e) Regulaminu. dowód: k. 39 - 41 –umowa, k. 42 - oświadczenie o poddaniu się egzekucji W dniu 23.06.2015 r. Bank (...) S.A. z siedzibą we W. zawarł umowę przelewu wierzytelności na rzecz (...) Finanse I (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. (w tym przysługującej w stosunku do pozwanej). W dniu 9.07.2015 r. (...) Finanse I (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. zawarł umowę przelewu wierzytelności na rzecz powoda (w tym przysługującej w stosunku do pozwanej). dowód: k. 43 – 55 – umowa przelewu wierzytelności z 23.06.2015 r. z załącznikami, k. 56 – 71 umowa przelewu wierzytelności z dnia 9.07.2015 r. z załącznikami Powód poinformował pozwanego o zawartej umowie cesji oraz wezwał go do spłaty zadłużenia z tytułu umowy nr (...) zawartej w dniu 18.10.2013 r. dowód: k. 72 – 74 - pismo z 21.07.2015 r. Sąd zważył. Powództwo podlegało uwzględnieniu niemalże w całości. Powód nabył legitymację czynną do występowania w niniejszym postępowaniu na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 9.07.2015 r. (art. 509 § 1 kc.: „Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. § 2 Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki”). Powód w niniejszej sprawie niewątpliwie dochodzi żądania określonego pozwem na podstawie umowy kredytu bankowego (uregulowanej w ustawie prawo bankowe) - na podstawie zawartej przez pozwaną z Bankiem (...) S.A. umową kredytu z dnia 18.10.2013 r. Na mocy tej umowy pozwanej, w ramach karty kredytowej, zostały udostępnione do dyspozycji środki pieniężne. Pozwana nie wywiązała się z zawartej umowy i nie spłaciła zobowiązania w całości. Na dowód powyższego strona powodowa przedłożyła umowę o kartę kredytową nr umowy (...) na mocy której wydano A. N. kartę kredytową z limitem kredytowym w wysokości wynoszącym w dniu zawarcia umowy 1.000,00 zł, nadto w pozwie dokonała szczegółowego wyliczenia wskazując, jakie kwoty składają się na żądaną sumę. Brak było podstaw do ich kwestionowania. Pozwana nie stawiła się na rozprawę, nie zajęła stanowiska w piśmie procesowym, wobec powyższego zaszły przesłanki do wydania wobec niej wyroku zaocznego z art. 339 § 1 kcp. Jednakże, mimo tego, iż w sprawie zachodziły przesłanki do wydania wyroku zaocznego, to powództwo częściowo podlegało oddaleniu w zakresie żądania odsetek umownych - po 1.01.2016 r. w wysokości nie wyższej, niż odsetki ustawowe maksymalne za opóźnienie. Mianowicie, strony nie zastrzegły w umowie takich odsetek, a tylko wtedy gdyby zastrzegły w umowie, iż odsetki za opóźnienie (przed 1.01.2016 r. odsetki takie nie były znane) są wyższe, niż przewidziane w art. 481 § 2 kc., powód mógłby się ich domagać - do wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie maksymalnych - co wynika z treści całego przepisu art. 481 kc (w szczególności art. 481 § 22 kc.). Powód tymczasem domagał się odsetek umownych w wysokości maksymalnej określonej w art. 359 § 21 i § 22 kc. (czterokrotność stopy lombardowej NBP, które przed 1.01.2016 r. były zdefiniowane jako odsetki maksymalne). Dlatego też od dnia 1.01.2016 r., skoro powód dalej domagał się odsetek umownych - to podstawa żądania jest ta sama - art. 359 kc., a nie art. 481 kc. Wobec zmiany brzmienia przepisu art. 359 § 21 kc., od 1.01.2016 r. powodowi należne są odsetki umowne (zgodnie z zawartą umową) w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP, w wysokości nie wyższej, niż odsetki ustawowe maksymalne. Dlatego też, Sąd orzekł jak w pkt I i II wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc., zasądzając je na rzecz powoda od strony pozwanej w całości albowiem powód uległ jedynie co do nieznacznej części żądania, a koszty jakie poniósł to łącznie 227 zł.: opłata od pozwu 30 zł., oplata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. oraz wynagrodzenie pełnomocnika 180 zł. (w wysokości ustalonej na podstawie § 2 pkt 2 rozp. MS z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). O nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł w pkt IV wyroku, na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 kpc. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. Dn. 5.10.2016 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.