I C 498/15

Sygn. akt I C 498/15 upr. Dnia 8 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Grażyna Poręba Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Chochla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2016 r. w N. sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko J. K. o zapłatę I. oddala powództwo, II. kosztami procesu obciąża powoda. Sygn. akt I C 498/15 upr Z/

1. (...)
2. (...)
3. (...)
4. (...) 2016-07-08 SSR: Sygn. akt I C 498/15 upr UZASADNIENIE wyroku z dnia 8 lipca 2016r. Powód (...) spółka z o.o. w W. domagał się - po modyfikacji żądania pozwu – k. 101- zasądzenia od pozwanego J. K. kwoty 12.850,16 zł. z ustawowymi odsetkami od 5 lutego 2010r. k. 101 oraz zasądzenia zwrotu kosztów procesu. Pozew został złożony w dniu 31 października 2013r. W uzasadnieniu powód podał, iż 5 listopada 2012r. nabył na podstawie umowy cesji wierzytelność od poprzednika prawnego (...) Bank S.A. wynikającą z umowy karty kredytowej z (...) Na dochodzoną pozwem kwotę składa się kwota główna - 12.850,16 zł., Powyższa umowa została wypowiedziana 21 grudnia 2009r., 5 lutego 2010r. bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, któremu sąd nadał klauzulę wykonalności w dniu 1 marca 2010r.a prowadzona na podstawie tego tytułu wykonawczego egzekucja została umorzona 31 maja 2011r. W ocenie powoda wymagalność roszczenia dla powoda przypada na 6 listopada 2012r. dzień po zawarciu umowy cesji. Pozwany J. K. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Podniósł zarzut przedawnienia podając, iż 10 listopada 2009r. otrzymał wezwanie do zapłaty i ta data stanowi datę wymagalności roszczenia. Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016r. kwestionował wysokość zadłużenia podnosząc, iż limit zadłużenia zgodnie z umową wynosił 5.000 zł. zatem wierzyciel nie mógł ustalić wysokość zadłużenia z tytułu należności głównej na kwotę o ponad 7.000 zł. wyższą, Zarządzeniem z 15 kwietnia 2016r. powód został zobowiązany do przedłożenia wyciągów bankowych określających saldo zadłużenia pozwanego, minimalną kwotę do spłaty, jej termin spłaty, wszystko za poszczególne okresy rozliczeniowe a także określające sposób rozliczenia operacji na rachunku przypisanym do umowy o kartę kredytowa. Zobowiązanie pomimo przedłużenia terminu sądowego nie zostało wykonane. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) Bank S.A. oraz pozwany J. K. w dniu 22 września 2008r. zawarli umowę karty kredytowej (...), na podstawie której pozwanemu wydano kartę kredytową, udzielając limitu kredytowego do 5.000 zł. z minimalną kwotą do spłaty 5 % wykorzystanego kredytu nie mniej niż 200 zł. Umowa została wypowiedziana 21 grudnia 2009r. W wypowiedzeniu wskazano, iż zadłużenie wynosi 13.454,66 zł. w tym kapitał 12.700,16 zł. 5 lutego 2010r. bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny. Sąd Rejonowy w C. nadał tytułowi egzekucyjnemu klauzulę wykonalności przeciwko pozwanemu. Wniosek o wszczęcie egzekucji został złożony 14 lipca 2010r. a egzekucja została umorzona postanowieniem z 31 maja 2011r. Wierzytelność banku została sprzedana umowa sprzedaży wierzytelności z 5 listopada 2012r. na rzecz powoda, który pozew o zapłatę złożył w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 31 października 2013r. / dowód: umowy, wypowiedzenie umowy o karte, (...), postanowienia k. 39-53/ Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlega oddaleniu. Do umowy zawartej pomiędzy pozwanym a poprzednikiem prawnym powoda czyli umowy o kartę kredytowa, zastosowanie maja przepisy ustawy z 12 września 2002r. o elektronicznych środkach płatniczych ( Dz. U. Nr 169, poz. 1385, uchylonej z dniem 7 października 2013r. ). Zgodnie z treścią art. 6 ustawy termin przedawnienia roszczeń wynikających z umów zawartych na podstawie tej ustawy w tym roszczeń o zapłatę, wynosi 2 lata. Z treści wyroku Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2008r. sygn. akt I CSK (...)wynika, iż jeżeli posiadacz karty kredytowej wydanej przez wystawcę na podstawie umowy zawartej zgodnie z przepisami ustawy o elektronicznych środkach płatniczych, zaprzestał wpłacania minimalnej kwoty zadłużenia podawanej każdorazowo w doręczanych mu wyciągach bankowych, bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę rozpoczyna się z upływem dnia wskazanego w wyciągu jako termin zapłaty kwoty minimalnej nie zaś dopiero po wyczerpaniu limitu kredytu ustalonego w umowie. Niewątpliwie umowa o kartę kredytową, której stronami byli N. Bank i pozwany została zawarta na podstawie przepisów ustawy o elektronicznych środkach płatniczych 12 września 2002r. Na podstawie tej umowy oprócz wydania karty pozwanemu przyznano limit kredytowy do 5.000 zł. i procentowo określono kwotę do spłaty. Abstrahując już od uzasadnionego zarzutu pozwanego o niewykazaniu na jakiej podstawie powód obecnie dochodzi kwoty pond 12.000 zł., określając ją jako należność główną, kapitał, skoro limit wynosił 5.000 zł. a z treści pierwotnego pozwu wiadomo, że powód oprócz tej kwoty dochodził także skapitalizowanych odsetek karnych i innych należności, to w szczególności za słuszny należy uznać zarzut przedawnienia roszczenia. Egzekucja prowadzona jeszcze przez bank została umorzona 31 maja
5. a powód złożył pozew 31 października 2013r. Zatem pomiędzy ostatnią czynnością wierzyciela zmierzającą do egzekucji swoich praw a złożeniem pozwu minął okres pond dwóch lat. Zwrócić uwagę należy też, że sąd wzywał powoda do przedstawienia wydruku z operacji na rachunku przypisanym do umowy o kredyt, zobowiązywał do wskazania jakie były minimalne kwoty do spłaty z tytułu udzielonego limitu a powód powyższych dokumentów nie przedłożył. Jak wskazano więc wyżej wątpliwości budzi zarówno wysokość roszczenia w kontekście treści umowy o kartę kredytowa i w świetle braku dokumentów obrazujących sposób wyliczenia zaległości a ponadto roszczenie powoda uległo już przedawnieniu. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu cytowanego w uzasadnieniu. Odnośnie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc. Sędzia ZARZĄDZENIE 1/ (...) 2/ (...) 3/ kal. 14 dni. N. dnia (...) Sędzia.