Sygnatura akt VI Ka 688/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski (s

§ 1k.k.

popełnione w dniu 21 lipca 2012 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

1. b)za przestępstwo z art. 289 § 2 k.k. popełnione w dniu 21 lipca 2012 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 60 stawek przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych. Skazanemu wymierzono karę łączną 11 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat. Orzeczono wobec skazanego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat i świadczenie pieniężne w wysokości 200 zł. oraz środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości przez jego ogłoszenie przez okres 6 miesięcy na stronie internetowej Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Rudzie Śl. z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II 1 Ko 294/14 zarządzono wykonanie wobec skazanego warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności; III. Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. VIII K 298/14 za przestępstwo z art. 156 §1 pkt. 2 k.k. popełnione w dniu 29 stycznia 2014 roku, na karę 3 lat pozbawienia wolności. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2014 roiku do dnia 16 czerwca 2014 roku; IV. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. VI K 127/14:
2. a)za przestępstwo z art. 244 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w okresie od 20 marca 2010 r. do 25 sierpnia 2010 roku na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności,
3. b)za ciąg przestępstw z art. 244a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnionych w okresie od 11 września 2010 r. do 17 sierpnia 2012 roku, na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzono skazanemu karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lata oraz na mocy art. 71 § 1 k.k. karę grzywny w wymiarze 40 stawek przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Sąd Rejonowy na mocy art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. i art. 89§1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 roku) połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami: - Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt: VI K 750/12, opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, za przestępstwa z art.

§ 1k.k.

w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności i za przestępstwo z art. 289 § 2 k.k. w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności; - Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt: VI K 127/14, opisanym w punkcie IV b)części wstępnej wyroku, za ciąg przestępstw z art. 244a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności; i wymierzył skazanemu karę łączną 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Sąd na mocy art. 572 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym kar orzeczonych wyrokami wymienionym w punkcie I, III i IV

1. a)oraz wskazał, że w pozostałym zakresie pozostawia wymienione w punkcie II i IV
2. b)wyroki do odrębnego wykonania; Sąd orzekł w przedmiocie kosztów obrony skazanego z urzędu oraz kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w części dotyczącej kary łącznej, na korzyść skazanego, zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej w wymiarze 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności, która to kara została ukształtowana na zasadzie asperacji i jako taka nie odpowiada dyrektywom wymiaru kary łącznej oraz nie uwzględnia w należytym stopniu okoliczności dotyczących osoby skazanego, a mających wpływ na ograniczenie wysokości przedmiotowej kary łącznej. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o wymierzenie kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy skazanego nie jest zasadna. Należy bowiem zauważyć, iż w niniejszej sprawie w zbiegu realnym pozostawały przestępstwa popełnione przez P. M., za które został skazany następującymi wyrokami: - za przestępstwo z art.

§1k.k.

popełnione w dniu 21 lipca 2012 roku i popełnione w tym samym dniu przestępstwo z art. 289 § 2 k.k., - wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt: VI K 750/12, - za ciąg przestępstw z art. 244a § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnionych w okresie od 11 września 2010 roku do 17 sierpnia 2012 roku, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 30 czerwca 2014 roku, sygn. akt VI K 127/14. Łączeniu zatem podlegały kary pozbawienia wolności w wymiarze: 8 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które połączono w wyroku jednostkowym wymierzając karę 11 miesięcy pozbawienia wolności (sygn. akt VI K 750/12) oraz kara 6 miesięcy pozbawienia wolności zawieszona warunkowo na okres 3 lat próby (sygn. akt VI K 127/14). Kara łączna mogła zatem zostać wymierzona w graniach od 8 miesięcy (najwyższa z kar jednostkowych) do 1 roku i 8 miesięcy (suma kar). Trafnie Sąd Rejonowy wskazał, że oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji traktować należy jako rozwiązanie skrajne i stosowane wyjątkowo. W niniejszej sprawie w zbiegu realnym pozostawały kary orzeczone za naruszenie zakazu wstępu na imprezy masowe, za prowadzenie pojazdu w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości oraz za zabór w celu krótkotrwałego użycia pojazdu mechanicznego. Nie były to zatem kary pozostawiające w ścisłym związku przedmiotowo – podmiotowym, godziły w różne dobra chronione. Przestępstwa objęte wyrokiem o sygn. akt VI K 750/12 wykazywały bardzo duża zbieżność czasową i właściwie był to zespół zachowań skazanego, któremu przyświecała jedna motywacja, jednak ciąg przestępstw objętych wyrokiem o sygn. akt VI K 127/14 nie pozostawał z nimi w jakichkolwiek więzi przedmiotowo – podmiotowej poza pewną więzią czasową, jednakże tego ciągu przestępstw skazany dopuścił się na przestrzeni 2 lat. Oceniając z kolei postawę skazanego Sąd Rejonowy wziął pod uwagę na korzyść skazanego opinię Dyrektora Zakładu Karnego w W., w której zachowanie skazanego zostało ocenione jako pozytywne, a prognoza kryminologiczna jako pomyślna. Zaznaczyć należy, że judykatura wyrażona licznymi orzeczeniami Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych przyjmuje, że kara łączna powinna być tym więcej zbliżona do dolnej granicy (zasada absorpcji), im bardziej ścisły jest związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami, im zaś związek ten jest luźniejszy, kara łączna winna tym więcej zbliżać się do górnej jej granicy (zasada kumulacji). Winien zatem sąd orzekający rozważyć kwestię związku podmiotowego oraz przedmiotowego pomiędzy czynami za które wymierzono kary jednostkowe i stwierdzić, czy związek ten ma charakter ścisły, czy też związek ten jest dość odległy, nadto przeanalizować czy okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków, przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej, mając nadto na uwadze przy wymiarze kary łącznej istotne znaczenie dyrektyw prewencyjnych. W oparciu o te kryteria winien sąd orzekający ustalić i zastosować jedną ze wskazanych wyżej zasad, bądź też zasadę asperacji, która polega na orzeczeniu kary łącznej w rozmiarze pomiędzy najwyższą karą jednostkową, a sumą wszystkich kar jednostkowych. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku wskazał przesłanki, które zadecydowały o zastosowaniu wobec skazanego zasady częściowej absorpcji kar, czyli właśnie zasady asperacji. By kwestionować tę ocenę należało wykazać, iż okoliczności które brane powinny być pod uwagę przy wymierzaniu kary łącznej w wyroku łącznym miałyby prowadzić do wymierzenia skazanemu znacznie niższej kary (skoro miałaby być to niewspółmierność kary o charakterze kwalifikowanym – rażąca). Dokonując analizy zapadłego orzeczenia nie znalazł Sąd Odwoławczy powodów do kwestionowania zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymierzonej skazanemu kary, bowiem o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt. 4 k.p.k. można mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę nie uwzględnił wszystkich okoliczności wiążących się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona skazanemu kara łączna pozbawienia wolności w należyty sposób uwzględnia związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami, okoliczności dotyczące sylwetki skazanego i procesu jego resocjalizacji, zatem w ocenie Sądu Odwoławczego brak jest przesłanek do uznania, iż wymierzona w tej wysokości kara łączna jest rażąco niewspółmiernie surowa. Sąd Okręgowy nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy skazanego, a w konsekwencji utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat B. S. kwotę 147,60 zł złotych tytułem zwrotu kosztów obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążając Skarb Państwa.