1 pkt 12 (niezłożenie wniosku o zgodę na zmianę siedziby lub miejsca prowadzonej działalności gospodarczej), § 5 ust.
1 pkt 6 (niezwrócenie równowartości odzyskanego podatku od zakupionych towarów i usług), § 5 ust.
1 pkt 10 (nieprzedstawienie po upływie szóstego i dwunastego miesiąca prowadzenia działalności zaświadczenia z ZUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu oraz z Urzędu Skarbowego o figurowaniu w ewidencji podatników prowadzących działalność gospodarczą), jednak zaistnienia trzech pierwszych nie wykazał. Występując zaś do Sądu winien nie tylko udowodnić fakt wypowiedzenia umowy, lecz również zaistnienie podstaw faktycznych do złożenia przedmiotowego oświadczenia w sytuacji, gdy jak w przedmiotowej sprawie są to okoliczności sporne. Tak więc w sferze gołosłownych twierdzeń pozostaje okoliczność zmiany miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i wiążącego się z tym przeniesienia wyposażenia w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy, wyczerpująca dwie pierwsze podstawy wypowiedzenia. Pozwani okolicznościom tym konsekwentnie zaprzeczali wskazując, iż zdarzenia takie miały miejsce w październiku 2013r., a więc po upływie owych 12 miesięcy, na dowód czego przedłożyli protokół odbioru rzeczy z miejsca dotychczasowego prowadzenia działalności oraz dowód uiszczenia czynszu za najem lokalu, pochodzące z października 2013r. Powód nie udowodnił również, by zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 wezwał beneficjenta do zwrotu podatku VAT w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, co dopiero otwierało możliwość wypowiedzenia umowy. Jedynie zaistnienie podstawy polegającej na nieprzedłożeniu zaświadczeń z ZUS i Urzędu Skarbowego stanowi fakt przyznany w rozumieniu art. 229 k.p.c., niewymagający dowodzenia. Akceptując zatem co do zasady ustalenie, iż pozwana nie wywiązała się z umowy, należy jednak fakt ten ocenić odmiennie niż uczynił to Sąd Rejonowy. W świetle bowiem faktów udowodnionych można zarzucać N. K. naruszenie tylko jednego obowiązku umownego i to o charakterze wyłącznie informacyjnym, które nie mogło stanąć na przeszkodzie prawidłowemu zrealizowaniu celu uzyskanej pomocy. Wobec powyższego uwzględnienie powództwa poprzez zasądzenie kwoty stanowiącej równowartość uzyskanej pomocy powiększonej o odsetki w okolicznościach niniejszej sprawy byłoby niesprawiedliwe i naruszałoby zasady współżycia społecznego, w szczególności zasadę słuszności kontraktowej. Stanowiłoby ewidentnie niewspółmierną dolegliwość w stosunku do wagi uchybienia postanowieniom umowy, wypaczającą istotę i sens pomocy publicznej. Powyższego stanowiska, wbrew poglądowi wyrażonemu w odpowiedzi na apelację, nie podważa uregulowanie zawarte w art. 46 ust. 3 wyżej powołanej ustawy o promocji zatrudnienia. Zobowiązuje on do zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami ustawowymi, jeżeli osoba, która je otrzymała prowadziła działalność gospodarczą przez okres krótszy niż 12 miesięcy albo naruszone zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków. Norma ta nakazuje zwrot środków nie w przypadku jakiegokolwiek naruszenia warunku umowy, lecz takiego, który dotyczył przyznania środków. W ocenie Sądu celem należytego zinterpretowania powyższego przepisu zastosować reguły wykładni funkcjonalnej. Obejmuje ona zbiór dyrektyw, które odwołują się do funkcji, roli, celu jaki ma spełnić akt normatywny ustanawiany przez prawodawcę. Każą one w szczególności odwoływać się do tego, co chciał osiągnąć prawodawca wydając dany akt, bądź nakazują brać pod uwagę system wartości obowiązujący w prawie. W ramach wykładni funkcjonalnej wyróżnia się wykładnię celowościową, która nakazuje uwzględnianie celu regulacji prawnej. Dokonując wykładni prawa trzeba starać się harmonizować te cele i brać pod uwagę konsekwencje społeczne i ekonomiczne, do jakich będzie prowadzić określona interpretacja. W związku z tym powinno wybierać się taką interpretację, która prowadzi do jak najbardziej korzystnych konsekwencji (por. Maciej Zieliński: Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki; LexisNexis, Warszawa 2010). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć wypada, iż już z samego tytułu ustawy, w której zawarty jest interpretowany przepis wynika jej cel w postaci promocji zatrudnienia. W tej sytuacji obowiązek zwrotu nie może dotyczyć naruszenia tych warunków umowy, które mają charakter porządkowy i nie są w stanie wpłynąć na osiągnięcie zakładanego celu. Przeciwna wykładnia pozostawałaby w sprzeczności z racjonalnością aksjologiczną ustawodawcy i prowadziłaby do rażącego naruszenia zasad słuszności. Przedstawione argumenty prowadzą do wniosku, iż powództwo winno podlegać oddaleniu i to w całości. Brak jest w szczególności podstaw do częściowego umorzenia postępowania, jak to uczynił Sąd I instancji. Co prawda powód w piśmie z dnia 2 października 2015r. podał aktualną na dzień 29 września 2015r. kwotę, traktowaną jako zadłużenie pozwanych, jednakże nie składa oświadczenia o cofnięciu pozwu w pozostałym zakresie, czego należałoby wymagać od profesjonalnego pełnomocnika, gdyby rzecz jasna skutek w postaci częściowego umorzenia postępowania zamierzał osiągnąć. Konsekwencją zmiany wyroku co do meritum jest zmiana rozstrzygnięcia o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego. Z uwagi na fakt, iż pozwani wygrali sprawę w całości, winni otrzymać zwrot całości poniesionych kosztów procesu. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanych ustalone przy zastosowaniu stawek określonych w § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 461 ze zm.), a także 34 zł tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. należało orzec jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 108 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. Apelacja pozwanych została uwzględniona w całości, zatem należy im się zwrot całości poniesionych kosztów, na które złożyło się wynagrodzenie ich pełnomocnika, ustalone na podstawie § 8 pkt 5 w związku z § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r. poz. 1801). Mając ponadto na uwadze fakt, iż pozwani byli zwolnieni od kosztów sądowych w zakresie opłaty od apelacji, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 623) w związku z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., obciążył powoda obowiązkiem zapłaty nieuiszczonych kosztów sądowych. SSR del. Mariusz Drygas SSO Jacek Chmura SSO Marian Raszewski ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) Kalisz, 7 października 2016r. M. Drygas
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.