III Cz 757/16

Sygn. akt III Cz 757/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.) Sędziowie: SO Barbara Braziewicz SO Roman Troll po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2016 r. w Gliwicach sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. przeciwko dłużniczce A. S. prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gliwicach W. S. w sprawie Kms 317/14 w przedmiocie wniosku dłużnika o sporządzenie i doręczenie odpisu postanowienia z dnia 20 lipca 2015 roku wraz z uzasadnieniem na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt II Co 92/15 postanawia: oddalić zażalenie. SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek S SO Barbara Braziewicz Sygn. akt III Cz 757/16 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gliwicach w postanowieniu z dnia 26 08 2015r. odmówił dłużnikowi A. S. sporządzenia uzasadnienia postanowienia wydanego w dniu 20 07 2015r., w którym oddalił jej skargę na czynności komornika, uznając, że jest to postanowienie niezaskarżalne, przez co nie podlega ono uzasadnieniu. Orzeczenie zaskarżył dłużnik A. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zarzucił, że przy ferowaniu zaskarżonego postanowienia naruszono prawo procesowe, regulację art. 394 § 1 k.p.c. w zw. z art. 357 § 1 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że postanowienie o oddaleniu skargi na czynności komornika nie jest postanowieniem kończącym postępowanie i nie jest konieczne sporządzenie uzasadnienia. W uzasadnieniu zażalenia między innymi podnosił, iż kwestia, które postanowienia kończą postępowanie w sprawie nie jest w nauce ujmowana jednolicie, a brak uzasadnienie uniemożliwia mu zweryfikowanie merytorycznej i formalnej zasadności postanowienia. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Zagadnienie sporządzania uzasadnień postanowień wydanych przez sąd w wyniku rozpoznania skargi na czynności komornika było przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 20 11 2008 r. wydanej w sprawie o sygn. akt III CZP 107/08 wyraził jednoznaczny pogląd prawny - Sąd odwoławczy go podziela - że „sąd rejonowy uzasadnia postanowienie rozpoznające skargę na czynności komornika tylko wtedy, gdy podlega ono zaskarżeniu ( art. 357 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.)”. Stosownie do regulacji art. 767 4 § 1 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym zażalenie na postanowienie sądu wydane w postępowaniu ze skargi na czynności komornika przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie, tj. wtedy gdy wydane przez sąd postanowienie prowadzi do zakończenia postępowania egzekucyjnego (art. 394 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.; zob. uchwałę SN z dnia 28 listopada 1969 r., III CZP 83/69, OSNC 1970, nr 6, poz. 105 oraz postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1986 r., III CRN 40/86, OSPiKA 1987, z. 5–6, poz. 124) lub gdy wynika to wprost z regulacji szczególnej. W postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 20 07 2015r. oddalono skargę dłużnika na czynność komornika w postaci wystosowania w dniu 8 12 2014r przez Komornika do dłużnika wezwania do stawienia się w jego kancelarii w celu złożenia wyjaśnień. Zaskarżona czynność komornika jest czynnością incydentalną, podjętą przez Komornika w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego i wydane przez Sąd Rejonowy postanowienie o zasadności skargi nie kończy postępowania egzekucyjnego (kończy tylko postępowanie sądowe wywołane skargą na czynności komornika, które jest jego integralną częścią). Również żadna z obowiązujących ustaw, w tym także Kodeks postępowania cywilnego nie zawiera regulacji szczególnej przewidującej możliwość zaskarżenia tego postanowienia. Nie podlega ono zatem zaskarżeniu i tym samym zgodnie ze wskazaną w uchwale Sądu Najwyższego regulacją prawną Sąd Rejonowy nie ma obowiązku sporządzenia jego uzasadnienia. Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym postanowieniu, co czyni zażalenie bezzasadnym w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., a to z jej mocy prowadziło do jego oddalenia Resumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe dlatego zażalenia dłużnika jako bezzasadne oddalono na mocy regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz