z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II K 209/14 zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że orzeczony na podstawie art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 pkt 1 kk w zw. z art. 4§1 kk okres próby łagodzi do 3 (trzech) lat; w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. VI Ka 209/16 UZASADNIENIE P. Ł. został oskarżony o to, że: w dniu 8 maja 2007 w miejscowości K. gm. C. woj. (...) kierował na drodze publicznej samochodem m-ki M. (...) nr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości I-0,49 mg/l, II-0,45 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu oraz nie zastosował się do wyroku sądowego zakazującego kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi przez Sąd Rejonowy Warszawa Mokotów, to jest o czyn z art.
w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim wyrokiem z dnia 24 listopada 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 209/14: 1. uznał oskarżonego P. Ł. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo z art.
w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art.
w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oskarżonego skazał, a na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
i art. 244 k.k. Oskarżony, kierował swoim pojazdem wbrew orzeczonemu wobec niego dwuletniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy- Mokotowa w Warszawie z dnia 23 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. akt III K 160/07. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 14 marca 2007 roku, a zatem oskarżony zaledwie dwa miesiące po uprawomocnieniu przedmiotowego wyroku podjął się ponownie jazdy pojazdem mechanicznym po drodze publicznej będąc pod wpływem alkoholu i mając świadomość braku uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji poddał swobodnej ocenie zeznania świadków J. G. (k. 365-367, 511-513) i D. L. (k.357, k. 567-569), i dał im wiarę w części odnoszącej się do spotkania, okoliczności w których doszło do pierwszego wylegitymowania oskarżonego. Na okoliczność wylegitymowania świadka J. G. wskazuje wszakże sama treść notatnika służbowego. (k. 533) Treść zeznań świadka J. G. i samego oskarżonego w pewnym zakresie odnoszącym się do osoby kierującej pojazdem, ilości obecnych osób przed wylegitymowaniem, miejsca drugiej kontroli pozostaje w świetle zeznań także powoływanego świadka D. L. niespójna, niepełna i budzi wątpliwości Sądu orzekającego. (k. 512, k. 567-568 i k. 585). Znamiennym w niniejszej sprawie jest także to, że Sąd Rejonowy mając na uwadze rozbieżności w treści wyjaśnień samego oskarżonego w toku rozprawy odczytał mu uprzednio złożone wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego, w których sam przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony przesłuchany na rozprawie nieumiejętnie zasłaniał się niezrozumieniem pojęcia i definicji prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, mimo iż uprzednio poniósł już odpowiedzialność karną za ten czyn przed Sądem. (k. 12- 14, k. 584-586) W tym stanie rzeczy można dojść do wniosku, że istocie jedynie na skutek braku porozumienia co do wymiaru kary zaproponowanej przez prokuratora oskarżonemu sprawa została skierowana na rozprawę. Ponadto, Sąd odwoławczy, mając wiedzę o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 21 czerwca 2007 roku odnoszącym się do czynu z art. 94 § 1 k.w. i art. 95 k.w. doszedł do wniosku, że treść wyjaśnień oskarżonego, jak i wymowa zeznań wskazywanych przez niego świadków w niniejszej sprawie stanowi wyłącznie uwiarygodnienie jego linii obrony i stanowi realizację prawa do obrony. P. Ł. w toku tego postępowania pod sygn. akt V W 290/07 przyznał się zarzucanego mu wykroczenia, nie kwestionował również wskazania pomiaru alkoholu w wydychanym powietrzu. (k. 9-10 akt o sygn. V W 290/07) Opis czynu zarzucanego obwinionemu wówczas P. Ł. w tymże postępowaniu wskazywał, że 8 maja 2007 roku o godzinie 1.20 to P. Ł. prowadził na drodze publicznej pojazd marki M. o nr rej. (...) C bez uprawnień i wymaganych dokumentów. P. Ł. toku postepowania wykroczeniowego nie negował zaistniałych tamże okoliczności odnoszących się do sposobu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji świadków M. K. i P. D., jak i samego ujawnienia wykroczenia z jego udziałem. Wobec powyższego prawomocny wyrok obiektywnie wykazuje spójność z ujawnionym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie. (k. 281) Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy, że Sąd I instancji zaniechał poczynienia ustaleń faktycznych co do statusu drogi, która poruszał się oskarżony, bądź wykonał tą czynność procesową nienależycie. Sąd Rejonowy dokonał pogłębionej weryfikacji powyższych okoliczności na skutek wniosku samego obrońcy i mając na uwadze poprzednio prowadzone postępowanie doprecyzował swoje pytanie, czy na czas zarzucanego oskarżonego czynu – maj 2007 r. i czy do czasu przesłania mapy w kwietniu 2014 r. nastąpiły jakieś zmiany jeśli chodzi o możliwość dojazdu nad jezioro w miejscowości K., czy stan dróg w tym zakresie zmieniał się. Jeśli tak, zwrócił się o nadesłanie mapy obrazującej stan dróg dojazdowych do jeziora w miejscowości K. na dzień 08.05.2007 r. (k. 514 i k. 520) Jak wynika z pisma UG C. z dnia 5 marca 2015 roku na dzień popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu jest i była to droga publiczna w zarządzie (...) Oddział w W.. (k. 590) Zgodnie z wiarygodną treścią zeznań świadków M. K. i P. D. a także w oparciu o topografię map dołączonych do akt sprawy oskarżony P. Ł. bez wątpliwości będąc w stanie nietrzeźwości kierował pojazdem mechanicznym w miejscowości K. gm. C. po drodze biegnącej równolegle do drogi nr (...). Powyższe zachowanie z racji na wcześniej orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wypełniło zatem znamiona art.
244 k.k. Uwzględniając powyższe rozważania zarzuty obrońcy wyrażone w punktach 1-4 apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zawartego w apelacji obrońcy piątego zarzutu naruszenia art. 70 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.k. polegającego na orzeczeniu przez Sąd I instancji kary nieznanej ustawie zgodnie z art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, podczas gdy w chwili orzekania w świetle art. 70 § 1 k.k. mógł wynieść maksymalnie 3 lata stwierdzić należy, iż Sąd odwoławczy zobligowany był dokonać w tym zakresie stosownej zmiany. Niewątpliwie, Sąd I instancji orzekając ponownie w niniejszej sprawie na skutek wznowienia postępowania wydał orzeczenie surowsze, niż uchylone poprzednio. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że w sytuacji P. Ł. uwzględniając niezbędne w tym zakresie dyrektywy wymiaru kary, m.in. okoliczności popełnienia czynu, jego społeczną szkodliwość, sposób życia oskarżonego przed i po popełnieniu zarzucanych mu przestępstw, uprzednią karalność- okres próby 3 lat jest adekwatny do uzyskania celów kary. Zgodnie z treścią przepisu art. 4 § 1 k.k. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Ustawą względniejszą dla sprawcy jest ta ustawa, której wybór opiera się na ocenie całokształtu konsekwencji wynikających dla niego z zastosowania obydwu wchodzących w grę ustaw, przy czym ocena ta musi być dokonana z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (por. uchwała SN z 12.3.1996 r., I KZP 2/96, OSNK 1996, Nr 3–4, poz. 16). Zagrożenie karne za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. jak i art. 244 k.k. w dacie czynu, jak też w dacie orzekania było takie samo. Zmianie uległy natomiast regulacje odnoszące się do warunkowego zawieszenia wykonania kary oraz środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także świadczenia pieniężnego. Obecnie, zgodnie z treścią art. 69 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 roku, Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Według brzmienia tego przepisu obowiązującego w dniu popełnienia przestępstwa Sąd mógł warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli było to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Wymierzona oskarżonemu kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności nie mogłaby zatem obecnie zostać orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nadto przepis art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstwa nakładał na Sąd obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na okres od 1 roku do 10 lat. Obecnie Sąd orzeka taki zakaz na okres od 3 lat, a nadto zobowiązany jest orzec od oskarżonego stosownie do przepisu art. 43 a § 2 k.k. świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k., na rzecz Funduszu (...) w wysokości co najmniej 5 000 zł. Uznając zatem, że wymierzona oskarżonemu przez Sąd I instancji kara pozbawienia wolności w wysokości 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności była karą sprawiedliwą i adekwatną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował ustawę obowiązującą w czasie popełnienia czynu jako względniejszą dla oskarżonego, bowiem obecnie brak byłoby możliwości warunkowego zawieszenia wykonania tejże kary, a nadto należałoby orzec wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości co najmniej 5000 zł, zaś orzekając środek karny Sąd Rejonowy poruszałby się w granicach od 3 lat do lat 10. Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela rozważania Sądu Rejonowego dotyczące wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz określenia jej wymiaru. Natomiast, Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczony na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. okres próby złagodził do 3 lat, co nie przemawia na niekorzyść oskarżonego i nie czyni kary rażąco niewspółmiernie surową. Sąd Rejonowy w wyroku na poczet wymierzonych środków karnych, okresu próby zaliczył na podstawie art. 538 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. wykonane wcześniej środki karne oraz okres próby, który biegł od daty uprawomocnienia się poprzednio wydanego wyroku do dnia uprawomocnienia się postanowienia o zarządzeniu kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej. Nie jest to orzeczenie zapadłe na niekorzyść oskarżonego, albowiem respektuje wcześniej wydany prawomocny wyrok Sądu I instancji z dnia 27 września 2007 roku w sprawie o sygn. akt V K 464/07, który uległ wznowieniu. Niemniej, co istotne i godne zapamiętania wcześniej po uprawomocnieniu podlegał wykonaniu. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu I instancji w odniesieniu co do zaliczenia na poczet kary wykonanych środków karnych i okresu próby nie powoduje, pomimo budzącej wątpliwości obrońcy techniki legislacyjnej, aby stanowiło to dodatkową dolegliwość lub represję karną dla oskarżonego. W istocie Sąd Rejonowy w myśl art. 538 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. dokonał niezbędnych zaliczeń respektujących wcześniej wydane orzeczenie, które podlegało wykonaniu, ażeby orzeczenie o karze, która aktualnie po uprawomocnieniu zaskarżonego wyroku podlegać będzie wykonaniu wobec oskarżonego było przejrzyste dla stron postępowania. Poprzez to Sąd Rejonowy podkreślił wagę tych okoliczności, że oskarżony poniósł już w większej mierze dolegliwość i karę a Sąd za to zobligowany będzie w toku postępowania wykonawczego respektować wykonanie tejże kary. Reasumując, Sąd Rejonowy po ponownym rozpoznaniu sprawy wymierzając oskarżonemu na nowo karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił tytułem próby prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności wpływające na jej wymiar, tj. motywację i sposób zachowania się sprawcy, błahe pobudki dla których podjął się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, uwzględnił właściwości osobiste oskarżonego oraz sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, a w tym uprzednią karalność (k. 646-647). Sąd Okręgowy uznał, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie orzeczenia o karze, po stosownej zmianie w odniesieniu do orzeczonego okresu próby, nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów postępowania kwotę 489, 89 zł należycie uwzględnił jego sytuacje materialną, która w tym zakresie pozwala na jej uiszczenie. Wątpliwości obrońcy co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego dokonanego przez Sąd I instancji nie mogły skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia, a zawarta w uzasadnieniu apelacji argumentacja sprowadza się de facto do polemiki z dokonaną przez Sąd meriti oceną dowodów i prezentowania własnych poglądów. Sąd odwoławczy mając na uwadze konieczność zapłaty kosztów postępowania przed Sądem I instancji, jak i wysokość dochodów P. Ł. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy orzekł, jak w dyspozytywnej części wyroku. SSO Adam Bednarczyk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.