Sygn. akt III Ca 425/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział III Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący- Sędzia SO Mieczysław H. Kamiński, Sędzia S
§ 2k.p.c.
rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. W postanowieniu z dnia 13.03.2014 r., I CSK 289/13, Biul.SN 2014/5/14, Sąd Najwyższy stwierdził, że dowód doręczenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o określeniu wysokości należności z tytułu składek, o odpowiedzialności osoby trzeciej lub o odpowiedzialności następcy prawnego (art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych) może być podstawą wpisu hipoteki przymusowej tylko wtedy, gdy w sposób niewątpliwy wskazuje, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Jeżeli dokonano doręczenia zastępczego, kognicja sądu wieczystoksięgowego nie obejmuje badania, czy adresat o nadejściu przesyłki wiedział i czy mógł ją odebrać. W niniejszej sprawie podstawą wpisu hipoteki były dwie decyzje : z dnia 5.12.2012r. i z dnia 29.01.2013r. Pierwsza z nich została doręczona zarówno A. G. jak i B. G.
(1)zgodnie z art. 44 k.p.a. Z dołączonych do wniosku dowodów doręczenia w/w decyzji wynika bowiem, że przesyłki, które ją zawierały zostały ekspediowane do obojga właścicieli nieruchomości, za pośrednictwem operatora pocztowego, na adres zgodny z treścią decyzji tj. os. (...), N.. Z powodu niemożności doręczenia przesyłek pod wskazanym adresem zastosowano wobec nich doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 k.p.a., przechowując pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Wobec niepodjęcia przesyłek w terminie 7 dni, awizowano je powtórnie. Z uwagi na niepodjęcie przesyłek przez adresata zwrócono je nadawcy. Druga z w/w decyzji również była wysłana do obojga małżonków na adres wskazany w decyzji tj. os. (...), N., przy czym A. G. odebrał przesyłkę osobiście w dniu 18 lutego 2013r. ( po pierwszym awizie w dniu 13 lutego 2013r.) , natomiast B. G.
(1)po dwukrotnym awizowaniu przesyłki jej nie odebrała pisma – co jest równoznaczne w skutkach z doręczeniem zastępczym na zasadzie art. 44 k.p.a. W świetle powyższego prawidłowo uznał Sąd I instancji, że przesłanki związane z doręczeniem zastępczym, o których mowa w art. 44 k.p.a., zostały w sprawie spełnione, a więc zostało ono dokonane prawidłowo Jak wskazano wyżej badanie przez sąd wieczystoksięgowy doręczenia decyzji mieści w sobie wyłącznie konieczność oceny, czy została ona wysłana na adres wskazany przez Zakład Ubezpieczeń Społeczny i czy została doręczona zgodnie z przepisami regulującymi sposób doręczenia, natomiast nie podlega badaniu to, czy wysłano ją na adres właściwy ani to czy w ogóle zachodziły podstawy do wydania takiej decyzji. Badanie takie oznaczałoby bowiem ocenę prawidłowości trybu procedowania w postępowaniu administracyjnym, w którym decyzja ta została wydana, wykraczającą poza kognicję sądu wieczystoksięgowego, która nie obejmuje badania innych okoliczności niż dotyczących wniosku, dołączonych do niego dokumentów i treści księgi wieczystej. Z tej przyczyny nie można uwzględnić zarzutu apelacji dotyczącego spłaty wszelkich zadłużeń wobec ZUS przez A. G.. Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy również pozostałe zarzuty podnoszone w apelacji. W szczególności zauważenia wymaga okoliczność, że postępowanie wieczystoksięgowe, oparte jest wyłącznie na dokumentach i z tej przyczyny ma ono sformalizowany charakter. Sąd zgodnie przywołanym wyżej przepisem art.
§2k.p.c.
rozpoznając wniosek bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Zakres oceny sądu w tym postępowaniu ogranicza się więc do tego czy na podstawie księgi wieczystej oraz załączonych dokumentów wniosek można uwzględnić czy też nie, a wówczas podlega on oddaleniu. W niniejszej sprawie ocena ta obejmowała więc oprócz opisanych kwestii związanych z decyzją stanowiącą podstawę wpisu, tylko treść księgi wieczystej. Z wpisów w niej dokonanych w zakresie prawa własności, wynika natomiast, iż uczestnicy A. i B. G.
(2)są wpisani jako współwłaściciele na podstawie ustawowej wspólności małżeńskiej, a więc pomiędzy wnioskiem, decyzją, a stanem prawnym nieruchomości istnieje taka wzajemna korelacja, która pozwala na uwzględnienie żądania. Ujawniona współwłasność na prawach wspólności małżeńskiej, jest w sprawie kwestią rozstrzygającą odnośnie możliwości zastosowania art. 26 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Niedopuszczalne jest natomiast w sprawie prowadzenie innych dowodów niż te, jakie wynikają z zakresu kognicji ustalonej przepisem art.
§2k.p.c., ani też dokonywania ocen na innej płaszczyźnie.
Z tej przyczyny Sąd nie może uwzględnić zarzutów dotyczących okoliczności mających związek z ewentualnym naruszeniem zasad współżycia społecznego przez uczestnika ( poprzez porzucenie rodziny) a także ewentualnej separacji małżeńskiej. Nawet jeśli prawdą jest, że apelująca B. G.
(1)uzyskała orzeczenie sądu o separacji małżeńskiej ( które to orzeczenie powoduje m.in. ustanie wspólności ustawowej małżeńskiej ) to wskutek braku ujawnienia wyroku separacyjnego w księdze wieczystej okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o wniosku ZUS Odział w N. w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Jak ustalił Sąd Okręgowy w księdze wieczystej nr (...) jako właściciele nieruchomości nadal figurują A. G. i B. G.
(1)na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej. Z tej przyczyny w postępowaniu o wpis uczestniczka nie może bronić się takimi zarzutami, jakie zostały podniesione w apelacji. Jeśli natomiast w ocenie skarżącej, ujawnione obecnie prawo, zostało wpisane błędnie, przysługuje uczestniczce roszczenie z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece o uzgodnienie stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Z przytoczonych względów Sąd Okręgowy uznając apelację za niezasadną oddalił ją na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Katarzyna Kwilosz-Babiś Mieczysław H. Kamiński Agnieszka Skrzekut (...)