Zgodnie z art.
1 kpc Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej ZUS i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki określone w tym przepisie. Istotny jest bowiem stan faktyczny mający miejsce w dacie wydawania zaskarżonych decyzji, gdyż do tej daty nawiązuje art.
W niniejszej sprawie podstawę do wydania zaskarżonych decyzji z 21.06.2013r. i z dnia 4.07.2013r. stanowiło właśnie orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 6.06.2013r., od którego W. F. w przewidzianym terminie nie wniosła sprzeciwu. Orzeczenie to odwołująca odebrała osobiście w dniu 6.06.2013r., o czym świadczy jej podpis (k. 15 a.r.). Na druku tego orzeczenia znajduje się pouczenie o prawie do wniesienia sprzeciwu i skutkach jego niewniesienia. Skoro odwołująca w przewidzianym przepisami terminie nie skorzystała z tego prawa, ZUS miał prawo wydać decyzję w oparciu o to orzeczenie. Jak zaś już wskazano wyżej, odwołanie od tak wydanej decyzji podlega odrzuceniu. W. F. domagała się przyznania renty i jednocześnie podnosiła, iż jest całkowicie niezdolna do pracy, dlatego obowiązkiem Sądu była ocena, czy odwołująca spełnia przesłanki do przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Ponieważ odwołująca kwestionowała orzeczenie lekarza orzecznika ZUS i podnosiła, iż jest całkowicie niezdolna do pracy, a nie wnosiła sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, jej odwołania od obu decyzji w zakresie przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy podlegały odrzuceniu, bowiem Sąd nie mógł prowadzić postępowania w kierunku stwierdzenia, czy odwołująca jest całkowicie niezdolna do pracy. Jak już wskazano wyżej, dla rozstrzygnięcia odwołań w przedmiocie przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy nie miał natomiast znaczenia staż pracy odwołującej, gdyż odwołująca nie kwestionowała ilości przyjętych przez ZUS okresów składkowych. Z tych względów w oparciu o art.
1 kpc odrzucono odwołania od obu decyzji w części dotyczącej przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Oddaleniu podlegały natomiast odwołania w części dotyczącej przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Jak już wskazano wyżej, w toku postępowania przed organem rentowym orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 06.06.2013r. W. F. została uznana za częściowo niezdolną do pracy a jako datę powstania niezdolności do pracy przyjęto dzień 17.04.2013r. Ponieważ od w/w orzeczenia lekarza orzecznika ZUS odwołująca nie wnosiła sprzeciwu, Sąd przy ocenie jej uprawnień do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy musiał przyjąć ustaloną jego orzeczeniem datę powstania częściowej niezdolności do pracy. Sąd rozstrzygając w zakresie odmowy przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jednocześnie skontrolował staż pracy odwołującej i zbadał, czy przy przyjęciu tej daty powstania niezdolności W. F. spełnia pozostałe przesłanki wymagane do przyznania prawa do renty. W ocenie Sądu decyzje z dnia 21.06.2013r. i z dnia 4.07.2013r., mimo stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy, prawidłowo stwierdzają brak przesłanek do przyznania takiej renty. W przypadku obu zaskarżonych decyzji odwołująca nie wykazała bowiem, aby jej częściowa niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych lub nieskładkowych, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, tj. nie wykazała warunku z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W przypadku decyzji z 21.06.2013r. odwołująca nie wykazała też wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, określonego w art. 58 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Wydając decyzję z dnia 21.06.2013r. organ rentowy uwzględnił bowiem jej staż pracy w wymiarze 23 lata 10 miesięcy i 25 dni, tj. 23 lata 4 miesiące i 5 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy i 20 dni okresów nieskładkowych. Wydając decyzję z dnia 4.07.2013r. uwzględnił zaś staż pracy wynoszący łącznie 26 lat 10 miesięcy, tj. 23 lata 4 miesiące i 5 dni okresów składkowych oraz 3 lata 5 miesięcy i 25 dni okresów nieskładkowych. Z akt rentowych wynika też, że wydając obie zaskarżone decyzje ZUS jako ostatni okres ubezpieczenia odwołującej przyjął okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22.05.2003r. do dnia 21.05.2004r. Zdaniem Sądu ZUS prawidłowo uwzględnił odwołującej okresy składkowe w obu zaskarżonych decyzjach. Wprawdzie okresy nieskładkowe zostały zwiększone w decyzji z dnia 4.07.2013r., lecz nie wpływa to na ocenę decyzji z dnia 21.06.2013r., gdyż i tak w przypadku obu decyzji odwołująca nie spełnia przesłanek do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W. F. składając wniosek o rentę wskazała swoje okresy zatrudnienia i okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych i te okresy zostały uwzględnione przez ZUS w całości przy wydawaniu decyzji z 21.06.2013r., co wynika z karty przebiegu zatrudnienia z k. 16 a.e. Odwołująca nie wskazywała wówczas okresów opieki nad dziećmi. Dopiero w odwołaniu od decyzji z 21.06.2013r. i w piśmie złożonym do ZUS a datowanym na 27.06.2013r. W. F. wskazała nowe okresy nieskładkowe – okresy wychowywania dzieci. Także i te okresy zostały uwzględnione, co oznacza, iż przy wydawaniu decyzji z 4.07.2013r. staż pracy został wyliczony prawidłowo, bowiem jest zgodny z dokumentacją znajdującą się w aktach rentowych i nowo wskazywanymi okresami nieskładkowymi. Nadto należy wskazać, iż pełnomocnik odwołującej na rozprawie w dniu 17.09.2013r. wskazywał okresy zatrudnienia odwołującej i pokrywają się one z okresami przyjętymi przez ZUS. Pełnomocnik na tej samej rozprawie oświadczył nadto, że W. F. po 21.05.2004r. już nie pracowała, opiekowała się domem (k. 18va.s.). W tej sytuacji należy uznać, że niezdolność do pracy odwołującej powstała po upływie 18 miesięcy od ustania ostatniego z okresów ubezpieczenia, tj. pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Odwołująca pobierała zasiłek do 21.05.2004r., a jej niezdolność powstała dopiero w dniu 17.04.2013r. Nadto słuszne jest stanowisko ZUS stwierdzające, iż odwołująca nie spełnia wymogu z art. 58 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wniosek o rentę został złożony w dniu 17.05.2013r., a niezdolność do pracy powstała 17.04.2013r. W ostatnim dziesięcioleciu przed dniem powstania niezdolności do pracy (17.04.2003r. - 16.04.2013r.) oraz przed dniem złożenia wniosku o rentę (17.05.2003r. - 16.05.2013r.) odwołująca udowodniła bowiem staż pracy wynoszący tylko 1 rok i 1 dzień. Jest to okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 22.05.2003r. do 21.05.2004r. W tej sytuacji zarówno decyzja z dnia 21.06.2013r., jak i decyzja z dnia 4.07.2013r. prawidłowo odmawia jej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wniesione przez nią odwołania w zakresie żądania przyznania prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy zostały wobec tego oddalone w oparciu o art. 477 14 § 1 k.p.c. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.