VI Gz 193/16

Sygn. akt VI Gz 193/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki Sędziowie: SSO Anna Walus - Rząsa SSO Anna Harmata (spr.) Protokolant: asyst. sędz. Joanna Gołąbek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu upadłościowym S. P. osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej w przedmiocie ustalenia planu spłaty na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie Wydziału V Gospodarczego, Sekcji ds. Upadłościowych i Naprawczych z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt V GUp 9/09 w przedmiocie ustalenia planu spłaty postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy Sekcja ds. Upadłościowych oddalił wniosek upadłego S. P. o ustalenie planu spłaty wierzycieli. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy wskazał, że ustalenie planu spłaty wierzycieli nie było w niniejszym postępowaniu możliwe z uwagi na to, że przedkładane przez Upadłego projekty planu spłat (również po zobowiązaniu przez Przewodniczącego) nie spełniały wymogów formalnych planu, informacje wskazane przez upadłego były zbyt ogólne, a przede wszystkim sprzeczne. Z tego względu nie mogły podlegać ocenie zarówno przez Sąd jak i przez Wierzycieli. Upadły przedstawiając pierwszy plan spłaty stwierdził, że może spłacić wszystkich wierzycieli (proporcjonalnie) kwotą 1.800,00 zł rozłożoną na 36 rat, by w kolejnym planie spłaty zobowiązać się do wypłacenia wierzycielom jednorazowo kwoty 3.596,67 zł w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu planu spłaty. Sąd Rejonowy stwierdził, że nie mógł we własnym zakresie dokonać ustalenia planu spłaty, gdyż nie miał podstaw do analizy możliwości zarobkowych upadłego w kontekście przepisu art. 370 prawo upadłościowe i naprawcze. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył upadły, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. (k. 940) Skarżący zarzucił, że w oparciu o obowiązujące przepisy sprzed nowelizacji z dnia 29.08.2014 r. Sąd I instancji nie mógł oddalić czy też odrzucić jego wniosku w przedmiocie ustalenia planu spłaty, a jedynie mógł go nie zaakceptować i ustalić inny plan spłaty. Zdaniem skarżącego Sąd Rejonowy dysponował niezbędną dokumentacją pozwalającą na ustalenie we własnym zakresie planu spłaty, z określeniem czasokresu jego obowiązywania, sposobu i zakresu zaspokojenia wierzytelności oraz wysokości wierzytelności umorzonych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zażalenie wnioskodawcy jest zasadne. Oddalając wniosek upadłego o ustalenie planu spłaty wierzycieli Sąd Rejonowy w Rzeszowie jako podstawę swego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 491 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z dnia 30 września 2014 r.) Sąd Rejonowy wskazał, że przedłożony przez upadłego plan spłaty jest zbyt ogólny i ze sobą sprzeczny i z tych powodów niemożliwa była jego ocena oraz dokonanie na jego podstawie analizy możliwości zarobkowych upadłego w kontekście przepisu art. 370 powołanej ustawy PUiN. Na wstępie należy wskazać, że w myśl powołanego wyżej art. 491 7 ust. 1 ustawy PUiN w brzmieniu prawidłowo ustalonym przez Sąd I instancji, o ustaleniu planu spłaty wierzycieli sąd orzeka na wniosek, który upadły może zgłosić w całym toku postępowania, aż do uprawomocnienia się ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane tylko po przeprowadzeniu rozprawy, o której sąd powinien zawiadomić wierzycieli i pozostałych uczestników postępowania, tj. upadłego i syndyka. Podkreślenia wymaga, że przy ustalaniu treści planu spłaty wierzycieli Sąd nie jest związany ani wnioskiem upadłego ani żądaniami wierzycieli zgłaszanymi w toku rozprawy. Istotne jest przy tym wyłącznie jednokierunkowe niezwiązanie sądu propozycjami upadłego - sąd może przyjąć zasady względniejsze dla wierzycieli, lecz nie może zmienić propozycji układowych na korzyść upadłego. Dopiero w braku propozycji układowych sąd dysponuje pełną swobodą w ustalaniu planu spłat. Wymaga podkreślenia, że brak propozycji co do treści planu spłat nie jest brakiem formalnym wniosku o ustalenie planu spłat i wniosek bez tego elementu powinien być przyjęty. Należy mieć na uwadze, że obowiązkowe jest przeprowadzanie rozprawy, na której zarówno wierzyciel, jak i upadły mogą forsować własne postulaty. (komentarz do art. 491