k.p.c., poprzez niezawiadomienie pełnomocnika apelującego o terminie rozprawy z dnia 1 grudnia 2014r., nieodroczenie rozprawy mimo tego obowiązku, mimo, że w aktach sprawy brak było dowodu doręczenia wezwania, i w konsekwencji pozbawienie apelującego możności obrony swych praw. O terminie rozprawy z dnia 1 grudnia 2014 r. pozwany powziął wiedzę dopiero z treści uzasadnienia wyroku, z którego wynika że powód na przedmiotowej rozprawie ustnie do protokołu wskazał żądanie pozwu oraz jego podstawę faktyczną, które Sąd I instancji wziął pod uwagę rozstrzygając sprawę, - naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w następstwie nierozpoznania istoty sprawy, a przynajmniej braku wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, na skutek braku przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodów na okoliczność ustalenia zasadności roszczenia powoda o zapłatę oraz ograniczenie rozpoznania sprawy jedynie do oceny dowodów przeprowadzonych na zupełnie odmienną okoliczność i w innym postępowaniu, toczącym się w związku z powództwem złożonym w oparciu o inną podstawę faktyczną i prawną przed Sądem Pracy, - naruszenie przepisu postępowania - art. 236 k.p.c., poprzez jego niezastosowanie w sprawie na skutek braku wydania przez Sąd I instancji formalnego postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodów które Sąd brał pod uwagę, dokonując rozstrzygnięcia w sprawie, co pozbawiło stronę pozwaną możliwości przedstawienia stanowiska odnośnie każdego z przeprowadzonych dowodów, - naruszenie przepisów postępowania - art. 227 k.p.c. w zw. z art. 241 k.p.c. poprzez ich nie zastosowanie w sprawie na skutek braku uzupełnienia postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie o sygn. (...) lub wydania zarządzenia o powtórzeniu postępowania dowodowego przeprowadzonego w ww. sprawie z rozszerzeniem tezy dowodowej o okoliczności objęte przedmiotowym postępowaniem o zapłatę, które nie były wcześniej brane pod uwagę w postępowaniu przeprowadzonym w Sądzie Pracy, a mają istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie przepisów postępowania art. 187 k.p.c.
poprzez ich nie zastosowanie w sprawie na skutek braku zobowiązania powoda do sprecyzowania żądania pozwu i określenia podstawy faktycznej powództwa przez powoda oraz wskazania dowodów i twierdzeń na jego poparcie a także nie doręczenie pozwanemu odpisu pozwu wraz z dowodami na jego poparcie, co skutkowało uniemożliwieniem pozwanemu szczegółowego odniesienia się do żądania powoda w przedmiotowym postępowaniu i zgłoszenia wniosków dowodowych na poparcie swojego stanowiska, - naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek sprzeczności ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym w następstwie arbitralnego przyjęcia, że zobowiązanie w postaci dzieła w miesiącach lutym 2012 oraz marcu 2012 zostało wykonane prawidłowo przez powoda podczas gdy w materiale dowodowym brak jakiegokolwiek dokumentu, który stanowiłby potwierdzenie tak wykonania dzieła jak również ewentualnej wysokości wynagrodzenia przysługującego powodowi za jego wykonanie, - naruszenie przepisu postępowania - art. 232 k.p.c. zd. pierwsze w zw. z art. 6 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek dowolnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że powód wykonał prawidłowo świadczenie na rzecz pozwanej oraz spełnił wszystkie wymagane umową warunki konieczne dla uzyskania wynagrodzenia w żądanej wysokości podczas gdy strona powodowanie zaoferowała na tą okoliczność żadnego dowodu, a dowody zgromadzone w sprawie dotyczące powództwa o ustalenie stosunku pracy sygn. (...)są niewystarczające dla ustalenia zasadności roszczenia o zapłatę w postępowaniu cywilnym co do zasady jak i co do wysokości, - naruszenie przepisu postępowania - art. 328 § 2 k.p.c. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie niewskazania w sposób precyzyjny faktów, które sąd uznał za udowodnione, konkretnych dowodów, na których się oparł oraz w szczególności przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej na skutek ogólnikowego wskazania, że stan faktyczny Sąd ustalił jedynie na podstawie wymienionych dokumentów z akt sprawy (...) i w oparciu o zeznania powoda podczas gdy w postępowaniu (...) przeprowadzono szereg innych dowodów, które Sąd orzekający z nieznanych przyczyn pominął, wobec czego nie istnieje możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstaw rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd I instancji, - naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 628 § 1 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek pominięcia przez Sąd I instancji okoliczności, że strony w umowie w jasny i precyzyjny sposób określiły warunki konieczne do wypłaty wynagrodzenia oraz sposób obliczenia wynagrodzenia za wykonanie dzieła, natomiast Sąd wbrew postanowieniom umownym i w braku jakichkolwiek dowodów na tą okoliczność uznał że wynagrodzenie jest powodowi należne w żądanej wysokości pomimo braku dowodu na wykonanie dzieła, wysokość należności oraz wystawienia i dostarczenia pozwanemu do 5-go dnia następnego miesiąca podpisanego rachunku, - naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 65 § 1 i 2 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek dokonania przez Sąd I instancji wykładni oświadczeń woli stron umowy wbrew jednoznacznej treści umowy z której wynika że powód był uprawniony do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym bez wypłaty wynagrodzenia między innymi w przypadku przerwania wykonywania czynności, co bezspornie nastąpiło a także z pominięciem uwzględnienia celu i okoliczności w jakich umowa została zawarta, jak również udziału podmiotu trzeciego - (...) S.A., która miała prawo oceniać prawidłowość realizacji umowy przez powoda ze skutkiem ewentualnych sankcji dla pozwanej, - naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 353 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strony nie były uprawnione do zastosowania na wypadek nieprawidłowego wykonania umowy przez Wykonawcę sankcji w postaci braku wypłaty wynagrodzenia, na co podpisując umowę zgadzał się powód, - naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 481 § 1 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek obciążenia pozwanego odsetkami ustawowymi od kwoty 1.499,90 zł od dnia 16 lutego 2012 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 665,70 zł od dnia 16 marca 2012 roku do dnia zapłaty pomimo, iż pozwany nie był w zwłoce ze spełnieniem świadczenia na rzecz powoda, a nawet jeśli uznać roszczenie powoda za zasadne to powód nie udowodnił daty doręczenia pozwanemu rachunków obejmujących dochodzone należności co do kwoty 1.499,90 zł, a odnośnie kwoty 665,70 zł powód nie przedstawił nawet żadnego rachunku z którego ta kwota by wynikała. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa w całości, oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. w związku z nierozpoznaniem istoty sprawy oraz koniecznością przeprowadzenia dodatkowych dowodów oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód w odpowiedzi na apelację pozwanego wniósł o oddalenie apelacji jako całkowicie bezzasadnej oraz o obciążenie pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego, w tym kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja okazała się zasadna, z uwagi na usprawiedliwiony zarzut nieważności postępowania w zakresie rozprawy przeprowadzonej w dniu 1 grudnia 2014 r. oraz zarzut nierozpoznania istoty sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, zniesieniem postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Ze względu na doniosłość stwierdzonych przez Sąd Okręgowy uchybień Sądu Rejonowego w rozpoznawaniu sprawy, w pierwszej kolejności należy przedstawić przebieg postępowania prowadzonego w sprawie o zapłatę wynagrodzenia od pozwanego z tytułu zawartej pomiędzy stronami umowy. Sąd Rejonowy w L. w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., wydanym w sprawie prowadzonej z powództwa R. G. przeciwko (...) S.A. o ustalenie istnienia stosunku pracy, zapłatę i odszkodowanie, w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r. sprawę o zapłatę wynagrodzenia przekazał do rozpoznania w postępowaniu zwykłym. Orzeczenie to stało się prawomocne wskutek wydania w dniu 10 sierpnia 2013 r., w sprawie opatrzonej sygn. akt (...) przez Sąd Okręgowy w Poznaniu wyroku oddalającego apelację powoda. Po zwrocie akt z Sądu Okręgowego, akta zostały odłożone zgodnie z zarządzeniem z dnia 6 września 2013 r., a następnie na mocy zarządzenia z 12 września 2014 r. przedłożono te akta sędziemu, po ujawnieniu omyłkowego umieszczenia ich w archiwum. Kolejno sprawa została przekazana według właściwości do Sądu Rejonowego w L. (VII Zamiejscowego Wydziału w G. (obecnie Sądu Rejonowego w G.). W dniu 1 grudnia 2014 r. została przeprowadzona rozprawa, na której stawił się powód i stwierdzono, że za pozwanego nie stawił się nikt, prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Po dopuszczeniu i przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania stron ograniczonego do wysłuchania powoda na okoliczność wysokości wynagrodzenia, zasad naliczania i braku podstaw do odmowy wypłaty wynagrodzenia, Sąd Rejonowy stwierdził brak prawidłowego zawiadomienia o terminie pełnomocnika pozwanego i odroczył rozprawę do dnia 16 lutego 2015 r. Na kolejnej i ostatniej rozprawie – w dniu 16 lutego 2015 r., Sąd Rejonowy w G. odebrał ostateczne stanowisko procesowe od strony powodowej, zamknął rozprawę i oznajmił, że orzeczenie w sprawie zostanie ogłoszone w dniu 2 marca 2015 r. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, iż zostało ono oparte na dokumentach: umowie k.10-21, załącznikach do umowy k. 22-46, wyliczeniu wynagrodzenia za miesiąc luty k. 47, oświadczeniu k. 49, wypowiedzeniu umowy k. 50, wezwaniu do zapłaty k. 51-52, wiadomościach mailowych stron k. 53-54, kserokopiach akt Sądu Rejonowego w L.sygn. akt (...) k.76-185. Powyższa analiza przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, doprowadziła Sąd Okręgowy do wniosku, że skarżący w apelacji trafnie zarzucił nieważność postępowania przed Sądem I instancji zaistniałą podczas rozprawy w dniu 1 grudnia 2014 roku. Zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c., nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Przyjmuje się, że pozbawienie strony możności obrony należy oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy i nie należy go wiązać wyłącznie z sytuacją całkowitego wyłączenia strony od udziału w postępowaniu. Trzeba więc zauważyć, że przesłanką nieważności postępowania, ze względu na pozbawienie strony (uczestnika postępowania) możności obrony swych praw jest wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisu prawa, a tym pozbawieniem, nieistotnym jest natomiast, czy z czyjejkolwiek winy, oraz przez kogo prawo zostało naruszone, tj. czy było efektem działania sądu, strony przeciwnej, czy też osoby trzeciej (patrz. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2015 r. V CSK 528/14) W orzecznictwie ukształtował się również pogląd, że nieważność postępowania występuje wówczas, gdy strona, wbrew swej woli zostaje faktycznie pozbawiona możności działania, w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tego uchybienia nie mogły być usunięte w dalszym toku procesu przed wydaniem w danej instancji merytorycznego orzeczenia (por. np. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., sygn. akt III CKN 416/98, z dnia 10 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 999/98 i z dnia 10 lipca 2002, II CKN 822/00, z dnia 10 czerwca 1974 r., sygn. akt II CR 155/74). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a to na skutek naruszenia m.in. przepisów art. 149 § 2 k.p.c. oraz art. 133 § 3 k.p.c. oraz 214 § 1 k.p.c. i art. 224 § 1 k.p.c., albowiem Sąd Rejonowy nie powiadomił pełnomocnika pozwanego o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 1 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy po wywołaniu rozprawy w dniu 1 grudnia 2014 r. początkowo błędnie uznał, że pełnomocnik pozwanego został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, ponieważ przesyłka była dwukrotnie awizowana. Przesyłka kierowana do pełnomocnika pozwanego istotnie była dwukrotnie awizowana, jednak nie można było w tym przypadku przyjąć domniemania skuteczności doręczenia przesyłki w trybie poprzez awizo zgodnie z przepisem art. 139 § 1 k.p.c., bowiem przesyłka ta została skierowana na niewłaściwy adres. Pełnomocnik pozwanego w odpowiedzi na apelację wyraźnie określił swój adres do doręczeń jako: ul. (...), (...)-(...) K., a tymczasem Sąd Rejonowy nadał do pełnomocnika przesyłkę zawierającą zawiadomienie o terminie rozprawy na nieaktualny adres, tj.: ul. (...), (...)-(...) K.. Sąd Rejonowy dostrzegł to uchybienie jeszcze na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014 r., po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania powoda w charakterze strony i z tego względu wyznaczył nowy termin rozprawy i polecił zawiadomić o tym terminie pełnomocnika pozwanego na właściwy adres. Okoliczność, że pełnomocnik pozwanego został prawidłowo powiadomiony o terminie kolejnej rozprawy i się na niej nie stawił, nie zmienia faktu, że rozprawa z dnia 1 grudnia 2014 r. odbyła się w warunkach nieważności w rozumieniu przepisu art. 397 pkt 5 k.p.c. Obowiązkiem Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie było stwierdzenie braku powiadomienia pełnomocnika strony pozwanej o terminie rozprawy już po wywołaniu sprawy, a następnie zgodnie z art. 214 § 1 k.p.c. odroczenie rozprawy. Skoro Sąd, mimo zaistnienia powyższych okoliczności przeprowadził postępowanie dowodowe, to takie działanie Sądu stanowi o naruszeniu przepisów art. 214 § 1 k.p.c. w zw. z art. 133 § 3 k.p.c. i art. 149 § 2 k.p.c. ze skutkiem w postaci nieważności postępowania, o czym stanowi przepis art. 379 pkt 5 k.p.c. W wyniku tych uchybień Sądu pozwany dowiedział się o przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Sąd Rejonowy dopiero z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Uchybienia powyższe Sądu Rejonowego były w niniejszej sprawie szczególnie istotne dla skarżącego, bowiem powód w ramach przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony sprecyzował swoje roszczenie o zapłatę wynagrodzenia, o czym pozwany dowiedział się również dopiero z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Uchybienia te doprowadziły nadto do sytuacji, że jedyny przeprowadzony przez Sąd Rejonowy dowód (z przesłuchania powoda w charakterze strony) został przeprowadzony w warunkach nieważności. W konsekwencji należało stwierdzić, że wobec zaistnienia przesłanki nieważności postępowania, zaskarżone orzeczenie na mocy art. 386 § 2 k.p.c. podlega uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G., przy czym wraz z uchyleniem orzeczenia należy również znieść postępowanie w zakresie rozprawy odbytej w dniu 1 grudnia 2014 r. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu apelacji wskazać trzeba, że bezzasadny okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 187 k.p.c.
i § 3 k.p.c., co którego to naruszenia miało dojść zdaniem pozwanego poprzez braku zobowiązania powoda do sprecyzowania żądania pozwu i określenia podstawy faktycznej powództwa przez powoda oraz wskazania dowodów i twierdzeń na jego poparcie, a także nie doręczenie pozwanemu odpisu pozwu wraz z dowodami na jego poparcie. Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd Rejonowy po przekazaniu sprawy do postępowania zwykłego nie miał obowiązku doręczenia pozwanemu odpisu pozwu wraz z dowodami na jego poparcie. Zakwalifikowanie sprawy niniejszej jako niespełniającej warunków z art. 476 k.p.c. przez Sąd Pracy, przy uznaniu cywilnoprawnego charakteru roszczenia, uzasadniało przekazanie sprawy do właściwego Sądu – czyli Sądu Rejonowego w G., Wydziału Cywilnego, ze względu na konieczność rozpoznania sprawy według przepisów o postępowaniu „zwykłym”, a nie w postępowaniu „odrębnym” jak to ma miejsce przed Sądem Pracy. Zmiana kwalifikacji sprawy nie spowodowała zatem konieczności ponownego wniesienia pozwu, czy też ponownego jego doręczenia. bezspornym jest, że pozwanemu doręczono odpis pozwu w postępowaniu przed Sądem Pracy, a skoro żaden przepis prawa nie przewidywał w sprawie niniejszej konieczności jego ponownego doręczenia, zarzuty pozwanego w tym zakresie są bezzasadne. Nie ma bowiem wątpliwości, że pozwany miał możliwość ustosunkowania się do twierdzeń pozwu w postępowaniu przed Sądem Pracy i z tej możliwości skorzystał. W ocenie Sądu Okręgowego, zaskarżone orzeczenie podlegało również uchyleniu na podstawie art. 386 § 4 k.p.c., ze względu na nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd I instancji oraz jednocześnie ze względu na okoliczność, że wydanie wyroku w sprawie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Zasadne okazały się zarzuty apelującego dotyczące wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego przez Sąd I w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy w tym względzie zarzucić Sądowi, że samodzielnie nie przeprowadził postępowania dowodowego. Przeprowadzone na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014 r. postępowanie dowodowe w postaci przesłuchania powoda w charakterze zostało dokonane w warunkach nieważności postępowanie i zostało z tego powodu zniesione. Słusznie zatem apelujący zarzucał Sądowi naruszenie przepisów art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 236 k.p.c., ponieważ wydając orzeczenie Sąd Rejonowy oparł się jedynie na dowodach przeprowadzonych przed Sądem Rejonowym w L. w postępowaniu opatrzonym sygn. akt (...) i to bez formalnego dopuszczenia dowodu z dokumentów w przedmiotowej sprawie. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji odtworzył jedynie ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy w L. w tym postępowaniu, które było prowadzone w kierunku o ustalenia istnienia stosunku pracy oraz oceny zasadności roszczeń związanych stricte ze stosunkiem pracy. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że Sąd Rejonowy naruszył w sposób istotny zasadę bezpośredniości, która stanowi jedną z naczelnych zasad postępowania cywilnego. Zasada bezpośredniości jest wyrażona w art. 235 § 1 k.p.c., zgodnie z którym postępowanie dowodowe odbywa się przed sądem orzekającym, chyba że sprzeciwia się temu charakter dowodu albo wzgląd na poważne niedogodności lub niewspółmierność kosztów w stosunku do przedmiotu sporu. Zasada ta dotyczy reguł zapoznania się sądu z materiałem procesowym. Zgodnie z nią, sąd orzekający w procesie cywilnym bezpośrednio zapoznaje się z całym materiałem zgromadzonym w sprawie, w tym - dowody przeprowadza się bezpośrednio przed sądem orzekającym. Tylko bezpośrednie zetknięcie się sądu orzekającego ze stronami, świadkami, biegłymi i dowodami rzeczowymi zapewnia sądowi możliwość poczynienia odpowiednich spostrzeżeń, istotnych dla oceny wiarygodności i mocy dowodów. Kierując się zatem naczelną zasadą procesu cywilnego, jaką jest zasada bezpośredniości, w przekonaniu Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy winien przeprowadzić samodzielnie postępowanie dowodowe w sprawie, w tym w zakresie wniosków dowodowych złożonych przez pozwanego w odpowiedzi na pozew i na okoliczności adekwatne do przedmiotu niniejszego postępowania, a jedynie niejako posiłkowo wspierać się ustaleniami i ocenami poczynionymi przez Sąd Pracy (Sąd Rejonowy w L., prowadzący postępowanie opatrzone sygn. akt (...)), gdzie przeprowadzane dowody miały na celu ustalenie, czy pomiędzy stronami zawiązał się stosunek pracy. Ze względów praktycznych, a także z uwagi na reguły ekonomii procesowej, zasada bezpośredniości nie może być stosowana w sposób bezwzględny, toteż na gruncie postępowania cywilnego występują pewne wyjątki od tej zasady. Postępowanie dowodowe powinno być przeprowadzone bezpośrednio przed sądem orzekającym, z zastrzeżeniem § 2 art. 235 k.p.c. Nie znaczy to jednak, że sąd orzekający nie może oprzeć się na dowodach przeprowadzonych w innej sprawie, jednak dowody te winny być dopuszczone formalnie i w sposób zgodny z przepisami procedury cywilnej. W orzecznictwie wskazuje się, że dokonanie przez sąd ustaleń faktycznych w oparciu o dowody, które nie zostały w formalny sposób dopuszczone i przeprowadzone na rozprawie, narusza ogólne reguły postępowania dowodowego w zakresie bezpośredniości, jawności, równości stron i kontradyktoryjności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2001 r., sygn. akt I PKN 571/00, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II UK 467/13). Za naruszenie art. 235 k.p.c. można uznać taką sytuację, w której Sąd Rejonowy odstąpił od reguł przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem orzekającym i nie wydał postanowienia dowodowego. Postanowienie takie powinien sąd wydać w każdym przypadku przeprowadzenia dowodu, także dopuszczając dowód nie wskazany przez strony z urzędu. Przyznanie przez Sąd Rejonowy mocy dowodom przeprowadzonym bez zachowania reguł postępowania dowodowego narusza również zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt III CK 271/04). W najnowszym zaś orzecznictwie przyjmuje się z kolei, że przeprowadzenie dowodu bez wydania postanowienia przewidzianego w art. 236 k.p.c. nie jest z reguły uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jeżeli można przyjąć w sposób dostatecznie pewny, że zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy będący podstawą orzekania podlegał regułom kontradyktoryjności procesu. Musi być tu spełniony wymóg, żeby poszczególne dowody przedstawiane przez jedną stronę mogły być poznane przez stronę drugą, a w wypadku przeprowadzenia dowodu z urzędu - przez obie strony (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt III CSK 92/14). Poza tym, przeprowadzenie dowodu z akt innej sprawy winno polegać na ujawnieniu treści poszczególnych dokumentów - mających stanowić podstawę ustaleń w sprawie cywilnej - w taki sposób, aby strony mogły się ustosunkować do treści każdego z tych dokumentów i zgłosić stosowne wnioski (patrz. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2003 r., sygn. akt IV CK 212/02). W niniejszej sprawie dowody, na podstawie których Sąd Rejonowy poczynił ustalenia i oparł swoje rozstrzygnięcie stały się wiadome stronom dopiero po zaznajomieniu się z pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku. Powołanie się zatem na te dowody w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku narusza art. 210 § 3 k.p.c., art. 235 k.p.c. i art. 236 k.p.c., a także art. 316 § 2 k.p.c. skoro rozprawa nie obejmowała w odniesieniu do tych dokumentów postępowania dowodowego i roztrząsania jego wyników przez obie strony. Wobec powyższego strony nie miały możliwości ustosunkowania się do przeprowadzonych przez Sąd I instancji dowodów, ani nie mogły złożyć z tego względu stosownych wniosków dowodowych, co przeczy z kolei zasadzie kontradyktoryjności. Reasumując, przedstawione wyżej okoliczności pozwalają na ocenę, że Sąd Rejonowy naruszył podstawowe zasady prowadzenia postępowania dowodowego i przeprowadzenia rozprawy, a uchybienia te postrzegać trzeba jako prowadzące do ograniczenia możności obrony praw obu stron niniejszego procesu. W rezultacie powyższych uchybień, zdaniem Sadu Okręgowego, zasadny okazał się zarzut, że Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy. Przeprowadzone na terminie rozprawy w dniu 1 grudnia 2014 r. postępowanie dowodowe nie mogło bowiem stanowić elementów materiału dowodowego w oparciu o który skonstruować można stan faktyczny w sprawie, ze względu na zniesienie postępowania w tym zakresie. Pozostałe zaś ustalenia faktyczne zostały dokonane przez Sąd I instancji zostały odtworzone jedynie na podstawie ustaleń poczynionych przez Sąd Pracy. Takie postępowanie Sądu nie prowadziło do rozpoznania istoty roszczenia będącego podstawą powództwa. Biorąc pod uwagę powyższe, nie ma również wątpliwości co do tego, że wydanie wyroku w sprawie niniejszej będzie możliwe dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w całości. Aktualnie Sąd nie dysponuje materiałem dowodowym, pozwalającym na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie przepisu art. 386 § 2 i 4 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Jednocześnie ze względu na stwierdzenie nieważności postępowania, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. zniósł postępowanie w zakresie rozprawy odbytej przed Sądem Rejonowym w G. w dniu 1 grudnia 2014 r. Stwierdzenie nieważności postępowania oraz konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości przed Sądem I instancji, czyni zbędnym i przedwczesnym ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów podniesionych w apelacji, a odnoszących się do meritum sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zadaniem Sądu Rejonowego będzie przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości i w sposób zgodny z wymogami procedury cywilnej w tym zakresie, biorąc również pod uwagę wnioski dowodowe składane w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w L., Wydział Pracy. Sąd przeprowadzi samodzielnie postępowanie dowodowe, kierując się zasadą bezpośredniości i z poszanowaniem zasady kontradyktoryjności. Rzeczą Sądu będzie również właściwa oceną całego materiału dowodowego, w powiązaniu z treścią żądania sformułowanego przez powoda w pozwie i dalszych pismach procesowych oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach postępowania odwoławczego (art. 108 § 1 k.p.c.) /-/ Joanna Andrzejak-Kruk /-/ Agata Szlingiert /-/ Brygida Łagodzińska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.