S.w S. w wersji obowiązującej na datę wydania Zarządzenia nr (...) z dnia 9 marca 2015 r. – w sprawie określenia zasad prowadzenia polityki kadrowej w (...) w S., Rektor prowadzi politykę kadrową Uczelni, w tym:
1 tego rozporządzenia, nauczyciel akademicki może być zaliczony do minimum kadrowego określonego kierunku studiów o profilu ogólnoakademickim, jeżeli posiada zapewniający realizację programu studiów dorobek naukowy lub artystyczny w obszarze wiedzy, odpowiadającym obszarowi kształcenia, wskazanemu dla tego kierunku studiów, w zakresie jednej z dyscyplin naukowych lub artystycznych, do których odnoszą się efekty kształcenia określone dla tego kierunku. Ustęp 2 cytowanego przepisu stanowi, iż nauczyciel akademicki może być zaliczony do minimum kadrowego określonego kierunku studiów o profilu praktycznym, jeżeli spełnia wymagania określone w ust. 1 lub posiada doświadczenie zawodowe zdobyte poza uczelnią, związane z umiejętnościami wskazanymi w opisie efektów kształcenia dla tego kierunku. Rozporządzenie to ponadto nakazuje zaliczać do minimum kadrowego osoby posiadające stopień naukowy doktora (§14). Niewątpliwie powódka posiadając tytuł zawodowy magistra nie spełniała warunków do zaliczenia jej do minimum kadrowego. Jednakże pracodawca jest w swojej postawie niekonsekwentny, albowiem oprócz powódki na Wydziale H.-E. nadal zatrudnione są osoby które nie mogą być zaliczone do minimum kadrowego (B. H., B. S., M. S. – por. zeznania świadków: A. R. protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas: 00:58:14-01:12:56, k. 634v-635, M. R. protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas: 01:14:35-01:50:07, k. 635-636, A. P. protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas: 01:52:19-02:13:17, k. 636-636v, wykaz pracowników dydaktycznych k. 470). Oznacza to, w ocenie Sądu, iż brak możliwości zaliczenia do minimum kadrowego nie stanowi przeszkody do zatrudnienia innych osób (w tym syna rektora), poza powódką, które znajdują się w takiej samej sytuacji zawodowej.
art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 572) okres zatrudnienia na stanowisku asystenta osoby nieposiadającej stopnia naukowego doktora oraz okres zatrudnienia na stanowisku adiunkta osoby nieposiadającej stopnia naukowego doktora habilitowanego, a także warunki skracania i przedłużania oraz zawieszania tych okresów określa statut, z tym że zatrudnienie na każdym z tych stanowisk osoby nieposiadającej stopnia naukowego doktora lub doktora habilitowanego nie może trwać dłużej niż osiem lat. Ustęp 2 cytowanego przepisu stanowi, iż: do okresu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się przerwy związanej z: 1) urlopem macierzyńskim, urlopem na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopem ojcowskim, urlopem rodzicielskim lub urlopem wychowawczym, udzielonych na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; 2) pobieraniem zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy, w tym spowodowaną chorobą wymagającą rehabilitacji leczniczej.
1 i 2 aktualnego Statutu P. S. w S. (k. 176-216), zatrudnienie na stanowisku asystenta osoby nieposiadającej stopnia naukowego doktora nie powinno przekraczać 5 lat; wyjątkowo można przedłużyć zatrudnienie na tym stanowisku o kolejne 3 lata, jeżeli osoba ta uzyskała pozytywną ocenę związaną z zaawansowaniem pracy nad rozprawą doktorską. Bieg terminów, o których mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu na czas trwania urlopu macierzyńskiego i wychowawczego, urlopu dla poratowania zdrowia oraz na czas trwania służby wojskowej. Analiza daty zatrudnienia i terminów wskazanych w ust. 1 § 55 Statutu pozwanej uczelni wykazała, iż pozwana w stosunku do powódki zastosowała termin wskazany w ust.1 zdaniu 2 § 55 Statutu, który jednakże nie upływał w dniu 01 października 2015 r., jak wskazano w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę, a nadto uległ wydłużeniu, gdyż powódka korzystała w tym okresie z urlopu macierzyńskiego z uwagi na urodzenie dziecka (por. kopia aktu urodzenia dziecka z dnia 13.06.2011r., zaświadczenie lekarskie dla celów urlopu macierzyńskiego z dnia 0.06.2011 r. - w części B kopii akt osobowych powódki, k. 377 koperta, zeznania świadków: M. R. protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas: 01:14:35-01:50:07, k. 635-636, A. P. protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas: 01:52:19-02:13:17, k. 636-63). Wypełnienie przez powódkę warunku wskazanego w ust.1 zdaniu 2 § 55 Statutu, potwierdzają nadto świadectwo ukończenia studiów doktoranckich (k. 24), pismo Dziekana Wydziału Ekonomii i (...) dotyczące otwarcia z dniem 10 czerwca 2014 r. przewodu doktorskiego powódki (k. 23) i opinia promotora z dnia 16 maja 2016 r., z której wynika, iż rozprawa doktorska powódki składa się z sześciu rozdziałów, które po uwzględnieniu ostatnich uwag edytorskich, zostaną złożone do recenzji i publicznej obrony na (...) (k. 732). W odniesieniu do powyższej przyczyny należy też zwrócić uwagę na fakt, iż w podobnej sytuacji w ujęciu rozwoju zawodowego i naukowego, jak powódka pozostawali też inni pracownicy zatrudnieni przez pozwaną, a mianowicie B. H., B. S. i M. S. (zeznania świadka A. R. protokół skrócony rozprawy z dnia 24 lutego 2016 r. od 00:58:14 do 01:05:17, zeznania świadka A. P. protokół skrócony rozprawy z dnia 24 lutego 2016 r. od 01:52:14 do 02:08:11) względem, których władze Uczelni nie wszczęły procedury rozwiązania umowy o pracę tak, jak miało to miejsce w odniesieniu do powódki, której praca w ramach oceny okresowej była oceniana pozytywnie (zeznania świadka M. R., protokół skrócony rozprawy z dnia 24 lutego 2016 r. od 01:17:00 do 01:34:35). Na marginesie należy wskazać, iż obecnie rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem nie jest pierwszym takim działaniem podjętym przez pozwaną wobec powódki (k. 70 i 71 części B akt osobowych powódki – k. 377 koperta), w którym posługuje się tożsamymi argumentami do tych wskazanych w dokumencie z dnia 25 listopada 2015 r., a które to argumenty nie przyniosły oczekiwanego przez pozwaną rezultatu w postaci skutecznego rozwiązania umowy o pracę z powódką. W ocenie Sądu nie może również podlegać pozytywnej weryfikacji przyczyna wskazana w pkt 2b oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, to jest nie posiadanie przez powódkę wystarczającego dorobku naukowego w obszarze wiedzy odpowiadającemu obszarowi kształcenia wskazanemu dla studiów na wydziale H. – E., która miała w okresie 2013-2015 napisać trzy artykuły. Analiza dokumentów złożonych przez stronę powodową wykazała, iż powódka jest autorką ośmiu artykułów (k. 403-429). Podstawą do uznania, iż dorobek naukowy powódki nie został oceniony w sposób rzetelny i obiektywny przez pracodawcę są zeznania J. R. pozwanej uczelni, w charakterze strony, który stwierdził, iż: „powódka dzisiaj zeznała, że ma osiem publikacji. To jest nikła aktywność naukowa. Ja publikacji powódki nie czytałem.” (protokół skrócony rozprawy z dnia 25 maja 2016 r. czas: od 00:14:13 do 00:52:08). Ponadto wymóg ilości publikacji nie był nigdzie sprecyzowany, a wcześniej do doktoratu były wymagane dwie publikacje przed otwarciem przewodu doktorskiego (zeznania świadka M. R., protokół skrócony rozprawy z dnia 24 lutego 2016 r. od 01:29:21 do 01:34:35). Przeciwko zaakceptowaniu stanowiska przedstawionego przez rektora pozwanej uczelni przemawiają również pozytywne oceny okresowe powódki (k. 116-130, 131-146,714-721). Tożsamej ocenie należy poddać przyczynę opisaną w pkt 2c opisaną, jako brak doświadczenia w dydaktyce i pracy pedagogicznej ze studentami, w tym brak kwalifikacji w zakresie przygotowania pedagogicznego do prowadzenia zajęć dydaktycznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 9 ust. 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 191), stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która: 1) posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje; 2) przestrzega podstawowych zasad moralnych; 3) spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania zawodu. Natomiast
art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 572) nauczycielem akademickim może zostać osoba, która: 1) posiada kwalifikacje określone w ustawie; 2) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 3) nie została ukarana prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne; 4) nie została ukarana karą dyscyplinarną wymienioną w art. 140 ust. 1 pkt 4; 5) korzysta z pełni praw publicznych. Analiza treści wskazanych wyżej przepisów (Karty Nauczyciela i Prawa o szkolnictwie wyższym) wskazuje jednoznacznie na fakt, iż nauczyciel akademicki nie musi legitymować się przygotowaniem pedagogicznym, a co za tym idzie pozwana nie mogła stawić takiego wymagania powódce, a w dalszej kolejności czynić z faktu braku takiego przygotowania przyczyny rozwiązania umowy o pracę. W odniesieniu do kwalifikacji powódki do kształcenia na profilu praktycznym to wskazać należy, iż z zeznań świadków wynika jednoznacznie, iż powódka posiadała kwalifikacje do kształcenia na profilu praktycznym, ponieważ zgodnie z ustawą do minimum kadrowego kierunków studiów o profilu praktycznym mogą być zaliczeni nauczyciele posiadający doświadczenie zawodowe i nie posiadający. Tytuł mgr jest wystarczający do pracy w szkole wyższej, w pozwanej szkole również na kierunku praktycznym (zeznania świadka M. R., protokół skrócony rozprawy z dnia 24 lutego 2016 r. czas: od 01:39:14 do 01:46:42). Z zeznań świadków wynika ponadto, iż z ustawy wynika, że na kierunku praktycznym mogą prowadzić wykładowcy z doświadczeniem i bez doświadczenia praktycznego. Pewien odsetek zajęć musi być prowadzony przez praktyków. Zarządzenie rektora przewiduje, że na profilu praktycznym zajęcia może prowadzić wykładowca z doświadczeniem praktycznym 5-letniej ciągłej pracy poza uczelnią lub prowadzący własną firmę. Nie wszyscy wykładowcy na profilu praktycznym spełniają te kryteria, a w tym też niektórzy profesorowie (por. zeznania świadka A. P., protokół skrócony rozprawy z dnia 24 lutego 2016 r. czas od 01:52:19 do 02:08:11, k. 636-636v). Chociaż na Wydziale H.-E. pozwanej uczelni realizowane są studia o profili praktycznym w ramach studiów II stopnia (por. zeznania świadka dziekana Wydziału E. W., protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas: 00:04:43- 00:55:45) – do których prowadzenia niezbędne jest doświadczenie praktyczne zdobyte poza uczelnią, to jednak powódka do chwili rozwiązania stosunku pracy realizowała zajęcia dydaktyczne na studiach I stopnia o profilu ogólnoakademickim (por. zeznania świadka J. K., protokół skrócony rozprawy z dnia 06 kwietnia 2016 r. czas od 00:07:32 do 00:40:44, k. 727v-728v). Również kontrola Polskiej Komisji Akredytacyjnej w 2015r. nie wykazała zastrzeżeń w odniesieniu do kwalifikacji osób prowadzących zajęcia na kierunku finanse i rachunkowość. Raport z wizytacji (k. 666-708, wraz z uchwałą k. 709-710) na stronie 20 wprost wskazuje, iż kwalifikacje naukowe i praktyczne pracowników zasadniczo odpowiadają potrzebom wynikającym z opisu efektów kształcenia, chociaż na 24 pracowników pięć osób posiada praktyczne doświadczenie zawodowe zdobyte poza uczelnią. Jednocześnie pozwany pracodawca nie wykazał, w oparciu o jakie podstawy ustalił, iż pracownicy posiadający tytuł zawodowy magistra, zatrudnieni na profilu praktycznym (tj. M. S., B. H., B. S.) posiadają co najmniej 5 letnie doświadczenie zawodowe zdobyte poza uczelnią (por. pismo (...) z dnia 2 marca 2016r. k. 640-641). Okoliczności te nie wynikają z dołączonych kopii akt osobowych B. H. (k. 473-583). Powyższe okoliczności wskazują, w ocenie Sądu, iż wobec wejścia w życie z dniem 1 października 2015r. zmian statutu pozwanej uczelni, od tego dnia nie występuje w strukturze nauczycieli akademickich stanowisko asystenta. Wobec dotychczasowych asystentów (w tym M. S., B. H., B. S. oraz E. P. – którzy nie mogą być zaliczeni do minimum kadrowego; co do E. P. por. zeznania świadka D. Ł. – protokół skrócony rozprawy z dnia 6.04.2016r. czas od 00:42:48-01:11:43, kopia akt osobowych k. 584-617) zastosowano przeniesienie na stanowiska wykładowców. W przypadku Wydziału H.-E. decyzję w tym przedmiocie podjęły władze uczelni bez konsultacji z dyrektorem dotychczasowego Instytutu (por. zeznania M. R. – protokół skrócony rozprawy z dnia 24.02.2016r. czas 01:17:00-01:29:21, k. 635-635v). Analiza akt sprawy wskazuje zatem, w ocenie Sądu, iż decyzja pracodawcy w wypowiedzeniu umowy o pracę J. W.
art. 47 Ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem-ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego. Z zaświadczenia pracodawcy z dnia 18 grudnia 2015 r. (k. 43) wynika, iż miesięczne wynagrodzenie brutto, liczone, jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy powódki wynosi 3.180,10 złotych. Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od pozwanej P. S. w S. na rzecz powódki J. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.