kpc usprawiedliwienie niestawiennictwa na rozprawę z powodu choroby pełnomocnika wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego. Zaświadczenie takie przedłożone przez pełnomocnika pozwanego potwierdzało jedynie niemożność stawienia się na rozprawę z powodu choroby na dzień 15.09.2016r. Tzw. „przewidywany termin zdolności do stawienia się do sądu” nie wskazuje a contrario , iż przed jego upływem pełnomocnik nie był zdolny z uwagi na stan zdrowia do stawienia się w sądzie. Termin ten wpisywany przez lekarza sądowego w zaświadczeniu jest jedynie prognozą i ma na celu umożliwić sądowi ustalenie kolejnego terminu rozprawy tak, by mogła się ona odbyć z udziałem osoby objętej zaświadczeniem lekarskim. Pełnomocnik pozwanego nie przedłożył zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niemożność stawienia się na rozprawę apelacyjną w dniu 27.09.2016r., co pozwoliło sądowi na przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku, bez konieczności odroczenia rozprawy. Przechodząc do zarzutów apelacyjnych sąd II instancji uznał , iż nie doszło w sprawie do pozbawienia pozwanego prawa do obrony ( art. 379 pkt 5 kpc ). Wprawdzie odpowiedź na pozew oraz wniosek o odroczenie rozprawy zostały złożone w terminie i przed rozprawą do sądu rejonowego, niemniej pełnomocnik pozwanego nie usprawiedliwił w sposób wymagany przepisem art.
Zaświadczenie lekarza sądowego bowiem nie potwierdzało, iż w tym dniu pełnomocnik z uwagi na stan zdrowia nie mógł stawić się w sądzie, pełnomocnik pozwanego nie przedłożył również ewentualnego późniejszego zaświadczenia lekarza sądowego w tym przedmiocie, co oznacza , iż jego twierdzenia zgłoszone we wniosku o odroczenie rozprawy z powodu niemożności stawienia się na rozprawę w dniu 02.02.2016r. były całkowicie gosłowne. Wprawdzie sąd pominął wszystkie twierdzenia i dowody zgłoszone przez pozwanego w sprzeciwie w (...) mimo, iż pełnomocnik pozwanego w terminie złożył odpowiedź na pozew, którą należało potraktować jako kolejne pismo procesowe w sprawie ( nieprawidłowym było wezwanie przez przewodniczącego pełnomocnika pozwanego do przedłożenia sprzeciwu w formie pisemnej , skoro takowy sprzeciw został złożony w (...) z wszystkimi wymogami formalnymi , a zgodnie z Rozp. MS z dnia 23.02.2007r. Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, tj. § 272 d. 3 pomocniczy zbiór dokumentów podlega przesłaniu do sądu wg właściwości ogólnej na żądanie tego sądu i dokumenty włącza się do akt ), niemniej pełnomocnik pozwanego został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, nie było żadnych przeszkód, by w niej uczestniczył, nie było też przeszkód do ustanowienia substytuta, skoro pełnomocnictwo procesowe złożone przy sprzeciwie w upu nie zawierało ograniczenia w swej treści ( art. 91 pkt 3 kpc). Będąc obecnym na rozprawie pełnomocnik pozwanego miał obowiązek złożyć zastrzeżenie do protokołu w trybie art. 162 kpc co do pominięcia twierdzeń i dowodów pozwanego zgłoszonych w sprzeciwie, co było warunkiem koniecznym do skutecznego wywiedzenia stosownych zarzutów na etapie postępowania apelacyjnego. Dodać należy, iż oddalenie wniosków dowodowych strony, czy też pominięcie jej twierdzeń nie stanowi samo przez się pozbawienia strony do obrony, a nieprawidłowość decyzji procesowej sądu w tym przedmiocie może być skutecznie kwestionowana przez stronę tylko w trybie art. 162 kpc. Odnosząc się do dalszych zarzutów apelacji merytorycznie były one zasadne w zakresie , iż nie było podstaw do wzywania o uzupełnienie braków sprzeciwu, skoro sprzeciw w epu był skutecznie złożony i nie miał żadnych braków formalnych, pozwany zachował nawet formę pisemną, o czym sąd winien był powziąć wiedzę po zwróceniu się do sądu upu o pomocniczy zbiór dokumentów. Niemniej w/w uchybienie procesowe sądu wymagało złożenia przez zawodowego pełnomocnika na rozprawie zastrzeżenia w trybie art. 162 kpc, czego pełnomocnik ten pozbawił się niejako „na własne życzenie”, wskutek nieusprawiedliwionego zgodnie z wymogiem art.
W konsekwencji nie doszło też do naruszenia przez sąd I instancji art. 233 § 1 kpc , bowiem sąd dysponując jedynie materiałem dowodowym, zgłoszonym przez powoda i dopuszczonym przez sąd na rozprawie, dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie łączącego strony stosunku prawnego jako umowy sprzedaży. Prawidłowo też sąd rejonowy rozłożył ciężar dowodu w myśl art. 6 kc, a mianowicie, jeśli pozwany powoływał się na zawarcie między stronami umowy komisu, winien powyższe udowodnić stosownymi dowodami, czego nie uczynił, bowiem wnioski dowodowe pozwanego zostały przez sąd oddalone, a postanowienie to nie zostało skutecznie przez pełnomocnika pozwanego podważone wedle zasad art. 162 kpc. Nie wywołał też skutku prawnego w postaci uchylenia wyroku sądu rejonowego zarzut apelacyjny o zaniechaniu pouczeniu pozwanego po doręczeniu jego pełnomocnikowi pisemnego pozwu o prawie do złożenia odpowiedzi na pozew i skutkach niepodjęcia tej czynności ( art. 206 § 2 pkt 1-3 kpc ), skoro w sprawie pozwany już na etapie epu ustanowił zawodowego pełnomocnika, który zresztą w terminie wyznaczonym 14 dni taką „odpowiedź na pozew” złożył. Zresztą sad okręgowy nie podziela stanowiska skarżącego, iż w tym postępowaniu obowiązkiem sądu, a uprawnieniem pozwanego było skorzystanie z instytucji „odpowiedzi na pozew”. Sprawa została wszczęta w epu, gdzie został złożony skutecznie w tamtym postępowaniu sprzeciw jako pierwsze w sprawie pismo procesowe pozwanego, zatem nie może być na kolejnym etapie sprawy: tzw. postępowania procesowego powrotu do instytucji odpowiedzi na pozew jako pierwszego pisma procesowego ze skutkiem wyroku zaocznego. Sąd natomiast winien był zobowiązać pełnomocnika pozwanego do ustosunkowania się do pisma procesowego powoda, mylnie zatytułowanego pozwem ( pozew został bowiem złożony w epu ), w wyznaczonym terminie p/r zwrotu pisma złożonego po terminie ( art. 207 § 7 kpc ). Dodać też należy, iż sąd rejonowy niezasadnie oddalił wnioski dowodowe zgłoszone w sprzeciwie w epu, skoro sprzeciw ten został skutecznie złożony, niemniej nieobecność pełnomocnika pozwanego na rozprawie , czego skutkiem był brak stosownego zastrzeżenia wedle art. 162 kpc, uniemożliwił sądowi II instancji uwzględnienie zarzutu apelacyjnego w tym przedmiocie. Z tych względów apelacja pozwanego został oddalona jako bezzasadna na podst. art. 385 kpc . O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podst. art. 108 kpc w zw z art. 98 § 1 i 3 kpc . Na koszty po stronie powoda jako wygrywającego postepowanie w II Instancji złożyła się połowa min. stawki wg Rozp. MS z dnia 22.10.2015r., obowiązującego od dnia 01.01.2016r. przy w.p.z. 17.371 zł , skoro apelacja została złożona po dacie wejścia w życie niniejszego Rozporządzenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.