odmówił rozpoznania sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym (protokół rozprawy apelacyjnej – k. 516). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Z podniesionych w apelacji zarzutów, w pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania cywilnego, gdyż poprawność zastosowania przepisów prawa materialnego może być oceniana jedynie w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego zgodnie z zasadami procedury cywilnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 lipca 2004 roku, w sprawie o sygn. akt II CK 409/03, Lex nr 148384). Na wstępie wskazać należy, że bezzasadny jest zarzut niezastosowania przepisu art. 505 7 k.p.c. Zgodnie bowiem z przepisem art.
w postępowaniu uproszczonym, w jakim rozpoznawana była niniejsza sprawa zarzut potrącenia jest dopuszczalne, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Ponieważ jednocześnie według przepisu art. 505 6 § 2 w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się przepisów art. 278-291 k.p.c., a dla rozpoznania zarzutu potrącenia zgłoszonego przez pozwanego konieczne było właśnie zastosowanie tych przepisów i dopuszczenie dowodu z opinii biegłego to stwierdzić należało, że zarzut ten był w przedmiotowej sprawie niedopuszczalny i nie mógł zostać rozpoznany. Z punktu zaś widzenia oceny samego roszczenia, będącego przedmiotem pozwu, nie da się stwierdzić, że niniejsza sprawa była szczególnie zawiła, a jej rozstrzygnięcie wymagało wiadomości specjalnych, a zatem Sąd I instancji nie miał obowiązku rozpoznania sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. Ponieważ wniosek taki został również zgłoszony w apelacji, Sąd Okręgowy w oparciu o wyżej przedstawione stanowisko i na podstawie wskazanych powyżej przepisów odmówił rozpoznania sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego na gruncie tego przepisu przyjmuje się, iż wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie i rozważenie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (wyrok SN z dnia 26 czerwca 2003 roku, V CKN 417/01, LEX nr 157326). Sąd ma zatem obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych. Reguła ta, współokreślająca granice swobodnej oceny dowodów nie będzie zachowana, jeżeli wnioski wyprowadzone przez sąd przy ocenie dowodów nie układają się w logiczną całość zgodną z doświadczeniem życiowym, lecz pozostają ze sobą w sprzeczności, a także gdy nie istnieje logiczne powiązanie wniosków z zebranym w sprawie materiałem dowodowym (wyrok SN z dnia 9 grudnia 2009 roku, IV CSK 290/09, LEX nr 560607). Sąd I instancji nie naruszył dyspozycji przepisu art. 233 § 1 k.p.c. a ze zgromadzonego materiału dowodowego wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Nie sposób uznać, aby Sąd Rejonowy przyjął ustalenia faktyczne, które są sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wywody apelacji sprowadzają się do polemiki z dokonaną w zaskarżonym wyroku oceną dowodów bez równoczesnego wykazania, by ocena ta była sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania lub z innych względów naruszała art. 233 § 1 k.p.c. Samo przytoczenie w apelacji odmiennej, własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może być uznane za wystarczające do podważenia dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych (wyrok SN z dnia 3 września 1969 roku, I PR 228/69, LEX nr 6553). Z niewadliwych ustaleń Sądu Rejonowego wynikało, że pozwany R. O. wygrał przetarg, organizowany przez Gminę W., na kompleksowe przyłączenie do budynków mieszkalnych przydomowych oczyszczalni w miejscowościach położonych na terenie tej gminy. Ilość przydomowych oczyszczalni ścieków była tak duża, że pozwany musiał skorzystać z podwykonawców. Na podstawie umowy ustnej uzgodnił z podwykonawcami - I. J.
w zw. z art. 505 6 § 2 k.p.c., zaś co do wniosku o ustalenie innych pracowników Gminy W. odpowiedzialnych za odbiór prac przez pozwanego to nie znajduje on żadnej podstawy w przepisach obowiązującej w Rzeczypospolitej Polskiej procedury cywilnej. To obowiązkiem strony, która powołuje się na określony fakt jest przedstawienie dowodów na jego wykazanie. Nie jest zaś rolą sądu zastępowanie strony w tym obowiązku i poszukiwanie dowodów na taką okoliczność. Próba posłużenia się przez pozwanego sądem w celu ustalenia ewentualnych źródeł dowodowych nie może zasługiwać na aprobatę i czyni powyższy zarzut apelacji bezprzedmiotowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to art. 499 k.c. w związku z art. 60 k.c. i art. 61 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż pozwany nie złożył oświadczenia woli o potrąceniu swoich należności z należnościami dochodzonymi przez powoda w niniejszym postępowaniu uznać należało za chybiony. W tym miejscu wskazać należy, iż aby oświadczenie o potrąceniu mogło być uznane za skuteczne i by prowadziło do umorzenia wierzytelności (art. 498 § 2 k.c.) muszą wystąpić ustawowo określone przesłanki (art. 498 § 1 k.c.). Zatem w chwili składania oświadczenia musi wystąpić i trwać stan potrącalności, a w szczególności muszą istnieć wzajemne wymagalne wierzytelności, których przedmiotem są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a które mogą być dochodzone przed sądem lub innym organem. Składający oświadczenie o potrąceniu musi w stosunku do swego wierzyciela posiadać własną, istniejącą już wierzytelność i wierzytelność ta w dacie potrącenia musi być wymagalna. Wobec tego warunkiem skuteczności oświadczenia o potrąceniu jest jej skonkretyzowanie pod względem rodzajowym, terminowym i wartościowym, w tym dokładne określenie kwoty pieniężnej, w jakiej ta wierzytelność się wyraża (por. wyrok SN z dnia 30 maja 1968 roku, II PR 2002/68, niepublikowane). Zatem podstawową przesłanką potrącenia jest istnienie dwóch wierzytelności, a pozwany aby skutecznie złożyć procesowy zarzut potrącenia oparty na materialno-prawnym oświadczeniu o potrąceniu musi przede wszystkim wykazać istnienie zgłoszonej do potrącenia wierzytelności (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 12 marca 1998 roku, I CKN 522/97 – OSNC Nr. 11 poz. 176 z 1998 roku, uzasadnienie uchwały SN z 14 października 1993 roku, III CZP 141/93 – OSNCP nr. 5 poz. 102 z 1994 roku, oraz wyroku z 25 czerwca 1997 roku, III CKN 116/97 – OSNC nr. 11 poz. 184 z 1997 roku). W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwany złożył oświadczenie, że potrąca co najmniej kwotę 8.000,00 złotych (w tym koszt zakupu nowego zbiornika, o którym mowa w pkt 6 – zniszczonego w wskutek wadliwego montażu przez (...) s.c. I. J., W. J. - 5.781 złotych. Zatem brak było podstaw do uznania, że złożone przez niego oświadczenie o potrąceniu nieskonkretyzowanej kwoty odszkodowania z należnością objętą żądaniem pozwu, mogło odnieść skutek w świetle dyspozycji art. 498 § 1 k.c. Ponadto zobowiązanie odszkodowawcze, ma charakter bezterminowy, gdyż termin jego spełnienia nie jest oznaczony, ani też nie wynika z jego właściwości. W tych okolicznościach, zgodnie art. 455 k.c. świadczenia te, winny być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do ich wykonania. Skoro zatem przed złożeniem przez pozwanego oświadczenia o potrąceniu tych wierzytelności, nie wezwał on powoda do spełnienia świadczenia odszkodowawczego (a brak jest dowodów na tę okoliczność), to należało uznać, że nie został spełniony także wymóg skuteczności tego oświadczenia, gdyż jedynie wierzytelność powoda z tytułu zapłaty za dzieło była w tym momencie wymagalna (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2013 roku, w sprawie sygn. akt I ACa 1059/13 opubl. Legalis Nr 776094) Zatem zarzut potrącenia podniesiony przez pozwanego należało uznać za nieskuteczny i nie prowadzący do umorzenia dochodzonego przez powoda roszczenia. Zaznaczyć również należy, że pozwany obrał jako sposób obrony przed roszczeniem powoda zgłoszenie zarzutu potrącenia opartego na odpowiedzialności kontraktowej za nienależyte wykonanie zobowiązania (art. 471 k.c.). W żadnej mierze obrona pozwanego nie była oparta na zarzutach z tytułu rękojmi za wady dzieła (obniżenie ceny), zaś pozwany reprezentowany w procesie przez fachowego pełnomocnika nie zaoferował dowodów w tym kierunku. Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnych uchybień kwestionowanego wyroku, które winny być uwzględnione w toku kontroli instancyjnej z urzędu. W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności wskazanych zarzutów sformułowanych przez apelującego Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.200,00 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem zgodnie z § 2 pkt 4 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800). S.S.O. Bartosz Kaźmierak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.