5 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), 2.952,00 zł. Suma kosztów procesu wynosiła więc 5.669,00 zł, a każda ze stron postępowania winna ponieść je w połowie, a więc do kwoty 2.834,50 zł (5.669,00 zł : 2 = 2.834,50 zł). Skoro powód wyłożył w praktyce jedynie 2.717,00 zł, różnica między tymi kwotami winna zostać zasądzona na rzecz pozwanego jako część wynagrodzenia reprezentującego go pełnomocnika. W konsekwencji na rzecz M. J. należało zasądzić kwotę 117,50 zł (2.834,50 zł – 2.717,00 zł = 117,50 zł), zaś pozostała część kosztów pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu – w kwocie 2.834,50 zł (2.952,00 zł – 117,50 zł = 2.834,50 zł) – winna zostać pokryta ze środków Skarbu Państwa. W pozostałym zakresie, w jakim skarżący domagał się oddalenia wobec niego powództwa także co do zasądzonej ostatecznie kwoty, apelacja okazała się niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. Koszty postępowania apelacyjnego rozliczono również w oparciu o art. 100 k.p.c., ponieważ także i na tym etapie sprawy pozwany wygrał ją w 50 %, w takim samym zakresie ulegając swojemu przeciwnikowi. W postępowaniu apelacyjnym na koszty po każdej ze stron składa się jedynie wynagrodzenie reprezentującego ją pełnomocnika, które w przypadku powoda wynosi, w myśl § 10 ust. 1 pkt.
5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), 2.400,00 zł, natomiast po stronie pozwanej – 1.476,00 zł, co wynika z § 16 ust. 1 pkt.
5 w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Łącznie koszty te wynoszą zatem 3.876,00 zł (2.400,00 zł + 1.476,00 zł = 3.876,00 zł), zaś każda ze stron winna je ponieść w połowie, a więc w kwotach po 1.938,00 zł (3.876,00 zł : 2 = 1.938,00 zł). Ponieważ koszty strony powodowej były wyższe od tej wartości, pozwany zobowiązany jest zwrócić swemu przeciwnikowi zaistniałą różnicę w kwocie 462,00 zł (2.400,00 zł – 1.938 zł = 462,00 zł), a wynagrodzenie należne reprezentującemu go pełnomocnikowi wypłacone zostaje w całości ze środków Skarbu Państwa. Odnotować w tym miejscu można, że w okolicznościach wynikających z akt sprawy Sąd II instancji nie dopatruje się przesłanek do zastosowania art. 102 k.p.c.; powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że zła sytuacja majątkowa strony nie może być jedynym argumentem przemawiającym za zastosowaniem wobec niej dobrodziejstwa wynikającego w powołanego przepisu. Ponadto na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 623) obciążono stronę powodową częścią opłaty od apelacji, od uiszczenia której skarżący był zwolniony, proporcjonalnie do zakresu, w jakim uległa na tym etapie sprawy żądaniom swego przeciwnika.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.