Sygn. akt IV P 438/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 września 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym s
§ 1k.p.
pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, z zastrzeżeniem § 2. O ile przy tym przepisy prawa pracy zawierają definicję pracownika zarządzającego w imieniu pracodawcy zakładem pracy (art. 128 § 2 pkt 2 k.p.), o tyle brak jest takiej definicji w przypadku kierownika wyodrębnionej komórki organizacyjnej. Należy jednak, w tym zakresie, uwzględnić cel wprowadzonej w treści art.
§ 1k.p.
regulacji, która wprowadza odmienne zasady ustalania uprawnień do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych dla tych osób, które kierując wyodrębnioną jednostką organizacyjną w strukturze pracodawcy mają pełną dowolność w zakresie ustalania zakresu realizowanych zadań i – w związku z powyższym – swojego czasu pracy. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, iż status kierownika wyodrębnionej komórki organizacyjnej wyznaczają dwa czynniki, tj. odpowiednio wyodrębniona komórka organizacyjna oraz znaczenie czynności kierowniczych w zakresie obowiązków wykonywanych przez danego pracownika. Nie budzi przy tym wątpliwości, że wyodrębnienie komórki organizacyjnej zakładu pracy przede wszystkim winno wynikać ze statutu, regulaminu organizacyjnego obowiązującego u pracodawcy lub innego aktu określającego jego strukturę. Jednakże pojęcie to nie musi być odnoszone bezpośrednio do stałego schematu organizacyjnego zakładu pracy. Mogą bowiem być tworzone komórki organizacyjne ad hoc dla osiągnięcia jakiegoś konkretnego celu czy też wykonania pewnych skonkretyzowanych (jednorazowych, ograniczonych czasowo) zadań. Przy ocenie czy jakaś wydzielona część zakładu jest wyodrębnioną komórką organizacyjną należy uwzględnić nie tylko jego strukturę wewnętrzną ale także rodzaj działalności prowadzonej przez pracodawcę oraz sposób i miejsce wykonywania zadań związanych z tą działalnością. Dotyczy to przede wszystkim pracodawców, których działalność polega na świadczeniu rozmaitego rodzaju usług i prowadzona jest, co do zasady, poza ich stałą siedzibą. Przykładem tego rodzaju może być właśnie przedsiębiorstwo budowlane, którego „stałą bazą” jest siedziba (względnie trwale zorganizowana), ale którego komórki organizacyjne mogą być na stałe lub przejściowo tworzone na zewnątrz tejże „bazy” i funkcjonować poza nią np. w formie budowy. Jest to bowiem utworzona przejściowo, wyodrębniona komórka organizacyjna zakładu pracy – prowadzona na podstawie odrębnej umowy zawartej przez pracodawcę np. z inwestorem, wykonawcą, która jest rozliczana oddzielnie po wykonaniu umowy (zakończeniu zadania), wyposażona w określone środki majątkowe i zatrudniająca pracowników dla zrealizowania tejże inwestycji. (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005r., II PK 383/04, OSNP 2006/7-8/112, OSP 2008/3/33, glosa aprobująca Nowak A. OSP 2008/3/33). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu niewątpliwie przyjąć można, że taką wyodrębnioną komórką organizacyjną pracodawcy powoda była budowa Narodowego Forum Muzyki we W. czy też budowa fabryki (...) w S., które były utworzone przez pracodawcę powoda dla wykonania skonkretyzowanego zadania. Niemniej jednak za kierowników wyodrębnionych komórek organizacyjnych należy uznać przede wszystkim osoby, które są podległe formalnie i organizacyjnie pracownikom zarządzającym zakładem pracy w imieniu pracodawcy. W konsekwencji zaś powyższego funkcję tą należy każdorazowo odnosić do pracowników, którzy w stosunku do swoich podwładnych pełnią porównywalną funkcję kierowniczą jak osoby zarządzające zakładem pracy. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy podkreślenia wymaga, iż jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego kierownikiem budowy w ramach realizacji budowy Narodowego Forum Muzyki we W. był A. P. zaś w ramach realizacji budowy fabryki (...) w S. - J. W., przy czym kierownikiem kontraktu był na tej budowie M. K.. Zatem za osobę wykonującą funkcje kierownicze w imieniu pracodawcy na budowie Narodowego Forum Muzyki we W. należy uznać kierownika budowy A. P. a za osobę wykonującą funkcje kierownicze w imieniu pracodawcy na budowie fabryki (...) w S. - J. W. i M. K.. Natomiast powód w owej hierarchii był umiejscowiony w dalszej kolejności i odpowiadał za wykonanie określonego zadania w ramach całej budowy. Wprawdzie powód na budowie Narodowego Forum Muzyki we W. organizował i przeprowadzał poranne odprawy z podwykonawcami, w czasie których określał zakres zadań na dany dzień a następnie rozdzielał pracę dla poszczególnych pracowników, to jednak w ocenie Sądu, absolutnie nie można mu przypisać funkcji kierownika wyodrębnionej komórki organizacyjnej. Określone zadania, które miał do wykonania dotyczyły jedynie określonych zadań - wyznaczonego mu fragmentu budowy, który nie stanowił żadnej wyodrębnionej komórki organizacyjnej pracodawcy, a jedynie określony wycinek terenu wykonywanych, w ramach całej budowy, prac. Były to bowiem jednostkowe, cząstkowe zadania budowlane, z których składała się cała budowa, stanowiąca wyodrębnioną komórkę organizacyjną. Zadaniem powoda było bowiem przede wszystkim sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem prac murarskich i tynkarskich. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż powód wprawdzie nadzorował pracę określonej grupy osób, jednakże głównie byli to podwykonawcy wykonujący określone prace na określonym odcinku, nad którymi powód nie miał żadnego władztwa pracowniczego. Tym samym nawet jeżeli stanowisku powoda można byłoby przypisać pewną rolę kierowniczą w strukturze organizacyjnej pracodawcy to jednak brak podstaw do uznania, aby powód był kierownikiem wyodrębnionej komórki organizacyjnej. Podobnie w przypadku pracy wykonywanej przez powoda na terenie budowy fabryki (...) w S. podkreślenia wymaga, iż w okresie tym – jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe – powód zazwyczaj wykonywał pracę w biurze, gdzie realizował czynności organizacyjno - techniczne, zamawiał materiały i urządzenia na budowę, rozliczał czas pracy pracowników, sporządzał harmonogramy oraz obliczenia i zgłaszał reklamacje oraz na terenie budowy, gdzie uczestniczył przy czynnościach odbioru dostaw realizowanych na teren budowy. Wykonywane prace również dotyczyły zatem jedynie pewnego zakresu czynności w związku z czym również brak podstaw do uznania, aby powód był w tym okresie kierownikiem wyodrębnionej komórki organizacyjnej. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że nawet gdyby uznać, iż powód był kierownikiem wyodrębnionej komórki organizacyjnej to i tak nie przesądzałoby to o uznaniu, iż wobec treści art.
§ 1k.p.
nie przysługuje mu prawo do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Zważyć bowiem należy, iż powołana regulacja nie znajduje zastosowania do tych sytuacji, gdy potrzeba wykonywania pracy przez osoby wykonujące pracę na stanowiskach kierowniczych wynika z wadliwej organizacji procesu pracy w zakładzie pracy. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1976r., I PR 13/76, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2004r., III PK 22/04) Jak wskazał przy tym Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2004r., w sprawie II PK 106/04 wynikające z przyczyn organizacyjnych stałe wykonywanie pracy ponad normę czasu pracy przez pracownika zajmującego stanowisko kierownicze nie pozbawia go prawa do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pracy wykonywanej w godzinach nadliczbowych. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, iż w tych przypadkach pracownikowi takiemu przysługuje dodatkowe wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w godzinach nadliczbowych. Taka zaś sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych wynika bowiem, iż to nie powód swobodnie ustalał zakres pracy do wykonania w danym okresie przez siebie i podległe mu osoby i to nie powód mógł w pełni swobodnie kształtować swój czas pracy ale zakres jego zadań był wyznaczany przez osoby zarządzające i wynikał również z cyklu technologicznego, który niewątpliwie wymuszał wykonywanie określonych prac. W szczególności z przeprowadzonych ustaleń faktycznych wynika, iż na budowie Narodowego Forum Muzyki we W. raz w tygodniu odbywały się narady, na których to kierownictwo budowy ustalało zakres prac, tj. plan prac do wykonania w kolejnym tygodniu, według którego musiały być wykonane prace. Co istotniejsze jak wynika z przeprowadzonych ustaleń faktycznych standardem była praca wykonywana, zgodnie z tzw. odgórnym zaleceniem, przez 10 godzin dziennie. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż praca powoda w godzinach nadliczbowych wynikała z przyczyn organizacyjnych a związanych z procesem technologicznym. Okoliczność ta uzasadnia zaś uznanie, iż powodowi przysługiwało prawo do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pracy wykonywanej w godzinach nadliczbowych. Obowiązująca powoda – jak wynika z przeprowadzonych ustaleń faktycznych – norma czasu pracy wynosiła, zgodnie z umową o pracę zawartą w dniu 1 sierpnia 2008r., 8 godzin dziennie i 40 godzin tygodniowo. Z przeprowadzonych ustaleń faktycznych wynika przy tym, że pracodawca powoda – wbrew obciążającemu go obowiązkowi nie prowadził dla pracowników, w tym dla powoda ewidencji czasu pracy. Powód w okresie zatrudnienia podpisywał jedynie obecność w pracy na liście obecności, przy czym na liście obecności nie była wpisywana godzina rozpoczęcia i zakończenia pracy w danym dniu. Tym samym skoro pracodawca powoda nie prowadził prawidłowo ewidencji czasu pracy pracowników i nie egzekwował tego od pracowników to w niniejszym postępowaniu w zakresie ustalenia czasu pracy powoda uwzględnić należało treść wpisów na listach obecności powoda ale również treść wpisów w dokumentach WZ dostaw betonu, treść wpisów na potwierdzeniach dostaw – zamówieniach, korespondencji e-mail, zapiskach z kalendarza powoda, wykazie nieobecności powoda i karcie rocznej ewidencji czasu pracy powoda. W tym zakresie Sąd uwzględnił okoliczność, iż dokumenty WZ dostawy betonu czy też potwierdzenia dostaw – zamówienia nie stanowiły ewidencji czasu pracy powoda niemniej jednak wobec braku prowadzenia przez pracodawcę powoda ewidencji czasu pracy powoda wykazanie przez powoda godzin pracy mogło nastąpić przez wszelkie dowody w tym poprzez dowody z dokumentów zawierających wskazanie daty i godziny wykonywania czynności przez powoda i to tym bardziej, gdy z przeprowadzonych ustaleń faktycznych wynika, iż na w/w dokumentach zarówno data jak i czas dostawy były wpisywane. Podobnie zresztą należało ocenić złożoną do akt sprawy korespondencję e-mail, która oprócz treści samej korespondencji zawierała również datę i czas wysyłki oraz zapisy w kalendarzu powoda, choć niewątpliwie zawierał on dane niekompletne a przy tym nie obejmowały one całego okresu objętego żądaniem pozwu. Wprawdzie złożona do akt sprawy korespondencja e-mail nie daje możliwości oceny skąd wysłana została korespondencja, tj. czy powód był wówczas na terenie samej budowy jednak zawierała ona potwierdzenie wykonywania czynności związanych z zakresem obowiązków służbowych powoda i jako taka winna być, w ocenie Sądu, uwzględniona przy ustalaniu czasu pracy powoda. Z złożonej zaś do akt sprawy korespondencji e-mail wynika, że powód wykonywał pracę zarówno w dniu 29 listopada 2011r. jak i w dniu 28 stycznia 2012r. Nadto w zakresie ustalenia czasu pracy powoda Sąd oparł się na zeznaniach słuchanych w sprawie świadków Ł. G., T. M.
(1), J. G., I. B.
(2), P. W.
(2)i A. K., jak również na dowodzie z przesłuchania powoda. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadków Ł. G., T. M.
(1), J. G., I. B.
(2)i P. W.
(2)bowiem ich zeznania były jasne, spójne a przy tym znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym zwłaszcza w zakresie w jakim świadkowie potwierdzili, że w spornym okresie powód wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych na rzecz pracodawcy, podając, że co do zasady praca wykonywana była w wymiarze 10 godzin dziennie. Co istotniejsze świadek Ł. G. wskazał, że pracował z powodem przy budowie Narodowego Forum Muzyki we W. jak również, że początkowo pracował od godziny 6:00 a następnie od 7:00 do 15:00 i dalej, że jak rozpoczynał pracę, to wielokrotnie widział już powoda w pracy natomiast kiedy kończył pracę powód nadal wykonywał swoje obowiązki. Powyższe znalazło odzwierciedlenie również w zeznaniach pozostałych świadków. Świadek T. M.
(2)potwierdził, że w spornym okresie powód przychodził do pracy nawet przed 6.00 i nadzorował budowę przez okres 10 godzin a zdarzało się, że zostawał w pracy dłużej. Również świadek P. W.
(1)zeznał, że w trakcie budowy Narodowego Forum Muzyki we W. powód stawiał się w pracy około 6:00 – 7:00 i przeważnie pracował przez 10 godzin, który to wymiar czasu pracy był ustalony „odgórnie”. Z kolei świadek I. B.
(2)wskazała, że pracownicy zatrudnieni w biurze wykonywali swoje obowiązki w godz. 8 – 17, przy czym pracownicy zatrudnieni na budowie, przychodzili do pracy wcześniej i zazwyczaj wychodzili później niż inni. Ponadto z zeznań w/w świadków jednoznacznie wynika, że czas pracy na budowie Narodowego Forum Muzyki we W. został narzucony przez pracodawcę i wynosił 10 godzin dziennie. Z kolei świadek J. G. wyjaśnił, że podobne zasady obowiązywały w czasie budowy fabryki (...) w S. zaś podstawiany przez pracodawcę bus zabierał pracowników z W. około godz. 6.15 i przywoził na budowę o 7:00 a zabierał pracowników o godzinie 17.00 i co istotniejsze, że powód po przepracowaniu 8 godzin nadal pracował o czym ma wiedzę, gdyż przychodząc do biura powoda widział, że powód wykonywał pracę. Ponadto z zeznań świadków wynika, że pracodawca powoda nie prowadził prawidłowo ewidencji czasu pracy pracowników, gdyż nie ewidencjonował godzin rozpoczęcia i zakończenia pracy w danym dniu przez pracowników w tym przez powoda. Powyższe znajduje zresztą także potwierdzenie w złożonych do akt sprawy listach obecności powoda. Oceniając wiarygodność zeznań świadków Ł. G., T. M.
(1), J. G. i P. W.
(2)Sąd uwzględnił także okoliczność, że wskazani świadkowie pracowali wraz powodem w związku z czym niewątpliwie mieli wiedzę o zakresie obowiązków powoda i faktycznym czasie pracy powoda. Zeznaniom świadka A. K. Sąd dał wiarę jedynie w zakresie w jakim jego zeznania korespondowały z innymi dowodami zgromadzonymi w toku niniejszej sprawy, uwzględniając w tym zakresie również fakt, iż wskazany świadek nie pracował wraz z powodem w związku z czym mimo ogólnej wiedzy o czasie pracy pracowników zatrudnianych w pozwanej spółce nie miał faktycznej wiedzy o tym w jakich godzinach powód wykonywał pracę. Sąd dał również wiarę zeznaniom powoda bowiem jego zeznania znajdowały potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W konsekwencji powyższego jako standardowy czas pracy powoda należało przyjąć czas 10 godzin pracy na dobę. Tak ustaloną normę, wynikającą w szczególności z zeznań świadków, należało następnie zweryfikować w oparciu o dane zawarte w złożonych do akt sprawy dokumentach w postaci wskazanych powyżej dokumentów. Powyższe ustalenia były przy tym zgodne z założeniami przyjętymi przez biegłego sądowego. W celu ustalenia wysokości należnego powodowi wynagrodzenia za pracę wykonywaną przez niego w godzinach nadliczbowych, Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu finansów. Z treści opinii biegłego wynika, iż łącznie w okresie od dnia 1 listopada 2011r. do dnia 31 stycznia 2013r. powód przepracował w godzinach nadliczbowych 505 godzin i 50 minut, w tym: w listopadzie 2011 roku – 41 godzin, w grudniu 2011 roku – 44 godziny, w styczniu 2012 roku – 44,50 godzin, w lutym 2012 roku – 37 godzin, w marcu 2012 roku – 26 godzin, w kwietniu 2012 roku – 44,50 godziny, w maju 2012 roku – 21 godzin, w czerwcu 2012 roku - 36 godzin, w lipcu 2012 roku – 44 godziny, w sierpniu 2012 roku – 44 godziny, we wrześniu 2012 roku – 39 godzin, w październiku 2012 roku – 46 godzin, w listopadzie 2012 roku – 20 godzin, w grudniu 2012 roku –18,50 godziny, w styczniu 2013 roku – powód nie pracował w godzinach nadliczbowych jak również, że należne powodowi wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych (wraz z dodatkiem) za okres od dnia 1 listopada 2011r. do dnia 31 stycznia 2013r. wynosi łącznie 18.802,13 zł brutto, w tym: za listopad 2011 roku – 1.604,69zł, za grudzień 2011 roku – 1.633,39zł, za styczeń 2012 roku – 1.656,57zł, za luty 2012 roku – 1.375,12zł, za marzec 2012 roku – 925,14zł, za kwiecień 2012 roku – 1.720,04zł, za maj 2012 roku – 774,61zł, za czerwiec 2012 roku - 1.396,49zł, za lipiec 2012 roku – 1.560,95zł, za sierpień 2012 roku –1.565,63zł, za wrzesień 2012 roku – 1.526,49zł, za październik 2012 roku – 1.556,25zł, za listopad 2012 roku – 745,54zł i za grudzień 2012 roku –761,24zł. Opinia ta, sporządzona w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jest jasna, spójna, logiczna rzeczowo, konkretnie uzasadniona oraz - przy uwzględnieniu złożonego charakteru zagadnienia - transparentna. Nie budzi ona zatem wątpliwości Sądu co do jej merytorycznej poprawności oraz prawidłowości dokonanych obliczeń rachunkowych. Na złożone przez pozwanego Syndyka zarzuty do opinii, biegły w opinii uzupełniającej złożył wyczerpujące stanowisko. Nadto biegły wobec zarzutów Syndyka sporządził II wariant opinii przy założeniu, że w okresie od 2 listopada 2011r. do 4 listopada 2012r., tj. w okresie pracy powoda na budowie Narodowego Forum Muzyki we W. powoda obowiązywała jednogodzinna bezpłatna przerwa w czasie pracy na spożycie posiłku jednak, w ocenie Sądu, brak było podstaw do przyjęcia wyliczeń według tego wariantu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie tylko nie wykazało bowiem, aby powód korzystał z takiej przerwy – faktu tego nie potwierdził żaden z słuchanych w sprawie świadków ale i przeciwnie wykazało, że powód z przerwy tej nie korzystał. W konsekwencji Sąd przyjął, iż wyliczenie winno nastąpić według wariantu I. W treści żądania pozwu powód wskazał jakich kwot tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych domaga się zasądzenia od pozwanego pracodawcy za poszczególne miesiące. W związku z powyższym do wyliczenia należnego powodowi za poszczególne miesiące wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych Sąd przyjął kwoty objęte żądaniem pozwu – w przypadku, gdy kwoty te były niższe od wyliczonych przez biegłego a to wobec treści art. 321 k.p.c. (od kwietnia do maja 2012r., od lipca do września 2012r., za grudzień 2012r.) oraz kwoty wyliczone za dany miesiąc przez biegłego sądowego - gdy kwoty żądane przez powoda za danym miesiąc przekraczały kwotę należnego wynagrodzenia wyliczoną przez biegłego (od listopada do marca 2012r., za czerwiec 2012r., od października do listopada 2012r.). Dokonując ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie Sąd oparł się na złożonych do akt sprawy dokumentach, w tym zwłaszcza na dokumentacji akt osobowych powoda, odpisie z KRS nr (...), postanowieniu Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2014r. w sprawie sygn. akt VIII GUp 5/14, zgłoszeniu wierzytelności, liście wierzytelności, postanowieniu Sędziego komisarza Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2015r. w sprawie sygn. akt VIII GUp 5/14, (...), listach obecności powoda, kserokopii dokumentów WZ wydania betonu, korespondencji e-mail, zapiskach z kalendarza powoda, potwierdzeniach dostaw – zamówieniach, wykazie nieobecności powoda, karcie rocznej ewidencji czasu pracy powoda, piśmie powoda z dnia 27 grudnia 2013r., piśmie (...) S.A. we W. z dnia 13 stycznia 2014r. bowiem żadna ze stron nie zakwestionowała skutecznie ich prawdziwości i wiarygodności. Nadto dokonując ustaleń stanu faktycznego Sąd oparł się na dowodzie z zeznań świadków Ł. G., T. M.
(1), J. G., I. B.
(2), P. W.
(2)i A. K., jak również na dowodzie z przesłuchania powoda oraz na opinii biegłego sądowego z zakresu finansów. Mając na uwadze powyższe, oraz treść art. art. 144 ust. 1 i 2 i art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku i zasądził od (...) S.A. w upadłości likwidacyjnej we W. na rzecz powoda kwotę 17.810,32 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty: - 1.604,69zł od dnia 11.12.2011r. do dnia zapłaty, - 1.633,39zł od dnia 11.01.2012r. do dnia zapłaty, - 1.656,57zł od dnia 11.02.2012r. do dnia zapłaty, - 1.375,12zł od dnia 11.03.2012r. do dnia zapłaty, - 925,14zł od dnia 11.04.2012r. do dnia zapłaty, - 1.379,93zł od dnia 11.05.2012r. do dnia zapłaty, - 687,06zł od dnia 11.06.2012r. do dnia zapłaty, - 1.396,49zł od dnia 11.07.2012r. do dnia zapłaty, - 1.537,14zł od dnia 11.08.2012r. do dnia zapłaty, - 1.537,14zł od dnia 11.09.2012r. do dnia zapłaty, - 1.094,63zł od dnia 11.10.2012r. do dnia zapłaty, - 1.556,25zł od dnia 11.11.2012r. do dnia zapłaty, - 745,54zł od dnia 11.12.2012r. do dnia zapłaty, - 681,23zł od dnia 11.01.2013r. do dnia zapłaty, opierając orzeczenie o odsetkach na treści art. 481 k.c. i uwzględniając fakt, że wobec treści przepisu art. 85 § 2 k.p., wypłata wynagrodzenia dla powoda powinna nastąpić najpóźniej do 10 - tego dnia następnego miesiąca kalendarzowego. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo; punkt II wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w punkcie III wyroku Sąd oparł na treści art. 100 k.p.c., uwzględniając fakt, że powództwo uwzględnione zostało w 89 % i oddalone w 11% żądania pozwu zaś na koszty poniesione przez pozwanego Syndyka – działającego na rzecz upadłego złożyły się koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika w stawce 1.800zł, co przy uwzględnieniu wyniku postępowania uzasadniało zasądzenie od powoda na rzecz (...) S.A. w upadłości likwidacyjnej we W. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 198zł (11% z 1.800zł). Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w punkcie IV wyroku, Sąd oparł o treść art. 98 k.p.c. oraz art. 100 k.p.c. i art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594). W toku postępowania powód był zwolniony od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od pozwu oraz od wydatków w zakresie dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Żądanie pozwu podlegało uwzględnieniu w 89%. Należna opłata sądowa wynosiła w niniejszej sprawie 1.002zł zaś wynagrodzenie biegłego za sporządzenie opinii 1.153,37 zł i 314,58zł, tj. łącznie 2.469,95zł. Do zasądzenia od powoda podlegała zatem kwota 272zł (11% z 2.469,95zł). Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w punkcie V wyroku, Sąd oparł o treść art. 102 k.p.c. i art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594), uznając, iż powołany przepis wobec sytuacji finansowej pracodawcy powoda znajduje pełne zastosowanie w sprawie. W punkcie VI wyroku Sąd, na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c., nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda, tj. do kwoty 4.100zł.