Sygn. akt II Ca 253/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 1 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSO Wojciech Tomalak SSO Marian Raszewski Protokolant: St. Sekr. Sąd. Grażyna Żółtek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r. w Kaliszu na rozprawie przy udziale sprawy z powództwa J. A. przeciwko (...) S.A. o zapłatę na skutek apelacji powoda J. A. od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 9 marca 2016r. sygn. akt I C 463/15
- zmienia punkty I i III zaskarżonego wyroki i nadaje im następujące brzmienie: „I. zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powódki J. A. kwotę 21.500 zł (dwadzieścia jeden tysięcy pięćset zł) i odsetki ustawowe od kwoty 9.500 zł od dnia 30 sierpnia 2014 r. i od kwoty 12.000 zł od dnia 22 lutego 2016 r. III. w pozostałym zakresie oddala powództwo”
- zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1525 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Wojciech Tomalak SSO Wojciech Vogt SSO Marian Raszewski II Ca 253/16 UZASADNIENIE Powódka J. A. wniosła przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o zasądzenie kwoty 9.500,00zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 30 sierpnia 2014r. tytułem zadośćuczynienia i kwoty 593,00 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia z ustawowymi odsetkami od dnia 81.2015 r. Następnie rozszerzyła żądanie pozwu o kwotę 12.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia rozszerzenia żądania. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów. Sąd Rejonowy w Kaliszu 9 marca 2016 r. wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 15.000 zł i odsetki ustawowe od kwoty 9.500 zł od dnia 30 sierpnia 2014 r. i od kwoty 5.500 zł od dnia 22 lutego 2016 r. ; umorzył postepowanie co do żądania zapłaty kwoty 593,00 zł ; w pozostałym zakresie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania. Apelację od tego rozstrzygnięcia złożyła powódka zaskarżając punkty i i III co do kwoty 6.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty liczonymi od dnia rozszerzenia powództwa. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 445 § 1 poprzez przyznanie kwoty zadośćuczynienia za niskiej w stosunku do doznanej krzywdy. W oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie kwoty 21.500 zł ze stosownymi odsetkami oraz zasądzenie kosztów zastępstwa za obie instancje. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest w przeważającej części uzasadniona. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/
- Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05). Powódka w lipcu 2014 r. doznała uszkodzenia ciała w wyniku wypadku komunikacyjnego. Doznała stłuczenia głowy, złamania nasady dalszej lewej kości promieniowej ręki, które to złamanie wymagała zabezpieczenia gipsem. Odczuwała ból ręki. Pojawiły się u niej zaburzenia snu, koncentracji oraz lęk przed jazdą pojazdami. Leczenie jej zakończyło się dnia 7 grudnia 2014 r. Trwało więc około pół roku. Przez osiem tygodni wymagała powódka pomocy innych osób. Do chwili obecnej odczuwa ból ręki o małym natężeniu. Przebyty uraz może prowadzić do szybszego wystąpienia zmian zwyrodnieniowych nadgarstka, dalsze ograniczenie ruchów, okresowych rehabilitacji, a przypadku dolegliwości konieczność stosowania leków przeciwbólowych. Stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu biegły określił na 10% . Powódka jako młoda osoba zajmująca się małym dzieckiem została pozbawiona aktywności życiowej i uzależniona od pomocy osoby drugiej. Ponadto po zakończeniu leczenia w pełni już nie wróci do aktywności sprzed wypadku. Okoliczności powyższe prawidłowo ustalił Sąd I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać – zgodnie z art. 445 § 1 k.c. – że odpowiednia kwota zadośćuczynienia jest kwota nie niższa niż kwota 28.500 zł żądana przez powódkę. Już sam 10% trwały uszczerbek na zdrowiu w pełni uzasadnia zadośćuczynienie w takiej wysokości. Należy pamiętać, że zdrowie jest najcenniejszym dobrem każdego człowieka i każdy uszczerbek powinien zostać właściwie zrekompensowany, aby nie zdeprecjonować tej bezcennej dla człowieka wartości. Przyznanie zadośćuczynienie we wskazanej wysokości nie odbiega od wysokości przyznawanych zadośćuczynień w podobnych lub zbliżonych stanach faktycznych przez Sąd Okręgowy. Nie może ulegać wątpliwości, że żądana przez powódkę kwota jest kwotą umiarkowaną i w pełni znajduje uzasadnienie w krzywdzie, której doznała powódka. Powódka nie skarżyła orzeczenia w pozostałych punktach i dlatego Sąd Okręgowy nie korygował rozstrzygnięcia o kosztach mimo podwyższenia zasądzonej kwoty. Odsetki od rozszerzonej kwoty powództwa nie należą się do chwili zgłoszenia żądania ale od chwili doręczenia pisma zawierającego zmianę powództwa pozwanemu. Stąd konieczność oddalenia apelacji w pozostałej części. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 i 98 k.p.c., orzec jak w sentencji. Wojciech Tomalak Wojciech Vogt Marian Raszewski