za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Odpowiedzialność osób, o których mowa w § 1, ogranicza się do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, zgodnie z treścią art. 6 k.c., powód winien był wykazać, że strony łączyła umowa najmu lokalu przy ul. (...) w S., osoby stale zamieszkujące w lokalu w okresie, za który domaga się zapłaty, a nadto winien był wykazać wysokość roszczenia. Rozstrzygając pierwszorzędnie kwestię kręgu osób zobowiązanych do uiszczania czynszu oraz opłat związanych z eksploatacją lokalu, wedle powoda osobami zobowiązanymi są I. K. jej mąż A. K.
Wyjaśnić można, że według obowiązującej w procesie cywilnym zasadzie rozkładu ciężaru dowodu (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.), na powodzie spoczywa obowiązek wykazania faktów, z których wywodzi dochodzone roszczenie – co do zasady i wysokości, zaś obowiązek dowodowy pozwanego obejmuje fakty tamujące lub niweczące roszczenie powoda. Należy przy tym mieć na względzie oczywistą prawidłowość, iż obowiązek dowodzenia po stronie pozwanej aktualizuje się dopiero w przypadku skutecznego wywiedzenia podstaw dochodzonego roszczenia przez powoda. Dlatego też powinnością sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne uzasadniające zgłoszone żądanie, a w razie pozytywnego przyjęcia w tym zakresie, dopiero rozstrzygnięcie o zarzutach strony przeciwnej. Jeśli zaś takiego ustalenia dokonać nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa niezależnie od skuteczności podjętej przez stronę pozwaną linii obrony. Sąd dokonuje ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia zgodnie z regułami określonymi w rozdziale „Przedmiot i ocena dowodów” art. 227-234 k.p.c. Zasadą jest, że ustalenie faktu istotnego dla rozstrzygnięcia następuje na podstawie zaoferowanych przez strony dowodów, ocenionych zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. tj. przy uwzględnieniu ich wiarygodności i mocy dowodowej na podstawie reguł logiki i doświadczenia życiowego. Nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane (art. 228 § 1 k.p.c.), fakty znane sądowi z urzędu (art. 228 § 2 k.p.c.), fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.). Stosownie do art. 230 k.p.c. gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Sąd może również uznać za ustalone fakty na podstawie domniemania faktycznego (art. 231 k.p.c.). Twierdzenie strony nie stanowi natomiast dowodu i przy braku dodatkowych warunków przewidzianych we wskazanych przepisach, nie może stanowić podstawy ustaleń. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zasadą jest zatem, że Sąd dokonuje ustaleń na podstawie materiału zaoferowanego przez strony. Regulacja zawarta w zdaniu drugim tego przepisu wprawdzie umożliwia dopuszczenie przez sąd dowodu niezgłoszonego przez stronę, jednakże ma ona charakter wyjątkowy i nie może być stosowana w oderwaniu od zasady kontradyktoryjności i zasady równości stron w procesie. Regułą bowiem jest, że inicjatywa dowodowa należy do stron i sąd nie jest uprawniony do wyręczenia ich w tym zakresie, albowiem w przeciwnym razie przyjąłby rolę ich pełnomocnika. Zasada prowadzenia postępowania dowodowego w ramach wniosków strony winna w szczególności znaleźć zastosowanie w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, powód winien w pierwszej kolejności wykazać fakt zamieszkiwania w lokalu przez pozwanych, aby w dalszej kolejności zaktualizował się obowiązek wykazania przez pozwanych swych twierdzeń przeciwnych. W ocenie Sądu Rejonowego powód nie sprostał obowiązkowi wykazania faktu zamieszkiwania w lokalu przy ul. (...) w S. przez G. D. oraz R. D.. Oceniając kwestię związaną z zamieszkiwaniem w przedmiotowym lokalu przez G. D. oraz R. D. powód zaoferował dowód w postaci zeznań świadka E. O. – konkubentki powoda. Zeznaniom tym nie tyle Sąd nie dał wiary, co okazały się one niewystarczające do przyjęcia faktu stałego zamieszkiwania ww. osób w lokalu. Świadek ten zeznał bowiem, że z balkonu jej kuchni widział kuchnię wynajmowanego lokalu ( zeznania E. O. na k. 183). Świadek do końca listopada 2011 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z uwagi na ciążę i miał możliwość obserwowania mieszkania. E. O. zeznała dalej, że starszego pana widziała może dwa razy, a starszą panią obecną na sali rozpraw widziała częściej bądź w oknie kuchni, bądź wychodzącą z klatki budynku. Nadto świadek zeznał, że nie wie do kiedy osoby te zamieszkiwały w lokalu. Zeznania powyższe nie potwierdzają zatem jednoznacznie, że rodzice I. K. w mieszkaniu przy ul. (...) zamieszkiwali w okresie obejmującym żądanie zapłaty z tytułu zaległości czynszowych oraz opłat. To, że świadek widział R. D. dwa razy, a częściej G. D. nie świadczy o fakcie stałego zamieszkiwania w lokalu. Tym bardziej, że jak zeznała pozwana od lat osiemdziesiątych mieszkała wraz z mężem przy ul. (...) i zbyła mieszkanie do 30 czerwca 2011 r. (k. 186). Wówczas zamieszkała wraz z mężem u swoich rodziców przy ul. (...) w S. (k. 187). Pozwana zeznała jednocześnie, że pomagała swojej córce I. w opiece nad dzieckiem, ponieważ córka wraz z mężem pracowali i raczej często dość późno wracali do domu. Dlatego przebywała w mieszkaniu u córki długo. Pozwana w sposób wiarygodny wykazała, że sprawowała opiekę nad dzieckiem córki przedstawiając do akt sprawy oświadczenie nauczyciela – wychowawcy A. K.
i 2 k.c., a mianowicie zamieszkiwania w lokalu nie została wykazana, powództwo wobec nich nie mogło zostać uwzględnione, o czym orzeczono w punkcie II. sentencji. Odnosząc się do żądania zapłaty łącznie kwoty 22.106,87 zł tytułem opłat za czynsz i opłat związanych z eksploatacją lokalu, przypomnieć należy, że z umowy wynika obowiązek zapłacenia przez pozwaną I. K. i jej męża - w oparciu o treść art. 680 1 k.c., na rzecz powoda kwoty 1900 zł miesięcznie tytułem czynszu. Tytułem uwagi ogólnej wyjaśnić można, że należności z tytułu najmu obejmują wyłącznie czynsz, a zatem opłatę z tytułu korzystania z rzeczy na zasadach określonych w art. 659 § 1 k.c. Oznacza to, że uregulowanie wszelkich innych opłat może nastąpić w oparciu o dyspozycję wynikającą z art. 353 1 k.c. Powód poprzez przedłożenie umowy najmu lokalu zdołał wykazać, że strony uregulowały istnienie innych jeszcze należności z tytułu najmu lokalu. Kwestia samej wysokości miesięcznego czynszu nie była kwestionowana przez strony. Nadto wyjaśnić należy, że wedle § 4 pkt 1 i 2 umowy, czynsz 1900 zł nie obejmował zaliczki do wspólnoty za ogrzewanie i pozostałe koszty eksploatacyjne w wysokości 200 zł, które w umowie najemca zobowiązał się opłacać dodatkowo. Strony ustaliły, że rozliczenie zaliczek nastąpić miało w pierwszym kwartale 2011 r. i jeżeli z rozliczenia wyjdzie niedopłata, najemca zobowiązał się uregulować powstałą różnicę pomiędzy faktycznym zużyciem a wpłaconymi zaliczkami. Dodatkowo w § 5 umowy pozwana zobowiązała się do uiszczania następujących opłat: za zużytą energię na podstawie wskazań liczników i rachunków z Zakładu (...) począwszy od dnia przejęcia lokalu bezpośrednio na konto zakładu energetycznego, za gaz na podstawie wskazań liczników i rachunków z zakładu gazowego począwszy od dnia przejęcia lokalu (wynajmujący wyraził zgodę na podpisanie umowy przez najemcę na dostarczenie gazu bezpośrednio z (...)),za zużytą wodę co miesiąc na podstawie wskazań liczników począwszy od dnia przejęcia lokalu, w wysokości 8,06 zł za 1 m 3 zimnej wody oraz w wysokości 23,56 zł za 1m 3 ciepłej wody ( koszt podgrzania 15,5 zł + 8,06 zł za wodę), za wywóz śmieci. Tymczasem pozwani nie uiścili czynszu najmu w wysokości po 1900 zł miesięcznie za okres pięciu miesięcy tj. od 16 sierpnia 2011 r. do 15 stycznia 2016 r., nie uiszczali zaliczki do wspólnoty (pozwani podobnie jak powód zamiennie powołują się na wspólnotę i spółdzielnię) za ogrzewanie i pozostałe koszty eksploatacyjne w wysokości 200 zł miesięcznie oraz opłat z tytułu energii, gazu, zużytej wody, wywóz śmieci. Zgodnie z umową najemca zobowiązał się potwierdzenia opłaconych rachunków wysyłać każdorazowo na adres mailowy wynajmującego i takich potwierdzeń wpłat pozwani nie przedstawili. I. K. na rozprawie w dniu 29 lipca 2016 r. oświadczyła, że dawała panu P. 1900 zł, a zalega za ostatnie trzy miesiące ( k. 354) tj. od 15 października 2011 r. do 15 stycznia 2012 r. Jednakże nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność uiszczenia kwoty po 1900 zł za pozostały dochodzony okres tj. od 16 sierpnia 2011 r. do października 2011 r. Dlatego też Sąd uznał, że I. K. wraz z A. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.