z zastrzeżeniem pkt 2, w którym przewidziano, iż pracownikom z tytułu podróży służbowej przysługują: na obszarze kraju diety w wysokości określonej w rozporządzeniu wydanym w oparciu o art.
k.p.; poza granicami kraju diety w wysokości określonej w załączonej tabeli (odpowiadające wysokościom diet wskazanym w rozporządzeniu wydanym na podstawie w/wym. przepisu). W okresie od grudnia 2013 roku do czerwca 2014 roku ZUS przeprowadził kontrolę w (...) S.A. na okoliczność prawidłowości i rzetelności obliczania, potrącania i opłacania składek oraz zgłaszania do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, w wyniku której uznał, iż wyjazdy pracowników delegowanych do pracy za granicą kwalifikowane przez płatnika jako podróże służbowe pracowników nie spełniały przesłanek art.
k.p. i do ich rozliczania nie znajdą zastosowania przepisy określające należności przypadające pracownikom z tytułu tej podróży. W konsekwencji ZUS wydał zaskarżoną decyzję i podwyższył podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP pracowników delegowanych do pracy za granicą o koszty przejazdu i noclegów. Ponadto w stosunku do części pracowników (K. S.
k.p. Wyróżnia się trzy cechy takiej podróży, które muszą wystąpić łącznie, a mianowicie podróż służbowa winna być odbywana: 1) poza miejscowością, w której mieści się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, 2) na polecenie pracodawcy, 3) w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania. W ocenie Sądu I instancji warunki pracy ubezpieczonych (poza sytuacją A. S.) w spornych okresach nie mogły zostać uznane za spełniające cechy pracy w ramach podróży służbowych. Mimo ich wykonywania poza „stałym miejscem pracy” jakim bezspornie była hala produkcyjna w T. ubezpieczeni w okresach pracy za granicą faktycznie wykonywali pracę tożsamego rodzaju wynikającą z charakteru zatrudnienia, w postaci montażu, dokonywania napraw reklamacyjnych, laminowania, a nawet sporadycznie również wytwarzania elementów konstrukcji stalowych, tj. prace wykonywane w hali produkcyjnej. Po drugie kierowanie ich do pracy za granicą nie miało charakteru incydentalnego ani z góry określonego. Pracownicy wyjeżdżali za granicę częstokroć kilkukrotnie w ciągu roku, na okresy sięgające do kilku miesięcy, przy czym długość wyjazdów nie była z góry określona, a podyktowana przebiegiem prac na miejscu. Zdarzały się sytuacje, iż dane zlecenie montażu było wykonywane w ramach kilku wyjazdów, przedzielonych korzystaniem przez pracowników z urlopów wypoczynkowych w kraju, a zatem w ramach jednostkowo ocenianego wyjazdu pracownicy nie wykonali powierzonego zadania, a je wykonywali w ramach ciągłości pracy, świadczonej w przedmiotowo tożsamych warunkach jak podczas zatrudnienia w kraju. Po trzecie wreszcie wskazać należało, iż jak wynikało ze zgodnych zeznań stron, przeniesienie miejsca pracy za granicę co do zasady nie miało charakteru polecenia pracodawcy kierowanego do określonych pracowników, lecz oferty wyjazdu, co do skorzystania z której decyzje podejmowali sami pracownicy, ustanie porozumiewając się w tym przedmiocie z pracodawcą. Zainteresowani pracownicy dobrowolnie i częstokroć permanentnie zmieniali miejsce pracy, co było podyktowane nie wyjątkowymi okolicznościami po stronie pracodawcy lecz stałą charakterystyką pracy w zakładzie, opartą w dużej mierze na współpracy z innymi spółkami w ramach grupy kapitałowej i wykonywaniem wspólnych kontraktów na całym świecie. W warunkach zatrudnienia pracowników niejako odgórnie była wpisana możliwość świadczenia przez nich pracy poza granicami kraju. Dlatego też tak świadczona praca nie spełniała cech wymaganych dla zakwalifikowana przez pryzmat podróży służbowych w rozumieniu art.
Zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowa jest kwalifikacja dokonana przez organ ubezpieczeń społecznych, iż w przedmiotowych sprawach doszło do oddelegowała pracowników (za wyjątkiem A. S.) w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE nr L 166/1 z dnia 30 kwietnia 2004 roku). Ubezpieczeni w okresie oddelegowania świadczyli pracę na rzecz płatnika wykonując zlecenia produkcyjno-montażowe pozyskane przez (...) w ramach szerszych kontraktów uzyskiwanych przez grupę (...). Mimo zatem, iż głównym wykonawcą był inny podmiot, zainteresowani w okresie pracy za granicą nie stawali się jego pracownikami ani nie wykonywali pracy na jego rzecz, ale realizowali swoje obowiązki zawodowe na rzecz i w ramach polecenia dotychczasowego pracodawcy. Płatnik nie tracił również kontaktu ani nadzoru nad oddelegowanymi pracownikami, który sprawował zarówno w wymiarze wykonywania pracy za pośrednictwem wyznaczonego brygadzisty jak i w sferze socjalno-bytowej i organizacyjnej. Natomiast okoliczność formalnej podległości ze strony pracowników głównego wykonawcy była wymuszona specyfiką pracy w ramach realizacji kontraktów o podwykonawstwo. Ubezpieczeni pracownicy nie tracili kontaktu z płatnikiem spełniając wszystkie cechy pracowników przez niego oddelegowanych do pracy za granicą w rozumieniu decyzji nr (...) Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 12 czerwca 2009 roku. Powyższe należało uznać za bezsporne w stosunku do P. R., K. S.
W konsekwencji wypłacone na jego rzecz świadczenia w rozliczeniu polecenia wyjazdu podlegały wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (Dz. U. nr 161, poz. 1106 ze zm.). Z tych względów Sąd zmienił zaskarżoną decyzję dotyczącą tego ubezpieczonego i orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie (...) § k.p.c. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c., art. 108 §1 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…), wskazując i różnica między kwotą należnych składek na ubezpieczenie społeczne A. S. nie przekracza 500 zł. Apelację od powyższego wyroku wywiódł płatnik składek zaskarżając go w zakresie pkt 2 i zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenie art. 217 § 2 k.p.c. poprzez pominięcie wskazanego jako dowód w odwołaniach od decyzji, a zawartego w aktach kontroli organu rentowego stanowiska radcy prawnego organu rentowego oraz stanowiska PIP, które stanowiska kwalifikowały przedmiotowe wyjazdy pracowników jako podróż służbową; art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. poprzez przyjęcie twierdzeń organu rentowego wyrażonych w zaskarżonych decyzjach, podczas gdy organ rentowy nie udowodnił, że zaskarżona decyzja prawidłowo określa wymiar należnych składek i tym samym nie wykazał, iż płatnik składek w spornym okresie nieprawidłowo określił i opłacił składki za swoich pracowników. Apelujący zarzucił także poczynienie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez bezzasadne przyjęcie, iż miejsce pracy zainteresowanych znajdowało się poza granicami Polski oraz pominięcia znaczenia poświadczenia formularza E101 w kontekście jego wydania, a także specyfiki prowadzonej przez powoda działalności. Nadto zarzucił naruszenie art. 29 § 1 k. p. oraz art.
k.p. przez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek świadczenia pracy w ramach podróży służbowej, gdyż w szczególności bez znaczenia jest, iż umowa o pracę jako miejsce wykonywania pracy w stosunku do wszystkich zainteresowanych wskazany był zakład w T. i strony nigdy w żadnej formie nie dokonały zmiany tego zapisu; art. 16 ust. 1 i art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez uznanie za dopuszczalne wydanie decyzji stwierdzającej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe, i wypadkowe jako decyzji ustalającej wymiar składek, podczas gdy przepis art. 83 ust. 1 pkt 3 przewiduje wyłącznie „ustalenie wymiaru składek", co znajduje odzwierciedlenie w art. 68 ust. 1 wskazującym, iż do zakresu działania organu rentowego należy wymierzanie i pobieranie składek. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej części wyroku i uwzględnienie pozostałych odwołań w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu apelacji płatnik wskazał, iż produkuje różnego rodzaju i wielkości zbiorniki, aparaturę oraz rurociągi przeznaczone do przemysłowych zastosowań i mające unikalny charakter. Wyroby te produkowane są na indywidualne zamówienia kontrahentów, a z uwagi na wielkość lub ilość znaczna część wyrobów nie może być przewożona w całości i jest transportowana w częściach. Dlatego też pracownicy posiadający odpowiednie i unikalne kwalifikacje otrzymują polecenia wyjazdów służbowych celem złożenia tych wyrobów w całość. Łączenia te wykonuje się na miejscu przeznaczenia wyrobu, stosując metodę laminowania. Nie są to jednak takie same prace jak w przedsiębiorstwie w T.. Zainteresowani podczas podróży służbowych nie wykonywali „normalnej pracy", a wykonywali zadania zlecone przez płatnika. Podróż trwała zaś tyle, ile musiała trwać. Nie dla każdego z pracowników odbywających podróż służbową zachodziła potrzeba uzyskania poświadczenia ustawodawstwa i nie może to przesądzać o charakterze wyjazdu pracownika. W przypadku zainteresowanych uzyskanie poświadczenia ustawodawstwa podyktowane było przez kontrahentów, dla których wyroby były produkowane. Jednym z warunków dostawy wyrobów z tworzyw sztucznych dla dużych inwestorów i na teren prowadzonej inwestycji było posiadanie przez pracowników poświadczenia ustawodawstwa. Bez takiego poświadczenia zrealizowanie montażu zamawianych wyrobów nie byłoby możliwe. Spośród zainteresowanych jeszcze wyjazd zainteresowanego P. R. spełniał podawaną przez organ rentowy definicję podróży służbowej, zawężoną przez organ rentowy w sposób nieuprawniony. P. R. w roku 2011 w podróży służbowej był tylko raz. Podróż trwała zaledwie 24 dni (wliczając w to czas dojazdu ) i celem jej było reklamacyjne pogrubienie rurociągu, którego ścianki okazały się zbyt cienkie. Trudno przyjąć więc, że pogrubianie ścianek rurociągów należy do zwykłych obowiązków tego pracownika. Skarżący podkreślił, że podczas odbywania zagranicznej podróży służbowej nie ulega zmianie miejsce pracy określone w umowie. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 2009 roku (II PK 210/08 ) oraz w uchwale siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2009 roku (II PZP 11/08 ) zajął stanowisko, że miejsce wykonywania pracy, o którym stanowi art. 29 § 1 k.p. to nic innego jak stałe miejsce pracy z art.
W rzeczywistości faktyczne miejsce wykonywania pracy może być inne niż określone w umowie. Uznanie, że stałe miejsce pracy jest równoznaczne z faktycznym miejscem wykonywania pracy (miejscem wykonywania czynności pracowniczych) a nie z umówionym miejscem pracy powodowałoby negatywne konsekwencje dla pracownika. Należy więc uznać, że jeżeli jako miejsce pracy została wskazana hala produkcyjna w T., to wykonywanie czynności o cechach zadania służbowego poza T. jest podróżą służbową. W wyroku z dnia 20 lutego 2007 roku (II PK 16506) Sąd Najwyższy wraził pogląd, że odbywanie podróży na polecenie pracodawcy przesądza o charakterze tej formy delegowania i stanowi uzasadnienie dla określenia jej mianem podróży służbowej. Płatnik składek wyjazdy zainteresowanych kwalifikował jako podróż służbową i dokonał pracownikom należnych wypłat związanych z taką kwalifikacją. Dlatego też składki na ubezpieczenia społeczne należy obliczać od kwoty wynagrodzenia ustalonego w umowie o pracę. Płatnik składek wydał zainteresowanym polecenia wyjazdów służbowych określając wprawdzie nie na piśmie (do czego nie był zobowiązany żadnymi przepisami prawa) ale ustnie cel wyjazdów oraz zadania, jakie zainteresowani mają wykonać podczas wyjazdów służbowych. Zaskarżone decyzje określają podstawę wymiaru składek, ale nie określają ich wymiaru. Decyzje te naruszają więc postanowienia art. 6 ust. 1 i art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Do zadań ZUS należy bowiem w myśl tych postanowień wymierzanie i pobieranie składek. Pozwany nie wskazał sposobu wyliczenia kwot wynikających z zaskarżonych decyzji ani też nie określił wymiaru należnych składek tak, aby decyzje były możliwe do wykonania. Decyzja winna wskazywać kwotowo różnice między składką opłacona a należną od każdego pracownika i wyjaśniać skąd bierze się ta różnica. Niewyjaśnienie powyższego w postępowaniu sądowym stanowi naruszenie art. 232 k.p.c. i art., 6 k.c. naruszając jednocześnie art. 68 ust. 1 i art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z o systemie ubezpieczeń społecznych. Apelujący wskazał także, że Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na sytuację zainteresowanych K. S.
k.p. Sąd Okręgowy zastosował prawidłową wykładnię tego przepisu i trafnie wskazał, że wydanie wobec pracownika zaświadczenia o właściwym ustawodawstwie posiada moc wiążącą dla sądu rozstrzygającego kwestię czy pracownik wykonywał pracę w oddelegowania czy też w ramach podróży służbowej. Przypomnieć bowiem należy, że udzielenie poświadczeń na formularzu (...)), niezależnie od faktu, czy ZUS, zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem, dokonał kontroli deklarowanych przez pracodawcę danych, stanowiących podstawę poświadczenia formularza A1 lub E101, a zainteresowani rzeczywiście mieli wówczas status pracowników oddelegowanych - przesądza, iż w niniejszym postępowaniu Sąd jest związany tymi decyzjami i nie może kontrolować ich prawidłowości. Sąd Najwyższy (w wyroku z dnia 14 listopada 2013 roku, II UK 204/13 oraz z dnia 18 listopada 2014 roku, II UK 559/13) zajął stanowisko, że potwierdzenie okoliczności wykonywania pracy za granicą na podstawie czasowego oddelegowania wyklucza możliwość zakwalifikowania tej sytuacji, jako podróży służbowej. W rezultacie, pracownik skierowany do wykonywania pracy na terytorium innego państwa członkowskiego UE w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 05, Tom 01, s. 35 ze zm.) nie przebywa w zagranicznej podróży służbowej o jakiej mowa w art. 77
k.p. Sąd Apelacyjny zwraca przy tym uwagę, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że podróż służbową charakteryzuje jej odbywanie, po pierwsze – poza miejscowością, w której znajduje się siedzibą pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, po drugie – na polecenie pracodawcy, po trzecie – w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania służbowego, przy czym wszystkie te cechy muszą wystąpić łącznie (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2008 roku, I PK 208/07, OSNP 2009, nr 11-12, poz. 134). Wykonywanie zadania służbowego w rozumieniu art.
k.p. nie jest tym samym, co wykonywanie wynikającej z zatrudnienia pracy określonego rodzaju. Objęcie poleceniem wyjazdu zwykłych czynności pracowniczych, a do takich należał montaż produkowanych przez spółkę elementów, który – jeśli pozwalały na to gabaryty dokonywany był w miejscu – ich ewentualna produkcja czy naprawa, nie prowadzi do uznania, że pracownik wykonujący te czynności jest w podróży służbowej. Co więcej, o ile krótkotrwałość jest pojęciem w pewnym stopniu subiektywnym, o tyle incydentalność wskazuje na wyjątkowość, niecodzienność i nietypowość takiego zdarzenia w toku wykonywania obowiązków pracowniczych na rzecz pracodawcy, stanowiącego pewnego rodzaju wyłom w zwykłym świadczeniu pracy. Rodzaj prowadzonej przez Spółkę działalności, co było niesporne, determinował konieczność wykonywania przez pracowników pracy w różnych miejscach, nie można zatem mówić o incydentalności, czy nietypowości wykonywania przez zainteresowanych pracy za granicą. Podkreślić przy tym trzeba, że w zatrudnieniu pracowniczym zmiana miejsca pracy nie zawsze jest sytuacją szczególną, zwłaszcza, gdy podmiot będący pracodawcą prowadzi działalność zarówno w miejscu siedziby, jak i w siedzibach kontrahentów. W realiach rozpoznawanej sprawy podyktowane to było specyfiką świadczonych przez Spółkę usług, wymagających często dokonania montażu, a niekiedy wręcz wyprodukowania bądź naprawy danego elementu w miejscu wskazanym przez klienta. Podkreślić należy, że jeżeli pracownik umówił się z pracodawcą na wykonywanie pracy w określonym miejscu, a tak było w realiach niniejszej sprawy, to nie jest to niestałe miejsce pracy, a contrario do stałego miejsca pracy, o którym mowa w art.
k.p. Skoro zaś o podróży służbowej można mówić jedynie w przypadku delegowania narzuconego pracownikowi w drodze polecenia pracodawcy zobowiązującego go do odbycia takiej podróży to w sytuacji gdy pracownicy dobrowolnie zgłaszali się na kreślony wyjazd za granicę należało uznać, że zainteresowani i płatnik składek zawierali porozumienia co do wykonywania przez pracownika określonej pracy w ramach delegowania przez pracodawcę, co z kolei prowadziło do okresowej zmiany ustalonego w tej umowie rodzaju pracy oraz miejsca jej wykonywania. Podjęcie się przez pracownika podróży połączonej z wykonywaniem określonej pracy na podstawie zawartego z pracodawcą porozumienia nie jest zaś podróżą służbową w rozumieniu art.
k.p., do której znajdują zastosowanie przepisy określające należności przysługujące pracownikowi z tytułu takiej podróży. Sąd Okręgowy trafnie więc uznał, że zainteresowani w spornych okresach nie pozostawali w podróży służbowej, Sąd Okręgowy prawidłowo również uznał, że wypłacane im z tego tytułu diety i inne należności nie podlegały wyłączeniu z przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stosownie do przepisu § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, a sytuacja zainteresowanych odpowiada wymienionej w § 2 ust. 1 pkt 16 tego rozporządzenia. Sąd I instancji nie naruszył więc przepisu art. 29 § 1 k.p. oraz art.
k.p. Co więcej Sąd ten prawidłowo wskazał, iż skoro z § 2 ust. 1 pkt 16 in principio rozporządzenia wynika, że podstawy wymiaru składek nie stanowi przychód stanowiący część wynagrodzenia pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, odpowiadający równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, to znaczy, że o taką kwotę podlega obniżeniu podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Zastrzeżenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 16 in fine rozporządzenia, że tak ustalony miesięczny przychód tych osób nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy systemowej, oznacza zatem, że jeżeli faktycznie wypłacone pracownikowi w danym miesiącu kalendarzowym wynagrodzenie jest wyższe niż przeciętne, to zastosowanie wyłączenia przewidzianego w części wstępnej § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nie może doprowadzić do obniżenia podstawy wymiaru składek do kwoty niższej niż przeciętne wynagrodzenie. W takiej sytuacji ulga w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne będzie zatem niższa niż wynikająca z działania mechanizmu przewidzianego w § 2 ust. 1 pkt 16 in principio rozporządzenia, ale nadal podstawa wymiaru składek będzie obniżona w stosunku do przewidzianej ustawą systemową. Kwota przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 16 in fine rozporządzenia, nie jest więc progiem, od jakiego podstawa wymiaru składek nie może być niższa, jeżeli rzeczywisty przychód pracownika jest od tej kwoty niższy. Jest progiem mającym zastosowanie, gdy faktycznie wypłacone wynagrodzenie jest wyższe niż przeciętne, a zastosowanie odliczeń przewidzianych przepisem spowodowałoby obniżenie podstawy wymiaru składek poniżej tego progu (por. wyroki SN z dnia 2 października 2013 roku, II UK 78/13, OSNP 2014 nr 8, poz. 120 i z dnia 10 października 2013 roku, II UK 104/13, LEX nr 1380937). Sądowi Apelacyjnemu znany jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015 roku, sygn. SK 9/14, w którym Trybunał orzekł, iż § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w zakresie, w jakim dotyczy pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, uzyskujących przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych niższe niż przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Uzasadniając niezgodność przepisu z art. 92 ust. 1 Konstytucji, Trybunał wskazał, iż zaskarżony przepis rozporządzenia wykracza poza upoważnienie ustawowe, gdyż – jeśli przychód pracownika zatrudnionego za granicą u polskiego pracodawcy będzie niższy niż kwota przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – wprowadza taką modyfikację podstawy wymiaru składek, że będzie ona wyższa niż podstawa określona w art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Uzasadniając z kolei niezgodność § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia z art. 64 Konstytucji, Trybunał wyjaśnił, że przepis ten, w sytuacji gdy, przekraczając upoważnienie ustawowe, wprowadza taką modyfikację podstawy wymiaru składek, że będzie ona wyższa niż określona w art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – prowadzi do obciążenia pracowników i pracodawców kosztami podwyższonej składki na ubezpieczenie społeczne i z tego względu stanowi ingerencję w prawo własności. Taka ingerencja w konstytucyjnie chronioną sferę prawa własności nie spełnia formalnych wymogów ograniczenia prawa własności, nie została bowiem dokonana w ustawie, ale wynika z przepisów rozporządzenia wydanych z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego. Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny uznał, że § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia MPiPS oznacza niedopuszczalne ograniczenie prawa własności chronionego w art. 64 Konstytucji. Podkreślenia jednak wymaga, iż w pkt II omawianego wyroku Trybunał Konstytucyjny, orzekł, iż przepis § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia w zakresie wskazanym w pkt I, traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wyjaśnił, iż odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niekonstytucyjny wynika z konieczności dania prawodawcy czasu na dostosowanie systemu prawnego do wymagań konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny podkreślił jednocześnie, że zakwestionowany akt pozostaje na czas odroczenia w systemie prawnym. W związku z powyższym, wobec odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia w zakresie wskazanym w pkt I wyroku Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygnięcie Sądu II instancji uwzględniało obowiązującą treść w/w przepisu. Sąd Apelacyjny, zgodnie z dyspozycją art. 316 k.p.c., również miał w tym zakresie na uwadze stan prawny w chwili wyrokowania. W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny, podzielając stanowisko Sądu I instancji i uznając apelację wnioskodawcy za bezzasadną, na mocy art. 385 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. SSA M. Gerszewska SSA A. Urban SSA J. Andrzejewski
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.