W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, że powód za przepracowane lata w policji od 1974 r. do 1991 r. z zgodnie z ustawą o policji art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 otrzymał wypłatę przysługującej odprawy w wysokości 540 % miesięcznego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku i w trakcie pracy w pozwanym nadleśnictwie od 1.12.1994 r. do 31.12.2015 r. pobierał emeryturę z policji w pomniejszoną o 25 %. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie przyjmuje się, iż odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (tak: wyrok NSA z 27.01.1999 r. sygn. akt II SA 634/98, wyrok NSA z 1.06.2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, W. K. Ustawa o Policji. Komentarz W. 2008). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje się, że brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby aby inaczej niż odprawę emerytalną traktować odprawę przyznawaną funkcjonariuszom zwalnianym ze służby (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2009 r, sygn. akt I OSK 818/08). Przyjęta w orzecznictwie wykładnia ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia, co spowodowałoby uprzywilejowanie policjantów w stosunku do innych osób zatrudnionych w oparciu o przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy regulujące stosunki służbowe i stanowiłoby naruszenie wyrażonej wart. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa (por.: wyrok WSA w Warszawie z 9.11.2012 r. (...) SA/Wa (...), L.). Z powyższego powodu nie zasadny jest argument powoda, o odmienności tytułów prawnych odprawy uzyskanej uprzednio przez powoda z tytułu służby w policji oraz odprawy wynikającej z ustawy o lasach. Zatem odprawę wypłaconą powodowi w związku ze zwolnieniem ze służby w policji należy traktować na równi z wypłatą odprawy emerytalnej, tym bardziej, iż powód przeszedł na emeryturę policyjną i pobierał ją w trakcie zatrudnienia w pozwanym nadleśnictwie. Stosownie do treści przepisu art. 5 k.p. w takim zakresie, w jakim szczególne przepisy prawa pracy nie regulują treści stosunku pracy, zastosowanie mają przepisy Kodeksu pracy, jeżeli stosunki pracy są nieuregulowane przepisami szczególnymi. Kodeks pracy nie ma zastosowania do tych przypadków regulowanych odrębnymi przepisami prawa pracy, które wyczerpująco regulują treść stosunku pracy (wyr. NSA z 19.4.1984 r., II SA 451/84, OSPiKA 1985, Nr 2, poz. 27). Stan częściowego uregulowania określonej kwestii w pragmatyce zawodowej nie stanowi przeszkody do stosowania przepisów kodeksu pracy, w kwestiach nieuregulowanych w przepisach szczególnych. Ustawa o lasach w art. 46 przewiduje wypłatę odprawy emerytalnej pracownikom służby leśnej i określa jej wysokość. Jednak powyższa ustawa nie reguluje kwestii możliwość wypłaty odprawy emerytalnej, w sytuacji gdy pracownik, otrzymał już wcześniej odprawę rentową czy też emerytalną, więc jest regulacją częściową. Zdaniem sądu w powyższym zakresie z mocy przepisu art. 5 k.p. ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie art.
i zasada jednorazowości wypłaty odprawy emerytalnej. Zauważyć należy że odprawa rentowo-emerytalna ma charakter świadczenia socjalnego związanego z przejściem pracownika na rentę lub emeryturę i ma na celu ułatwienie przystosowania się do nowych warunków materialnych związanych z utratą prawa do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości. Skoro odprawę wypłaconą powodowi z tytułu zwolnienia ze służby w policji należy traktować jak odprawę emerytalną a powód w takcie pracy u pozwanego pobierał częściową emeryturę policyjną, to z mocy art.
w zw. z art. 5 k.p. nie przysługuję mu kolejna odprawa emerytalna z tytułu rozwiązania z nadleśnictwem stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę. Prawo do odprawy uzyskuje pracownik z dniem przejścia na rentę lub emeryturę. Więc sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i przepisy obowiązujące w dniu nabycia ewentualnego prawa do odprawy przez powoda tj. w dniu rozwiązania stosunku pracy. Podstawą wydania wyroku może być jedynie stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Sąd orzeka według stanu prawnego z chwili wyrokowania (art. 316 k.p.c.). Więc w ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie argument powoda, iż w momencie gdy uzyskał odprawę w policji nie obowiązywał jeszcze przepis art.
W postępowaniu przed okręgowym sądem pracy i ubezpieczeń społecznych w sprawach o roszczenia pracowników ze stosunku pracy stroną procesową nie jest Skarb Państwa, lecz państwowa jednostka organizacyjna, będąca zakładem pracy w rozumieniu art. 3 k.p., reprezentowana przez jej kierownika lub innego pracownika upoważnionego do działania w określonym zakresie w imieniu zakładu pracy. Państwowa jednostka organizacyjna która jest pracodawcą (art. 3 k.p., a nie Skarb Państwa), podejmuje czynności procesowe na podstawie art. 67 § 1 k.p.c., a nie na podstawie art. 67 § 2 k.p.c. (vide: II PZ 23/09, postanow. SN 2009-12-15 LEX nr 577835). Zatem jako pozwanego pracodawcę powoda należało określić Nadleśnictwo T. jako państwowa jednostka organizacyjna a nie Skarb Państwa i właściwa stationes fisci (art. 3 k.p.). Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art.
oddalił powództwo o odprawę. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.