przepisem art. 509 k.c. wierzyciel jest uprawniony do swobodnego dysponowania przysługującą mu wierzytelnością, a czynność taka obejmuje również wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zapłatę zaległych odsetek. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż powód nabył od pierwotnego wierzyciela określoną na wstępie wierzytelność i jest uprawniony do jej dochodzenia na drodze sądowej. Powód wskazał , że na dochodzoną pozwem kwotę składa się : suma niespłaconej kwoty należności głównej (kapitału) w wysokości 2058,96 zł, kosztów w wysokości 150,00 zł oraz skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości 326,59 zł naliczonych za okres od daty zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania wg określonej w umowie stopy procentowej, a także skapitalizowanych odsetek karnych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w wysokości 1072,29 zł naliczonych do dnia poprzedzającego złożenie pozwu od zadłużenia przeterminowanego wg ustalonej w umowie stopy procentowej, przy czym odsetki umowne i odsetki karne naliczane były w wysokości nie wyższej niż odsetki maksymalne, o których mowa w art. 359 §2 1 k.c. Powód wskazał też , iż na podstawie art. 482 §1 kc wykorzystał przysługujące mu uprawnienie do skapitalizowania odsetek należnych do chwili wytoczenia powództwa i żądania od nich odsetek za opóźnienie. Dowodem istnienia oraz obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na stronie pozwanej jest wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nr (...) z dnia 18.01.2016 r. podpisany przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu (upoważnienie zawarte w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 02.02. 2015 r. ) i opatrzony pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym. Powód podniósł , że w postępowaniu cywilnym wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu stanowi szczególny dokument prywatny ( przewidziany w art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych), wykazujący w zdecydowanym stopniu istnienie wierzytelności na rzecz zbywcy wierzytelności (Banku), dowód przejścia wynikających z niej praw na skutek przelewu na fundusz, jak i wysokość wymagalnej wierzytelności względem danego dłużnika na dzień wystawienia wyciągu. Powód wskazał , że mimo, że strona powodowa wezwała stronę pozwaną do spłaty całości zadłużenia, zobowiązanie nie zostało spełnione. W tym stanie rzeczy powództwo jest konieczne. Pozew został wniesiony do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w elektronicznym postepowaniu upominawczym dnia 18 stycznia 2016 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą VI Nc – e (...) . Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 04 lutego 2016r. stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i na podstawie art. 505 33 § 1 kpc przekazał sprawę do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego - (...) Pozwany J. K.
obowiązującym przepisem art. 207 § 4 kpc strona powodowa winna już w pozwie wskazać wszystkie wnioski dowodowe, twierdzenia, zarzuty pod rygorem ich utraty na późniejszym etapie postępowania. Wyciąg z ksiąg rachunkowych powodowego Funduszu nie stanowi dowodu na istnienie dochodzonej wierzytelności i na jej przysługiwanie stronie powodowej. Tym samym sąd meriti w oparciu o wyciąg z ksiąg rachunkowych Funduszu nie jest władny rozstrzygnąć dochodzonego roszczenia. Pozwany wskazał, że wezwanie i zawiadomienie zostały złożone bez dowodu ich nadań do pozwanego. Z żadnych dokumentów nie wynika, że powód nabył jakąkolwiek wierzytelność przeciwko stronie pozwanej . Samo posiadanie dokumentacji nie świadczy automatycznie o tym, że umowa cesji wierzytelności była skuteczna. Pozwany stwierdził, że przede wszystkim uzasadniony jest podniesiony zarzut przedawnienia. Przedmiotowa umowa została zawarta bowiem w 2007 roku. Strona powodowa nie przedłożyła żadnego dokumentu świadczącego o tym, że doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia. Strona powodowa złożyła jedynie (...) wraz postanowieniem Sądu o nadaniu klauzuli wykonalności z dnia 8 września 2011 roku. Wobec tego należy przyjąć, iż roszczenie uległo w całości przedawnieniu we wrześniu 2014 roku. Pozwany wskazał także, że z dokumentów dołączony do pozwu nie wynika jak została wyliczona kwota roszczenia głównego oraz kwota odsetek ( od jakich kwot i za jaki okres były naliczane odsetki i według jakiej stopy procentowej) . w myśl art. 6 kc ciężar udowodnienie faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem pozwanego powód nie udowodnił zarówno istnienia , zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia , a ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda. Pozwany wskazał nadto, że przedłożona przez powoda umowa cesji została zawarta pod warunkiem zawieszającym - zapłaty ceny ( paragraf 5 pkt. 1 umowy ) , a powód nie przedłożył dowodu na zapłatę przedmiotowej ceny, w związku z czym należy przyjąć, że nie doszło do skutecznego nabycia wierzytelności przez powoda i nie ma on tym samym legitymacji czynnej do występowania w niniejszym procesie Ponadto powód na przedłożonej sądowi kopii umowy zamazał wartości wierzytelności i ceny sprzedaży. Tym samym powód nawet przedkładając dokument nie przedłożył go w całości. Powoduje to, że przedłożony dokument nie stanowi wystarczającego dowodu nabycia wierzytelności ( tak za Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I C (...) ). Pozwany podniósł zarzut braku wykazania legitymacji czynnej wskazując, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż doszło do skutecznego przelewu wierzytelności przysługującej pierwotnemu wierzycielowi w stosunku do pozwanej. Powódka przedstawiła umowę z licznymi skreśleniami , a nadto nie dołączyła załączników wskazanych w umowie. Powyższe wskazuje, że strona powodowa nie przedłożyła Sądowi całej umowy cesji, na którą się powołała, co z kolei powoduje uznanie przedłożonego dokumentu za niespełniający wymogów dowodu wiarygodnego i nie budzącego wątpliwości. To zaś stawia pod znakiem zapytania twierdzenia strony powodowej i zasadność jej żądania, bowiem umowa bez załączników jest niekompletna, a to dyskwalifikuje przedłożoną umowę jako stanowiącą podstawę do nabycia wierzytelności wobec pozwanej.
art. 129 kpc oryginał dokumentu może być zastąpiony jedynie jego uwierzytelnionym odpisem. Cel omawianego uregulowania jest oczywisty - zapewnienie sądowi możliwości zapoznania się z całą treścią dokumentu, stanowiącego dowód w procesie, a nie jedynie z wybranymi - przez zainteresowaną stronę - fragmentami. Sporządzenie wyciągów z dokumentów jest czynnością notarialną, której wykonywanie regulują przepisu ustawy z 14.02.1991 r - prawo o notariacie. Ustawa z 23.10.2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów przyznała adwokatom, radcom prawnym, rzecznikom patentowym i radcom Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa jedynie uprawnienie do poświadczania za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów - na użytek prowadzonych przez nich, jako pełnomocników, postępowań. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem, dokonane przez uprawnionego pełnomocnika ma charakter dokumentu urzędowego. Sporządzenia wyciągów z dokumentów, posiadających moc prawną oryginału, pozostało wyłączną kompetencją notariuszy oraz konsulów. Wyciąg sporządzony przez pełnomocnika mocy takiej nie posiada, wobec czego nie może być przedstawiony w postępowaniu cywilnym zamiast oryginału. Pozwany podniósł także , że powód opiera swoje żądanie powołując się na załącznik do umowy cesji wierzytelności, z którego to załącznika miałaby wynikać ewentualna wierzytelność przeciwko stronie pozwanej. Należy jednak zauważyć, że załącznik ten jest sformułowany w sposób enigmatyczny. Jakkolwiek określa on personalia domniemanego dłużnika oraz wysokość rzekomej wierzytelności, to - jak chodzi o podstawę roszczenia - odwołuje się do numerów bliżej nieokreślonych dokumentów, nie dookreślając daty powstania należności, ani jej rodzaju tudzież tytułu, z którego jest wywodzona. Powód nie przedstawił dokumentów mających istotne znaczenie z punktu widzenia ewentualnej odpowiedzialności pozwanego, bo pozwalających na weryfikację twierdzeń pozwu , co do istnienia i wysokości dochodzonego zobowiązania, nie spełniają powyższego wymogu ani wyciąg z ksiąg rachunkowych, ani też pisma adresowane do pozwanego, bowiem wezwanie do zapłaty czy zawiadomienie o przelewie wierzytelności nie pozwala na weryfikację twierdzeń pozwu co do wysokości dochodzonego roszczenia Pozwany wskazał , że zaprzecza wszelkim twierdzeniom strony powodowej wyraźnie nieprzyznanym, wszelkie wywody strony powodowej są jedynie twierdzeniami, w oparciu o które należy wyłącznie oddalić powództwo. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 6 grudnia 2007 roku doszło do zawarcia pomiędzy (...) Bank S.A. z siedzibą we W. ( zwanym dalej Bankiem ) a J. K.
umowy na wniosek Posiadacza rachunku kredytowego Bank przyznał mu limit kredytowy do kwoty 2300,00 zł do korzystania, otwierając jednocześnie wskazany w umowie rachunek kredytowy. Bank wskazał, że stawia do dyspozycji Posiadacza rachunku kredytowego kwotę limitu kredytowego po otrzymaniu podpisanej przez Posiadacza rachunku umowy.
umowy integralną część umowy stanowiły : Regulamin przyznawania i korzystania z limitu kredytowego Maksima, który określał sposób korzystania z limitu oraz Tabela opłat i prowizji dla limitu kredytowego Maksima , określająca opłaty i prowizje związane z limitem kredytowym, wysokość odsetek od kapitału przeterminowanego oraz zawierająca informacje o innych kosztach ponoszonych przez posiadacza rachunku kredytowego , w związku z niewykonywaniem przez niego zobowiązań wynikających z umowy limitu kredytowego.
umowy w oprocentowanie nominalne od wykorzystanego limitu kredytowego było zmienne w okresie obowiązywania umowy limitu i na dzień zawarcia umowy wynosiło 21,90 % dla transakcji gotówkowych w stosunku rocznym oraz 21 ,90 % dla transakcji bezgotówkowych w stosunku rocznym. Wskazano, że warunki zmiany oprocentowania określa regulamin limitu . § 5 umowy przewidywał, że spłata limitu kredytowego następować będzie w okresach miesięcznych poprzez dokonywanie przez Posiadacza rachunku kredytowego spłat na rachunek wskazany w § 1 umowy, których wysokość oraz termin określony będzie w wyciągu z rachunku generowanym każdego 1- go dnia miesiąca wysyłanym na adres korespondencyjny Posiadacza rachunku kredytowego. Wskazana w wyciągu spłata minimalna stanowi 5% kwoty przyznanego limitu. Strony zawarły także umowę o wydanie korzystanie z karty kredytowej , zgodnie, z którą Bank wydał kartą kredytową Maksima umożliwiającą korzystanie z limitu kredytowego, o którym mowa było w § 1 umowy o przyznanie limitu kredytowego. W dniu 16 listopada 2010 roku (...) Bank S.A. z siedzibą we W. wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, w którym stwierdził istnienie wymagalnego zobowiązania dłużnika J. K.
umowy Bank przeniósł na Fundusz wierzytelności wynikające z tytułu czynności bankowych dokonanych osobami fizycznymi, w których dłużnik nie dotrzymał warunków udzielenia limitu kredytowego/ karty kredytowej określonych w umowie, wymienione w załączniku nr 5 do umowy , za cenę i na warunkach określonych w umowie, a Fundusz oświadczył , że wierzytelności te nabywa za cenę i na warunkach określonych w umowie .
umową wraz wierzytelnościami i na Fundusz przeszły wszelkie związane z nimi prawa , w tym zwłaszcza roszczenia o dalsze należne odsetki.
pkt.1 umowy wierzytelności przechodzą na Fundusz z dniem zapłaty ceny określonej w umowie , w terminie 7 dni od dnia zapłaty Bank był związany do wydania Funduszowi oświadczenia, w którym potwierdzi zapłatę ceny oraz przejście wierzytelności na Fundusz. Pod pozycją 9340 załącznika nr 5 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 czerwca 2014 roku wskazano wierzytelność w stosunku do J. K.
zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 kc , to powód winien wykazać swoje roszczenie nie tylko co do zasady, lecz także co do wysokości. Powód nie wykazał też w jaki sposób została ustalona kwota żądanych odsetek w wysokości 326,59 zł i odsetek karnych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w wysokości 1072,29 zł oraz w jaki sposób została ustalona kwota kosztów żadnych przez powoda - 150,00 zł , co na nią się składa. W ocenie Sądu dowodem na istnienie i wysokość powyższych dochodzonych należności nie może być przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda z dnia 18 stycznia 2016 r. (k. 16 akt ). Art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych ( tj. Dz. U z 2014 r. poz 157 ze zmianami ) stanowi , że księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych. Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa wyżej nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym. Obowiązujący przepis art. 194 ust. 2 w/w ustawy wprost pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego stanowi więc jedynie dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc, który stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. wydanym w sprawie V CSK 329/12 stwierdził , że dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, np. cesji wierzytelności. Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności. Nie stanowią one jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności. Okoliczności te, w razie ich kwestionowania przez stronę przeciwną, powinien wykazać fundusz odpowiednimi dowodowymi,
ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 kc ( LEX nr 1375500) . Dowodem na istnienie oraz wysokość dochodzonych należności nie może być także przedstawiona przez powoda kserokopia bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 16 listopada 2010 r. , zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 08 września 2011 r. wydanym w sprawie (...).
art. 95 ust.1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe także księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych. Jednakże moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa wyżej , nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym. Postępowanie klauzulowe, które toczyło się na skutek wniosku banku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, nie miało charakteru postępowania rozpoznawczego, w którym sąd bada zasadność roszczenia powoda, ale miało jedynie na celu sprawdzenie formalnych przesłanek nadania klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, a nie jego merytoryczne badanie. Nadając klauzulę wykonalności, sąd stwierdzał, że wystawiony przez bank tytuł nadaje się do realizacji w drodze egzekucji. Ustalenie natomiast, czy dochodzona przez bank należność rzeczywiście istnieje i czy została wskazana w bankowym tytule egzekucyjnym we właściwej wysokości, wykraczało poza zakres kognicji sądu przy nadawaniu klauzuli wykonalności ( uchylony obecnie art. 786
art. 120§ 1 kc bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Pełnomocnik pozwanego w niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 14.09.2016 roku podniósł, że do przedawnienie roszczeń umowy z dnia z 06.12.2007 roku zawartej przez pozwanego z Bankiem mają zastosowanie przepisy ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych , która to ustawa w art. 6 przewidywała dwuletni okres przedawnienia dla roszczeń z takich umów. Mimo uchylenia tejże ustawy ustawą z dnia 12.07.2013 roku o zmianie ustawy o usługach płatniczych i o zmianie niektórych ustaw , art. 26 ust. 1 tejże ustawy przewidywał stosowanie przepisów dotychczasowych do umów już zawartych. Powód powołał , że przerwa biegu przedawnienia dochodzonego przez niego roszczenia nastąpiła w związku z wystawieniem przez wierzyciela pierwotnego bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 16.11.2010 roku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 08.09.2011 roku ( k. 21 -22 ) , a następnie wszczęciem na wniosek wierzyciela pierwotnego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Wołominie M. M., które to postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do zaspokojenia roszczenia wierzyciela pierwotnego i zostało umorzone postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 roku z uwagi bezskuteczność egzekucji ( k. 83 akt ) . Powód wskazał, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się od tego dnia na nowo (art. 123 § 1 pkt. 1 kc). Kolejna przerwa biegu przedawnienia nastąpiła zdaniem powoda wraz ze złożeniem przez powoda do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, który następnie został przekazany do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego i które to postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 505 37 § 1 kpc postanowieniem Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 03.12.2014 roku (k. 84 akt ) , kiedy to ponownie na nowo rozpoczął się bieg przedawnienia Kolejny pozew został złożony przez powoda w niniejszej sprawie w dniu 18 stycznia 2016 roku. Z bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 16.11.2010 roku (k. 21 akt ) wynika , że roszczenie w nim określone jest wymagalne , tak więc termin przedawnienia tego roszczenia upływał najpóźniej w dniu 16 listopada 2013 r. . Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r. wydanej w sprawie III CZP 29/16 (LEX nr 2067028, www.sn.pl, Biul.SN 2016/6/10, (...) ) stwierdził , że nabywca wierzytelności niebędący bankiem, a w taka jest sytuacja powoda nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności . Już w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 2014 r. wydanego w sprawie II CSK 196/14 (OSNC 2015/12/145 ) Sąd Najwyższy wskazał , że przerwanie biegu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 kpc następuje, co do zasady, tylko pomiędzy stronami postępowania, jeżeli z istoty łączącego je stosunku prawnego wynika, że są materialnie zobowiązane lub uprawnione, a więc skutek przerwania zachodzi tylko w podmiotowych i przedmiotowych granicach czynności podjętej przez wierzyciela. W razie cesji wierzytelności na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta (art. 509 § 2 kc). Co do zasady więc, nabywca wstępuje w sytuację prawną cedenta, w tym również w zakresie przedawnienia, zbycie wierzytelności jest bowiem irrelewantne dla jego biegu. Jednakże w przypadku wierzytelności objętej bankowym tytułem wykonawczym sytuacja prawna cesjonariusza kształtuje się odmiennie od sytuacji prawnej nabywcy wierzytelności objętej innym tytułem wykonawczym. Uprawnienie do wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego przysługiwało jedynie bankom i tylko na ich rzecz mogła być nadana klauzula wykonalności; nadanie klauzuli na rzecz cesjonariusza nie będącego bankiem nie było dopuszczalne (uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2004 r., III CZP 9/04, OSNC z 2005 r., nr 6, poz. 98, z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 129/05, OSNC z 2007 r., nr 1, poz. 4, z dnia 19 lutego 2015 r., III CZP 103/14). Cesjonariusz nie mógł kontynuować egzekucji wszczętej przez bank, bo w postępowaniu egzekucyjnym nie ma zastosowania art. 192 pkt 3 kpc, a więc fundusz sekurytyzacyjny, który nie mógł się powołać na bankowy tytuł egzekucyjny, przejście uprawnień i uzyskać klauzuli wykonalności na podstawie art. 788 § 1 kpc, musiał ustalić istnienie roszczenia w drodze procesu sądowego, uzyskać nowy tytuł wykonawczy i dopiero na jego podstawie egzekwować roszczenie. Wniosek o wszczęcie egzekucji , jak i wniosek o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu , wywołuje zatem skutek przerwy tylko wtedy, gdy pochodzi od wierzyciela wskazanego w tytule egzekucyjnym, na rzecz którego została wydana klauzula wykonalności, nie jest bowiem wystarczająca tożsamość wierzytelności , lecz konieczna jest również identyczność osób, na rzecz których czynność ta została dokonana. Skutki prawne postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie bankowego tytułu wykonawczego związane są więc tylko z podmiotami w nim uczestniczącymi na podstawie tego tytułu w granicach podmiotowych i przedmiotowych ukształtowanych treścią klauzuli wykonalności. Nabywca wierzytelności nie będący bankiem nabywa wierzytelność w swej treści i przedmiocie tożsamą z wierzytelnością zbywającego banku, ale nie wchodzi w sytuację prawną zbywcy wywołaną przerwą biegu przedawnienia i rozpoczęciem biegu na nowo. Czynność wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez bank wywołuje materialnoprawny skutek przerwy biegu przedawnienia jedynie w stosunku do wierzyciela objętego bankowym tytułem wykonawczym, natomiast nabywca wierzytelności nie będący bankiem, nawet jeżeli nabycie nastąpiło po umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 kpc i rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia w stosunku do banku na nowo, nie może się powołać na przerwę biegu przedawnienia wywołaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego przez pierwotnego wierzyciela będącego bankiem. Wyjątkowość przywileju wystawiania bankowego tytułu egzekucyjnego prowadzi do wniosku, że skoro nie może on być podstawą egzekucji na rzecz innych osób, niż w nim wskazane za wyjątkiem następstwa prawnego po stronie wierzyciela innego banku, to również materialnoprawne skutki wszczęcia postępowania egzekucyjnego jako czynności wierzyciela - banku prowadzącej do przerwy biegu przedawnienia dotyczą wyłącznie tego wierzyciela i nie dotyczą nabywcy nie będącego bankiem ( por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2016 r. ). Tak więc w dacie wydania postanowienia Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 03.12.2014 roku roszczenie J. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.