od 1.07.2010 r. do 31.12.2010 r. +0,12% (+ 8 %
2 (...) = 8,12%), 3. od 1.01.2011 r. do 30.06.2011 r. +0,12% (+ 8 %
2 (...) = 8,12%), 4. od 1.07.2011 r. do 31,12.2011 r. +0,37% (+ 8 %
2 (...) = 8,37%), 5. od 1.01.2012 r. do 30,06.2012 r. +0,12% (+ 8 %
2 (...) = 8,12%), 6. od 1.07.2012 r. do 31.12.2013 r. +0.12% (+ 8 %
2 (...) = 8,12%), 7. od 1.01.2013 r. do 30.06.2013 r. -0,13% (+8 %
2 (...) = 7,87%), 8. od 1.07.2013 r. do 31.12.2013 r. -0,38% (+ 8 %
2 (...) = 7,62%), 9. od 1.01.2014 r. do 30.06.2014 r. -0,63% (+8%
2 (...) = 7,37%), 10. od 1.07.2014 r. do 31.12.2014 r. -0,73% (+ 8 %
2 (...) = 7,27%, zaś od 29.07.2014 r. +9%, = 8,27%), 11. od 1.01.2015 r. do 31.06.2016 r. -0,83% (+ 9 %
z § 288 ust. 2 (...) = 8,17%), 12. od 1.07.2016 r. -0,88% (+9%
2 (...) = 8,12%). Powództwo w pozostałym zakresie, tj. co do roszczeń odsetkowych zgłaszanych przez powoda co do okresów poprzedzających terminy wymagalności poszczególnych wierzytelności z tytułu umów sprzedaży, a także co do wysokości odsetek ponad wartości wskazane w akapicie poprzedzającym, należało zatem oddalić. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znalazło oparcie w art. 98 § 1 k.p.c., wyrażającym zasadę odpowiedzialności za wynik procesu i art. 109 k.p.c., wyznaczającym końcowy termin zgłoszenia wniosku o zasądzenie kosztów procesu. Sąd zważył, iż powód poniósł łącznie 30.778,97 zł kosztów, na które składały się: opłata od pozwu w żądanej przez powoda kwocie 4.321 euro, tj. 18.068,60 zł wedle kursu z dnia uiszczenia opłaty , koszty tłumaczenia przysięgłego dokumentów w kwocie 5.040,37 zł według faktur VAT: (...), (...), (...), kwota 453,00 zł tytułem kosztów dojazdu pełnomocnika procesowego samochodem osobowym o pojemności silnika 3.0 litra na rozprawę w dniu 28 sierpnia 2015 r. na trasie S. - P. - S. (271 km x 2 x 0,8358 zł), a nadto koszty zastępstwa pełnomocnika z wyboru (7.217 zł), obejmujące opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, ustaloną w oparciu o przepis art. 98 ust. 3 i 4 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( 7.200 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa ( 17 zł). Z uwagi na zasadę odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 § 1 k.p.c.) oraz fakt, iż powód uległ pozwanemu jedynie w niewielkim zakresie i to wyłącznie co do roszczeń odsetkowych, pozwanego obciążyć należało kosztami postępowania w całości. Zasądzając na rzecz powoda koszty zastępstwa procesowego, Sąd zdecydował o przyznaniu tych kosztów w wysokości stawki minimalnej określonej w § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Sąd nie znalazł bowiem szczególnych podstaw, które pozwoliłyby na zasądzenie na rzecz powoda wielokrotności tej stawki w oparciu o § 2 ust 2 rozporządzenia. Strona powodowa na takie podstawy także nie wskazywała. Tymczasem sprawa przedmiotowa nie wymagała od pełnomocnika strony powodowej nadzwyczajnej aktywności, tj. większej niż należałoby oczekiwać od profesjonalnego zastępcy procesowego jakim jest niewątpliwie radca prawny. Powód swoje roszczenie, będące powszechnie spotykanym roszczeniem o zapłatę, opierał na ustnych umowach sprzedaży, których zwarcie i wykonanie, a także m.in. wymagalność wierzytelności z tego tytułu potwierdzały w zasadzie wszelkie wnioskowane przez obie strony dowody – w tym członkowie zarządu pozwanego. Brak było w zasadzie dowodów, które wymagałaby ich kwestionowania przez stronę powodową. Postępowanie dowodowe ograniczyło się przy tym w znacznej mierze do dokumentów, których zgromadzenie zależało nie od wysiłków pełnomocnika procesowego, ale jego Mocodawcy, jako ich dysponenta. Do zadań pełnomocnika procesowego nie należało także tłumaczenie dokumentów z języka niemieckiego czy też słuchanie świadka w języku niemieckim, gdyż to zadanie przypadło w udziale wykwalifikowanym tłumaczom (z którego to tytułu powód także domagał się zwrotu kosztów). W sprawie nie został także przeprowadzony wymagający być może większej aktywności pełnomocnika procesowego dowód z opinii biegłego. O szczególnej zawiłości sprawy nie świadczy także niewielka obszerność sporządzanych przez pełnomocnika pism procesowych w sprawie. W zasadzie jedynym nadzwyczajnym elementem sprawy okazało się prawo materialne właściwe dla umów zawartych z pozwanym, którym było prawo niemieckie. Analiza akt sprawy skłania jednak do wniosku, że to Sąd przyjął na siebie w przeważającej mierze ciężar ustalenia przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, w tym do roszczeń odsetkowych powoda. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ SSO Małgorzata Małecka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.