Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII Pa 250/15
Sygn. akt VIII Pa 250/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący:
SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.) Sędziowie:
SSO Mariola Szmajduch SSR del. Magdalena Kimel Protokolant:
Kamila Niemczyk po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016r. w Gliwicach sprawy z powództwa Z. F. (F.) przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w K. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt IV P 2/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że :
II. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 6 w ten sposób, że nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Z. kwotę 3.433,80zł (trzy tysiące czterysta trzydzieści trzy złote osiemdziesiąt groszy) tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych;
III. oddala apelację w pozostałym zakresie;
IV. znosi wzajemnie pomiędzy stronami koszty procesu w postępowaniu apelacyjnym. (-) SSO Mariola Szmajduch (-) SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.) (-) SSR del. Magdalena Kimel Sędzia Przewodniczący Sędzia Transkrypcja uzasadnienia wygłoszonego w dniu 30.06.2016 r. w sprawie VIII Pa 250/15 w zakresie znaczników czasowych 00:05:55 - 00:18:19 * * * * * * początek tekstu [ Przewodniczący 00:00:03.512] Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach w sprawie VIII Pa 250/15.
Powód Z. F. wniósł pozew o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej w K. wynagrodzenia wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych za okres od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 5 października 2010 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dacie wymagalności każdego z wynagrodzeń. Pozwana uznała roszczenie powoda, co do zasady i zgłosiła propozycję ugodowego zakończenia postępowania. W trakcie procesu strony ugody nie zawarły. Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z dnia 14 października 2015 roku zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 31.774,31 złotych tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za okres od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 5 października 2010 roku wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 każdego następnego miesiąca od poszczególnych kwot wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych za dany miesiąc do dnia zapłaty. Sąd I instancji ustalając, że powód Z. F. był zatrudniony u strony pozwanej w okresie od 6 kwietnia 1984 roku do dnia 12 listopada 2010 roku na stanowisku sztygara zmianowego oddziału wydobywczego przepracował w okresie od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 31 grudnia 2009 roku ponad obowiązujące go normy czasu pracy 506 godzin, a w okresie od dnia 1 stycznia 2010 roku do dnia 5 października 2010 roku przepracował 392 godziny ponad obowiązujące go normy czasu pracy. Sąd ustalił, że czas pracy pracowników kopalni zatrudnionych pod ziemią wynosi 7 i pół godziny na dobę i 37 i pół godziny tygodniowo przy 5 dniowym tygodniu pracy. Sąd uznał, że należne powodowi wynagrodzenie z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych za sporny okres wynosi 31.774,31 złotych. W zakresie wyliczenia wynagrodzenia Sąd I instancji oparł się o wyliczenia przedstawione przez biegłego D. F. w sporządzonej przez nią opinii pisemnej. Sąd ustalając wysokość wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych nie uwzględnił zarzutu strony pozwanej, aby do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych nie wliczać stałego dodatku za węgiel. Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana, zaskarżono wyrok w punkcie 1, co do kwoty 2.995,56 złotych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego za wyjątkiem przyjęcia przy wyliczaniu należnego powodowi wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych ekwiwalentu z tytułu prawa do bezpłatnego węgla, przeprowadził niezbędne postępowanie dowodowe, a następnie w prawidłowy sposób zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dokonał oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji Sąd Okręgowy oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd I instancji uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego, a to zgodnie
z poglądem prawny zaprezentowanym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 1998 roku sygnatura akt I PKN 339/98. W ocenie Sądu II instancji podniesione w apelacji strony powodowej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że czas pracy powoda wynosi 7 i pół godziny na dobę i 37 i pół godziny tygodniowo. Stanowisko sztygara zmianowego oddziału wydobywczego jest stanowiskiem pracy zaliczanym do stanowisk pracy pod ziemią i zgodnie z aktami prawnymi o charakterze zakładowym obowiązującymi u strony pozwanej czas pracy na takim stanowisku został, stosownie do treści art. 145 Kodeksu pracy, skrócony poprzez obniżenie ogólnych norm czasu pracy i wynosił właśnie 7 i pół godziny na dobę oraz 37 i pół godziny tygodniowo. Podniesione tak więc w tym zakresie zarzuty apelacji są nieuzasadnione. Argumenty podniesione w apelacji zasługują natomiast na uwzględnienie w zakresie zarzutu dotyczącego przyjęcia przy wyliczaniu wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych ekwiwalentu z tytułu prawa do bezpłatnego węgla, dotyczy to ustalenia normalnego wynagrodzenia. Zgodnie z paragrafu 1 ustęp 1 i 2 załącznika numer 15 do porozumienia z 20 grudnia 2004 roku pracownikom przysługuje deputat węglowy w wymiarze 8 ton rocznie. Ekwiwalentem pienię.. Ekwiwalent pieniężny z tytułu przysługującego pracownikom świadczenia w naturze może być realizowany również w ekwiwalencie pieniężnym. Świadczenie w naturze może być w ten sposób zrealizowane. W przypadku realizacji deputatu węglowego w formie ekwiwalentu pieniężnego jest ten ekwiwalent wypłacany w ramach rat miesięcznych. Wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych przysługuje w oparciu o przepis art. 151(1) paragraf 1 Kodeksu pracy. Odnośnie ustalania wysokości tego wynagrodzenia stosujemy zgodnie z paragrafem 4 ustęp 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 maja 1996 roku w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie nie wykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w kodeksie pracy, Dziennik Ustaw z 1996 roku numer 62, pozycja 289 z późniejszymi zmianami, zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop. Stosownie natomiast do treści przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego, Dziennik Ustaw z 1997 roku numer 2, pozycja 14, świadczenie z tytułu deputatu nie jest podstawą wyliczenia wynagrodzenia urlopowego, gdyż świadczenie to pracownik zawsze otrzyma
w przysługującej mu stałej wysokości, stanowi o tym paragraf 12 ustęp 2. Podkreślić w tym miejscu należy, że w poprzedniej sprawie toczącej się pomiędzy tymi samymi stronami o zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych pod sygnaturą IV P 275/11 ekwiwalent pieniężny z tytułu prawa do bezpłatnego węgla nie był uwzględniany przy wyliczaniu normalnego wynagrodzenia. Reasumując, powód powinien otrzymać wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych za okres od 1 stycznia 2009 roku do 5 października 2010 roku w łącznej wysokości 30.607,20 złotych zgodnie z wyliczeniem przedstawionym przez stronę pozwaną znajdującym się na karcie 229 akt sądowych. Wyliczenie to nie było kwestionowane przez stronę powodową. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 386 paragraf 1 Kodeksu postepowania cywilnego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1 orzekając jak w punkcie I.1 sentencji. Orzeczono o przepis art. 151(1) Kodeksu pracy. Na mocy art. 186 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 6 poprzez ustalenie nowej wysokości kosztów sądowych, które zostaną pobrane od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 3.433,80 złotych, to jest 1.531 złotych tytułem opłaty od uwzględnionej części powództwa i 1.902,80 złotych tytułem wydatków na opinię biegłego. Powód w rozpoznawanej sprawie ostatecznie wygrał w 67% w stosunku do roszczenia zgłoszonego przed Sądem I instancji. W tym też zakresie stronę pozwaną obciążono kosztami sądowymi, na które składała się opłata od pozwu i wydatki na opinię biegłego. Orzeczono w oparciu o art. 100 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 113 ustęp 1 i art. 97 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dziennik Ustaw tekst jednolity z 2014 roku, pozycja 1025 z późniejszymi zmianami.
W pozostałym zakresie na mocy art. 385 Kodeksu postępowania cywilnego oddalono apelację jako bezzasadną. Na mocy art. 100 Kodeksu postępowania cywilnego z uwagi na wynik postępowania przed Sądem II instancji zniesiono pomiędzy stronami koszty postępowania apelacyjnego.
Przepisywanie.pl SERWER - Automatyzacja Przepisywania Nagrań Zatwierdzono transkrypcję dnia 18 lipca 2016 r.