← Polska

III Ca 966/16

Sygn. akt III Ca 966/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Leszek Dąbek po

§ 1k.p.c.

poprzez nieprawidłowe zastosowanie i w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, że postanowienia umowy pożyczki nie wiążą pozwanego; - art. 385 3 § 1 k.p.c. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, że przystąpienie przez pozwanego do umowy ubezpieczenie nie ma bezpośredniego związku z umowa pożyczki; - art. 720 k.c. poprzez uznanie, iż pozwany jest zobowiązany do zwrotu kwoty pożyczki mniejszej niż otrzymał; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, a tym samym nieprawidłowe przyjęcie, że ustanowienie zabezpieczenia pożyczki poprzez przystąpienie pozwanego do umowy ubezpieczenia nie wiąże pozwanego; Pozwany J. K. domagał się oddalenia apelacji oraz zasądzenia na jego rzecz od powodów zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował dochodzone roszczenia przyjmując, iż ich źródłem jest umowa pożyczki zawarta przez pozwanego z P. K. a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę. Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia nie były kwestionowane w apelacji, mają podstawę w infor-macjach zawartych w źródłach dowodowych przywołanych w uzasadnie-niu zaskarżonego wyroku, których ocena jakkolwiek bardzo lakoniczna mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Z tych też względów Sąd odwoławczy ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji przyjmuje za własne. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego – w zakresie objętym zaskarżeniem - jest prawidłowa. Trafnie bowiem Sąd uznał, że pozwany zawierając przedmiotową umowa był konsumentem w rozumieniu regulacji art.

§ 1k.c.

Leżące u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia postanowienia § 11 ust. 2 umowy pożyczki dotyczą zabezpieczenia pożyczki (k-13). Wbrew zatem temu co podnosi apelacja nie dotyczyły one głównych świadczeń stron umowy lecz świadczeń ubocznych, w konsekwencji czego w świetle przywołanej na wstępie regulacji prawnej mogą one być uznane „za niedozwolone postanowienia umowy” (zgodnie z regulacją art. 720 § 1 k.c. głównymi świadczeniami umowy pożyczki są zobowiązania przeniesienia na własność biorącego pożyczkę określonej ilości pieniędzy lub rzeczy oraz jego zobowiązanie zwrócenia dającemu pożyczkę tej samej ilości pieniędzy lub rzeczy). Regulacja art. 385 3 k.c. nie zawiera zamkniętego ani otwartego katalog reguł interpretacyjnych pozwalających uznać za niedozwolone postanowienia umowne (świadczy o tym użyte w niej sformułowanie „w szczególności”) i nie uchyla obowiązku sądu, aby w każdym przypadku badał zgodność postanowień umowy przy zastosowaniu kryteriów przewidzianych w art.

§ 1zd.

1 k.c. tj. ich zgodności z dobrymi obyczajami i rażącego naruszenia przez nie interesu pozwanego. Dokonana w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji ocena omawianych postanowień umownych jest wnikliwa i logiczna a Sąd odwoławczy w całości ją podziela i przyjmuje za własną (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496). Dlatego z podanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przyczyn należy je uznać za niedozwolone postanowienia umowy w rozumieniu przywołanej na wstępie regulacji prawnej przez co one są nieważne i nie wiązały kontrahentów umowy. Czyniło w to w tej części powództwo bezzasadnym, co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, przez co apelacja jest bezzasadna w rozumieniu art. 385 k.p.c. a to z co jej mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jej oddalenia. Reasumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację powodów jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 § 1 k.p.c. i § 10 ust. 1 pkt 1 i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 10 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015 poz. 1800), biorąc pod uwagę, iż powodowie ulegli w całości w postępowaniu odwoławczym i dlatego powinni solidarnie zwrócić pozwanemu poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika. SSO Leszek Dąbek

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.