzenie kwoty 141.418,71 zł z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Ostatecznie więc zasądzeniu podlegała kwota 140.368,56 zł.
art. 359 § 1 i 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r. odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu (§ 1). Jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny sposób określona, należą się odsetki ustawowe (§ 2). Od dnia 1 stycznia 2016 r. art. 359 § 2 k.p.c. uległ zmianie i obecnie jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny sposób określona, należą się odsetki ustawowe w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punktów procentowych. Z analizy tego przepisu wynika, że zasadą jest, że w przypadku nie określenia podstawy prawnej żądanych odsetek należą się odsetki ustawowe, od dnia 1 stycznia 2016 r. w wysokości wskazanej w tym przepisie. W niniejszej spawie pełnomocnik powoda zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 15.04.2016 r. (k. 374) został zobowiązany do wskazania podstaw prawnych (umownych) stóp procentowych, według których zostały wyliczone odsetki umowne w kwocie 10.021,46 zł i karne w kwocie 20.038,78 zł. Przez podstawę prawną Sąd rozumie nie tylko przepisy Kodeksu cywilnego, ale również przepisy, które przede wszystkim statuują stosunek zobowiązaniowy między stronami, a więc poszczególne postanowienia umowy kredytowej, czy też kolejnych aneksów do niej, zwłaszcza, że rygorem który został nadał powyższemu zarządzeniu było przyjęcie, że powód nie wykazał zasadności żądania odsetek w wyżej wymienionej wysokości. W niniejszej sprawie Sąd przeanalizował postanowienia umowy zawartej przez strony oraz aneksów do umowy i aneksów do aneksów. Na podstawie obszernej dokumentacji, która dotyczyła m.in. umowy rachunku bankowego i usług z nim związanych, kart kredytowych, limitu kredytowego oraz aneksów do nich nie sposób ustalić dlaczego akurat dalsze odsetki winny być liczone według czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego. Stąd też Sąd zasądził odsetki w wysokości ustawowej, liczone
żądaniem pozwu od dnia wytoczenia powództwa, czyli od dnia 12 lutego 2015 r. do dnia wyrokowania, tj. 30 czerwca 2016 r. Zasądzenie odsetek ustawowych do dnia wyrokowania wynika z rozłożenia dochodzonej należności na raty. Otóż w piśmie procesowym z dnia 4.03.2016 r. powód, w związku z propozycją pozwanego, wyraził zgodę na rozłożenie zadłużenia na miesięczne raty w wysokości 3.500 zł w trybie art. 320 k.p.c. Stąd też Sąd, biorąc pod uwagę kwotę którą zasądził oraz proponowaną przez pozwanego i zaakceptowaną przez Bank wysokość rat miesięcznych, rozłożył kwotę 140.368 zł na 40 miesięcznych rat, z czego 39 rat w wysokości po 3.500 zł, a ostatnia rata w kwocie 3.868,56 zł. Sąd przyjął, że terminem płatności każdej z rat będzie 25-ty dzień każdego miesiąca przyjmując, że na wypadek niezapłacenia przez pozwanego na wypadek którejkolwiek z tych rat, w terminie, będą mu przysługiwały ustawowe odsetki za opóźnienie według brzmienia przepisu kodeksu cywilnego od stycznia 2016 r. Sąd jednocześnie, niezależnie od tego, że w tej dacie wyrok może być nieprawomocny, jeżeli którakolwiek strona zaskarży go ustalił, że pierwsza rata powinna być płatna do dnia 25 lipca 2016 r., a więc blisko miesiąc po wydaniu wyroku, co – niezależnie od decyzji powoda w zakresie zaskarżenia orzeczenia – pozwoli mu zgromadzić kwotę pierwszej raty, zwłaszcza że pozwany sam wnosił o rozłożenie roszczenia na raty i zaakceptował wysokość miesięcznej raty zaproponowanej przez powodowy Bank. W pozostałym zakresie, a więc co do różnicy pomiędzy kwotą żądaną w pozwie a kwotą wskazaną w piśmie powoda z 21.12.2015 r., co do opłat w kwocie 30 zł, co do odsetek w kwocie 1.020,15 zł oraz co do różnicy pomiędzy stopą procentową dalszych odsetek żądanych przez powoda a stopą odsetek ustawowych, powództwo jako niezasadne – z przyczyn wyżej omówionych - zostało oddalone (punkt III. sentencji wyroku).
art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Odstąpienie od obciążenia strony przegrywającej kosztami w ramach art. 102 k.p.c. jest możliwe jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych, tj. wówczas, gdy z uwagi na okoliczności faktyczne konkretnej sprawy zastosowanie ogólnych zasad odpowiedzialności za wynik sprawy byłoby sprzeczne z zasadami słuszności. Podstawą do takiej oceny mogą być fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i fakty leżące na zewnątrz procesu, w tym dotyczące stanu majątkowego. W niniejszej sprawie ma miejsce taki szczególnie uzasadniony przypadek. Wniosek o rozstrzygnięcie o kosztach na podstawie normy art. 102 k.p.c. pozwany złożył na rozprawie w dniu 8 marca i podtrzymał na rozprawie 14 czerwca 2016 r. Sąd stosując powyższą normę miał na uwadze zarówno starania podejmowane przez pozwanego, które zmierzały do restrukturyzacji kredytu, czyli spłaty zadłużenia w ratach uwzględniających jego sytuację finansową, przyczyny, które spowodowały, że to zadłużenie powstało oraz działanie stron w toku niniejszego postępowania. Z zeznań świadka A. J.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.