kp pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbowa. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( tekst jednolity Dz. U. 2012, poz. 1155 ze zm.) przez podróż służbową rozumie się każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy przewozu drogowego poza miejscowość, w której pracodawca ma siedzibą lub inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały, w celu wykonania przewozu drogowego. Stosownie natomiast do art. 21a tej ustawy kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalone na zasadach określonych w przepisach art.
Pierwszeństwo w ustaleniu należności pracownika w związku z podróżą służbową przyznane zostało przepisom prawa pracy obowiązującym u danego pracodawcy, albowiem zgodnie z art.
kp warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu poza państwową lub samorządową jednostką sfery budżetowej określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że zbędne są rozważania dot. zasadności żądania ryczałtów za noclegi w powiązaniu czy kierowca podniósł jakiekolwiek koszty związane z noclegiem będąc w podróży służbowej, czy też nocleg taki był każdorazowo w kabinie samochodu. Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika podał jedynie w pozwie, że powód jeździł samochodem pozwanego do krajów Europy Zachodniej i w tym czasie nie nocował w hotelach, lecz kabinie samochodu, a żądanie zapłaty ryczałtu za noclegi w żaden sposób nie uzasadnił. Jednakże należy ponownie podkreślić i uznać stanowisko powoda, który podał, że przedłożone przez pozwanego rozliczenia są prawidłowe. Przypomnieć należy, że w tych rozliczeniach miesięcznych ( k. 37-52) pozwany podał daty wyjazdu, wyliczenia diet i ryczałtów za noclegi oraz przedłożył dokument „ dowód wypłaty” tj. KW zawierające numer, podaną kwotę z określeniem „ wypłata delegacji zagranicznej…” i podany miesiąc, na których to dowodach znajduje się podpis powoda. Dokumenty te zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez profesjonalnego pełnomocnika pozwanego. Powód stwierdził ( k. 53), że na w/w dowodach znajdują się jego podpisy, że rozliczenia są prawidłowe i gdyby otrzymał wymienione tam kwoty uznałby, że ryczałt za noclegi otrzymał, ale dokumenty te podpisywał in blanco. Powód w żaden sposób nie udowodnił swojego stanowiska. Zgodnie z art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Sąd nie przeprowadził dowodu z zeznań wnioskowanego przez powoda świadka M. W., gdyż okoliczność na jaką został powołany była nieprzydatna do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd głównie rozważał, czy można przyjąć, że powód podpisywał dokumenty KW in blanco, a wpisane tam kwoty dot. diet i ryczałtów za noclegi nie otrzymał, czy otrzymał. Natomiast świadek M. W. był wnioskowany na okoliczność „…potwierdzenia sposobu świadczenia pracy jako kierowca samochodu ciężarowego w szczególności korzystania z noclegów”. Sąd uznał i przyjął, że powód otrzymał diety i ryczałtu za noclegi według wyliczeń pozwanego, których nie kwestionował, podnoszą jedynie, że potwierdzając podpisem odbiór wymienionej tam kwoty podpisywał in blanco, a pieniędzy nie otrzymywał. Nie tylko, że powód nie udowodnił swojego stanowiska to również żądaniu tylko przez powoda ryczałtów na noclegi a nie żądanie diet potwierdza, że te należności otrzymał. Wyliczenie wyjazdów służbowych powoda zawierają diety i ryczałt za noclegi i według przedstawionych a nie kwestionowanych rozliczeń powód otrzymał przykładowo za miesiąc czerwiec 2012 r. 2.415,44 zł, za lipiec 2012 r. 1.666,87 zł, za sierpień 2012 r. 2.799,95 zł, za październik 2012 r. 5.020,61 zł, za marzec 2013 r. 7.290,71 zł – pomniejszone o zaliczki. Jeżeliby powód nie otrzymał w ogóle należności w/w to winien żądać diet i ryczałtów za noclegi, a żąda tylko ryczałtów - co potwierdza stanowisko pozwanego, które Sąd przyjmuje, że wszystkie należności otrzymał. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia co do roszczeń za miesiąc styczeń, luty i marzec 2012 r. Zgodnie z art., 291§1 kp roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Pozew wpłynął dnia 24.03.2015 r. ( data stempla pocztowego).Ponieważ z dokumentów KW Nr 86 ( k. 50) w dnia 12.04.2012 r. wynika, że rozliczono w nim miesiąc marzec 2012 r. Sąd przyjmuje zarzut przedawnienia za skutecznie podniesiony co do miesiąca stycznia 2012 r. i lutego 2012 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał i przyjął, że roszczenie powoda nie jest zasadne i dlatego powództwo oddalił – jak w wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł zgodnie z art. 98 kpc i § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). SSR Janina Połowińczak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.