Dla Osób Fizycznych posiadacza karty obciążają transakcje dokonane przez niego oraz osoby, którym posiadacza udostępnił kartę. (k. 31-34) W piśmie złożonym w dniu 08 czerwca 2016 roku powódka sprecyzowała oznaczenie strony pozwanej wskazując Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. (k. 60-62) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: K. T.
wymienionym systemem w rubryce (...) dla transakcji z dnia 15 stycznia 2014 roku pojawił się zapis „051” co oznacza, ze wypłata została przeprowadzona na podstawie mikroprocesora, w który zaopatrzona była karta . W rubryce (...) pojawił się również zapis „051” co oznacza, że bankomat, w którym dokonano wypłaty dostosowany jest do autoryzowania transakcji na podstawie mikroprocesora. (k.35-38) Wszystkie transakcje są potwierdzane numerem PIN, co potwierdza w rubryce „PIN” litera „Y” (z języka angielskiego YES). (k.35-36) Transakcja nie była poprzedzona próbami z podaniem nieprawidłowego kodu PIN. (k.37) Karta bankomatowo- płatnicza (...) jest kartą hybrydową, tzn. zawiera pasek magnetyczny i mikroprocesor (chip). Kopiowanie kart polega na skopiowaniu zawartości drugiej ścieżki paska magnetycznego, a spreparowany na tej podstawie „klon” karty zawiera na swoim pasku magnetycznym skopiowane dane z paska magnetycznego oryginału. Transakcja skopiowaną kartą byłaby przeprowadzona na podstawie paska magnetycznego a nie mikroprocesora. Autoryzacja transakcji przeprowadzanej na podstawie paska magnetycznego karty w rubryce (...) zapisuje się jako „901”. Do dnia dzisiejszego nie są znane przypadki skopiowania mikroprocesora z karty płatniczej. Pozwany nie zanotował skopiowania kart oraz realizacji skopiowanych kart w bankomacie o nr (...) usytuowanym przy ul. (...) w K.. Od sierpnia 2011 roku pozwany nie dopuszczał transakcji na podstawie paska magnetycznego z kart hybrydowych. W dniu 06 lutego 2014 roku powódka w placówce pozwanego banku dokonała zgłoszenia utraty karty bankomatowej z innych powodów niż zgubienie, kradzież, nie wydanie karty. Pozwany bank nie uwzględnił złożonej reklamacji i nie znalazł podstaw do zwrotu kwestionowanej kwoty. Wypłaty dokonywane z bankomatu przy ul. (...) w K. są monitorowane za pomocą nagrań kamerą przemysłową. Monitoring odbywał się także w dniu przedmiot 15 stycznia 2014 roku. Zapis monitoringu jest nieczytelny. Nie można na jego podstawie stwierdzić kto dokonywał wypłaty. Dowód: wyciąg z rachunku bankowego nr (...) –historia transakcji za okres od 11 stycznia 2014 roku do 10 lutego 2014 roku (k. 8-9), zapisy z transakcji z systemu autoryzacyjnego pozwanego banku (k.35-38), e-mail głównego specjalisty w zespole (...) i posiadaczy kart W. S. do A. P. (k. 39), zgłoszenie utraty karty bankomatowej z dnia 06 lutego 2014 roku (k. 10), pismo Bank (...) I Oddział w K. z dnia 20 lutego 2014 roku, znak (...)/121/20/02/2014 (k.11), pismo Bank (...) S.A. Biuro Reklamacji z dnia 09 kwietnia 2014 roku, znak: ZRO/KG/620/REK2-178167R/2014 (k.12), dokumentacja zdjęciowa (k.49-56), zeznania K. T.
1 Regulaminu (...) Banku (...) S.A. Dla Osób Fizycznych Karta IKM to identyfikacyjna Karta Magnetyczna wydana przez Bank służąca do identyfikacji jej posiadacza oraz potwierdzenia jego uprawnień do dysponowania rachunkami prowadzonymi w banku na jego rzecz oraz rachunkami, do których zostało mu udzielone pełnomocnictwo. (§ 2 pkt 17 Regulaminu). PIN to Osobisty Numer Identyfikacyjny - poufny numer (kod cyfrowy) stanowiący indywidualne zabezpieczenie dla karty lub usługi, do której jest przypisany, znany tylko posiadaczowi karty lub osobie korzystającej z usługi, służący do elektronicznej identyfikacji posiadacza karty lub osoby korzystającej z usługi oraz do autoryzacji w urządzeniach wymagających jego wprowadzenia ( § 2 pkt 28 Regulaminu).
ust 1 pkt 2 Regulaminu Identyfikacja Posiadacza/pełnomocnika oraz potwierdzenie jego uprawnień do dysponowania rachunkiem są dokonywane we wszystkich jednostkach banku na podstawie dokumentu tożsamości oraz przy użyciu karty IKM z PIN do karty IKM.
1 Regulaminu Bank wydaje karty IKM posiadaczowi oraz pełnomocnikowi ustanowionemu do rachunków, posiadającym pełnomocnictwo rodzajowe na ich życzenie. Stosownie do ust. 2 powołanego paragrafu posiadacz/pełnomocnik, któremu została wydana karta jest zobowiązany do: podpisania karty przy jej odbiorze w sposób trwały,
e wzorem podpisu złożonym w Banku (pkt 1), posługiwania się kartą IKM w jednostkach banku oraz okazania dokumentu tożsamości na życzenie Banku (pkt2), nieudostępniania karty IKM innym osobom (pkt 3), właściwego przechowywania karty IKM, zabezpieczającego przed jej zgubieniem, kradzieżą lub uszkodzeniem (pkt 4). Zgodne z § 23 ust. 3 Regulaminu trzykrotne błędne wprowadzenie PIN spowoduje zatrzymanie karty IKM. Zgodne z § 23 ust. 4, 5 i 6 Regulaminu karta IKM może być używana wyłącznie przez jej posiadacza; fakt utraty karty IKM lub ujawnienia PIN posiadacz powinien niezwłocznie zgłosić w dowolnej jednostce Banku, celem dokonania jej zastrzeżenia, a zastrzeżenie karty IKM jest skuteczne z chwilą złożenia/wpływu dyspozycji do jednostki Banku.
Regulaminu Identyfikacja posiadacza/pełnomocnika oraz potwierdzenie jego uprawnień do dysponowania rachunkiem w placówkach partnerskich są dokonywane na podstawie dokumentu tożsamości oraz przy użyciu karty płatniczej debetowej, wraz z PIN, wydanej do rachunku prowadzonego w złotych.
ust.1 pkt 2) Regulaminu jednym ze sposobów autoryzacji zleconych przez posiadacza lub pełnomocnika transakcji dotyczących rachunku jest dokonywana poprzez użycie karty płatniczej debetowej wydanej do rachunku, którego dotyczy transakcja oraz PIN do tej karty, w przypadku zleceń składanych w palcówkach partnerskich.
ust.1 Regulaminu kartą może posługiwać się wyłącznie osoba, której karta została wydana i której dane identyfikacyjne są zamieszczone na tej karcie, tj. posiadacz lub użytkownik. Stosownie do 99 ust. 3 pkt 1) Regulaminu dokonywanie transakcji kartą w bankomatach wymaga autoryzacji poprzez użycie kodu PIN.
4 Regulaminu, posiadacz odpowiada za nieautoryzowane transakcje w pełnej wysokości jeśli doprowadził do nich umyślnie albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia jednego z obowiązków określonych w § 90 ust. 1, § 91 ust. 1-6 i § 104 ust.1. Stosownie do § 10 Regulaminu posiadacz obciążają transakcje dokonane przez niego oraz osoby, którym posiadacz/użytkownik udostępnił kartę lub ujawnił PIN.
1 Regulaminu w przypadku dokonania nieprawidłowego zapisu księgowego na rachunku, bank zastrzega sobie prawo do dokonywania korekty tego zapisu bez zgody posiadacza. Dowód: (...) Banku (...) S.A. Dla Osób Fizycznych (k. 40) Pismem z dnia 22 lipca 2014 roku powódka K. T.
art. 42 ust. 1. u.u.p. użytkownik uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego jest obowiązany: 1)korzystać z instrumentu płatniczego
umową ramową oraz 2)zgłaszać niezwłocznie dostawcy lub podmiotowi wskazanemu przez dostawcę stwierdzenie utraty, kradzieży, przywłaszczenia albo nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu. Stosownie do ust 2 powołanej ustawy w celu spełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, użytkownik, z chwilą otrzymania instrumentu płatniczego, podejmuje niezbędne środki służące zapobieżeniu naruszeniu indywidualnych zabezpieczeń tego instrumentu, w szczególności jest obowiązany do przechowywania instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz nieudostępniania go osobom nieuprawnionym. W tomu niniejszego postępowania ustalono, że powódka w zasadzie wywiązała się z nałożonych na nią jako uprawnionego użytkownika karty obowiązków wynikających z art. 42 u.u.p., bowiem nikomu karty nie pożyczała, nie udostępniała przechowywała w sposób uniemożliwiający jej skorzystanie przez osoby nieuprawnione.
aś z art. 43 ust. 1u.u.p. dostawca wydający instrument płatniczy jest obowiązany do: 1)zapewnienia, że indywidualne zabezpieczenia instrumentu płatniczego nie są dostępne dla osób innych niż użytkownik uprawniony do korzystania z tego instrumentu, 2)niewysyłania niezamówionego instrumentu płatniczego, z wyjątkiem sytuacji, w których instrument płatniczy otrzymany przez użytkownika podlega wymianie, 3)zapewnienia stałej dostępności odpowiednich środków pozwalających użytkownikowi na dokonanie zgłoszenia
art. 42 ust. 1 pkt 2 lub wystąpienie z wnioskiem o odblokowanie albo zastąpienie zablokowanego instrumentu płatniczego nowym na podstawie art. 41 ust. 4, 4)zapewnienia procedur pozwalających na udowodnienie dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, na wniosek złożony przez użytkownika w terminie 18 miesięcy od dnia dokonania zgłoszenia oraz 5)uniemożliwienia korzystania z instrumentu płatniczego po dokonaniu zgłoszenia
art. 42 ust. 1 pkt 2. Wskazana ustawa statuuje zasadę, według której to wydawca karty płatniczej obowiązany jest zwrócić posiadaczowi karty płatniczej kwotę nieautoryzowanej transakcji dokonanej kartą płatniczą.
art. 40 ust. 1 u.u.p. transakcję płatniczą uważa się za autoryzowaną, jeżeli posiadacz karty płatniczej wyraził zgodę na wykonanie transakcji płatniczej w sposób przewidziany w umowie o kartę płatniczą. Zgoda taka może dotyczyć także kolejnych transakcji płatniczych. Definicja transakcji płatniczej znajduje się w art. 2 pkt 29 u.u.p.: jest to zainicjowana przez posiadacza karty płatniczej lub akceptanta wpłata, transfer lub wypłata środków pieniężnych. Z powyższego wynika, że kluczowym dla uznania wyżej transakcji płatniczej za autoryzowaną jest wyrażenie przez posiadacza karty płatniczej zgody na jej wykonanie. W art. 40 ust. 1 u.u.p. ustawodawca w sposób celowy nie sprecyzował, w jaki sposób zgoda ta ma zostać wyrażona, bowiem określenie tego sposobu pozostawione zostało woli stron. Określenie sposobu wyrażenia zgody powinno zostać dokonane w umowie o kartę płatniczą. W praktyce najczęściej nieautoryzowana transakcja płatnicza może być wynikiem działań przestępczych. Karta płatnicza może zostać skradziona posiadaczowi z jednoczesnym przechwyceniem kodu PIN, przez co złodziej jako osoba nieuprawniona do używania karty płatniczej może dokonać transakcji przy pomocy tej karty. Może być poddana tzw. s kimmingowi, co oznacza działanie przestępcze polegające na skopiowaniu paska magnetycznego karty płatniczej z jednoczesnym przechwyceniem zabezpieczeń tej karty, np. kodu PIN. Takie przechwycenie może nastąpić bądź w bankomacie bądź w trakcie dokonywania płatności kartą w punkcie w punkcie handlowo- usługowym. Pozwany nie zanotował skopiowania kart oraz realizacji skopiowanych kart w bankomacie o nr (...) usytuowanym przy ul. (...) w K.. Od sierpnia 2011 roku pozwany nie dopuszczał transakcji na podstawie paska magnetycznego z kart hybrydowych.
art.45 u.u.p. ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza była autoryzowana przez posiadacza karty płatniczej lub że została wykonana prawidłowo, spoczywa na wydawcy karty płatniczej. Przepis ten modyfikuje ogólną zasadą z art. 6 Kodeksu cywilnego,
którą ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z faktu wywodzi skutki prawne.
art. 45 ust. 2 u.u.p. wskazanie przez wydawcę karty płatniczej zarejestrowanego użycia karty płatniczej nie jest wystarczające do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez użytkownika karty płatniczej autoryzowana. Wydawca karty płatniczej jest obowiązany udowodnić inne okoliczności wskazujące na autoryzację transakcji płatniczej przez posiadacza karty płatniczej albo okoliczności wskazujące na fakt, że posiadacz karty płatniczej umyślnie doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej, albo umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42 u.u.p. Z przepisu tego wynika, że fakt zarejestrowania użycia karty płatniczej jest niewystarczający do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez wydawcę karty płatniczej autoryzowana.
art. art. 46 ust. 3 u.u.p., posiadacz karty płatniczej odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze w pełnej wysokości, jeżeli doprowadził do nich umyślnie albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42 u.u.p. W ocenie sądu pozwany bank wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w art. 43 u.u.p. Strona pozwana wykazała, że w dacie zdarzenia karty płatniczo- bankomatowe, które wydawała swoim klientom wyposażone były w system zabezpieczeń uniemożliwiający użycie karty poprzez jej skopiowanie. Strona pozwana wykazała, że od 2008 roku swoim klientom wydaje karty hybrydowe, tj. wyposażone w pasek magnetyczny oraz mikroprocesor (tzw. chip), którego do tej pory nie udało się nikomu skopiować. Istotnym jest, że od sierpnia 2011 roku pozwany nie dopuszczał transakcji na podstawie paska magnetycznego z kart hybrydowych. Oznacza to, że aktualna wiedza i możliwości techniczne nakazują uznać, że nie jest możliwe skopiowanie karty wyposażonej w mikroprocesor w taki sposób, aby możliwe było na podstawie tej kopii dokonywanie transakcji płatniczych. Strona pozwana wykazała na podstawie przedłożonych zapisów transakcji z dnia 15 stycznia 2014 roku dokonanych w bankomacie przy ul. (...) w K., że do wypłaty kwoty 1.700,00 zł z konta powód doszło przy pomocy użycia oryginalnej karty. Transakcja skopiowaną kartą mogłaby być przeprowadzona jedynie na podstawie paska magnetycznego a nie mikroprocesora, co zostało wykluczone. Autoryzacja transakcji przeprowadzanej na podstawie paska magnetycznego karty w rubryce (...) zapisuje się jako „901”. Ponadto pozwany bank nie zanotował skopiowania kart oraz realizacji skopiowanych kart w bankomacie o nr (...) usytuowanym przy ul. (...) w K.. Zaznaczyć należy, że wypłata nastąpiła tuż po wpływie w dniach 13 i 14 stycznia 2014 roku na konto powódki środków w łącznej kwocie 1.920,00 zł, tj. w kwocie zbliżonej do wypłaconej w dniu 15 stycznia 2014 roku za pomocą oryginalnej karty i przy prawidłowym jednokrotnym wprowadzeniu kodu PIN. Ze względu na nieczytelny zapis z monitoringu z dnia 15 stycznia 2014 roku niemożliwe było ustalenie wizerunku osoby. Sąd nie znalazł w niniejszym postępowaniu przesłanek przemawiających za przypisaniem pozwanemu bankowi zaniedbań w przedmiocie zabezpieczeń dokonywanych transakcji za pomocą kart płatniczo – bankomatowych w bankomacie przy ul. (...) w K.. Zastrzeżenia sądu budzą jedynie zapisy monitoringu, które są nieczytelne. Na uwagę zasługuje również fakt, że posiadacz karty płatniczej i jej wydawca mogą uzgodnić limity wydatków dla transakcji płatniczych wykonanych za pomocą tej karty płatniczej. Limit ten może polegać np. na ustanowieniu dziennego limitu. W toku postępowania powódka twierdziła, że posiada limit dzienny 1000 zł. Zdaniem sądu nie udowodniła swojego twierdzenia, tym bardziej że w dniu 15 stycznia 2014 roku dokonano wypłaty z jej rachunku bankowego za pośrednictwem bankomatu przy ul. (...) w K. kwoty w wysokości 1.700,00 zł, a świadek W. S. zeznał, że niemożliwe jest wykonie wypłaty ponad kwotę, która wynika z ustalonego limitu. Analiza treści przepisów Kodeksu cywilnego regulujących zobowiązania umowne oraz przepisów ustawy z dnia Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach płatniczych prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż roszczenie strony powodowej jest bezzasadne. Pozwany sprostał obowiązkowi wynikającemu z treści art. 45 ust 1 i 2 u.u.p. Wykazanie przez bank, że transakcja została dokonana przy użyciu oryginalnej karty i jednokrotnego, poprawnego wprowadzenia numeru PIN w świetle art. 45.2 u.u.p. byłoby oczywiście niewystarczające. Jednakże w niniejszej sprawie bank wykazał, że transakcji dokonano na podstawie mikroprocesora i oryginalnego, wprowadzonego jednorazowo numeru PIN. Przeprowadzone dowody wykazały, że zabezpieczenie karty mikroprocesorem, według obecnej wiedzy daje stuprocentową ochronę przed skopiowaniem. Karta powódki była co prawda dodatkowo wyposażona w pasek magnetyczny, jednak pozwany bank wprowadził zabezpieczenia uniemożliwiające przeprowadzenie transakcji na podstawie paska magnetycznego ( podatnego na skopiowanie danych) w sytuacji, kiedy karta jest zabezpieczona dodatkowo mikroprocesorem. Jednocześnie powódka stwierdziła, że karty nikomu nie udostępniała, nie pożyczała, nie miała problemów z kartą ani kontem, bankowość internetową uruchomiła dopiero po zdarzeniu, przed zdarzeniem nie wykonywała kartą płatności w internecie, kartę zawsze nosiła przy sobie, numeru PIN nie zapisywała, nie mieszka wspólnie z dziećmi, nigdy nawet przejściowo nie utraciła karty. W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie mogło dojść do dokonania wypłaty na podstawie mikroprocesora bez wiedzy i zgody powódki, a zatem transakcja była autoryzowana. Orzeczenie w zakresie kosztów procesu oparto o przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, w tym wynagrodzenie pełnomocnika fachowego strony. Koszty procesu, która poniósł pozwany Bank (...) S.A. w W. wynoszą w niniejszej sprawie 1.217,00 zł, na które złożyły się:, kwota 1.200,00 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego (art. 98 § 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej (Dz.U. 2006, nr 225, poz. 1635 z późn. zm.), i taką też kwotę należało zasądzić od K. T.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.