oskarżonego P. Ł. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu przy czym ustala, iż oskarżony dopuścił się go będąc również skazanym za przestępstwo z art.
(...) z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie VII K 1398/06 i za tak opisany czyn, wyczerpujący dyspozycję art.
178 a § 4 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 3 lat oraz karę grzywny i środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku; wyrok uprawomocnił się 6 czerwca 2007 r. oraz wyrokiem wydanym w dniu 4 marca 2009 r. w sprawie VII K 1212/08 przez Sąd Rejonowy w P. (...) za czyn z art.
kk na karę grzywny oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat i świadczenie pieniężne; wyrok uprawomocnił się 29 maja 2009 r. (dowód: dane osobopoznawcze – k. 12, dane o karalności – k. 4-6, odpis wyroku – k. 8-9, akta załączonych spraw VII K 1398/06, VII K 1212/08) P. Ł. w toku postępowania przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 12v) Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie budzi wątpliwości ani co do faktu kierowania przez oskarżonego samochodem na drodze publicznej pod wpływem alkoholu, ani też co do wysokości stężenia alkoholu w jego organizmie. Zasadniczym dowodem sprawstwa oskarżonego jest przede wszystkim niekwestionowany przez strony w toku postępowania protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego, którym zbadano oskarżonego bezpośrednio po zdarzeniu. Wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy potwierdzają spożywanie przez niego alkoholu przed zatrzymaniem go, korespondując z wynikami użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu i w tej części uznane zostały za wiarygodne. Oskarżony nie zgłaszał uwag ani zastrzeżeń co do sposobu, ani wyniku badania. Sąd uznał zatem za niebudzące wątpliwości, iż taki, a nie inny wynik tych badań spowodowany był spożywaniem przez oskarżonego alkoholu zanim został zatrzymany. Sąd zważył, co następuje: Art. 178 a § 1 kk przewiduje, że kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
(...) za czyn z art.
Grzywna oraz świadczenie pieniężne i zakaz orzeczone drugim z wyroków zostały wykonane a od tego czasu upłynął okres 1 roku, co sugerowało zatarcie skazania. Jednak z uwagi na brzmienie przepisu art. 108 kk przewidującego konieczność jednoczesnego zatarcia skazań, w ocenie sądu w dacie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu skazania te nie uległy zatarciu, ponieważ na mocy postanowienia z dnia 28 grudnia 2010 r. , które uprawomocniło się 8.01.2011 r. (VII Ko 3489/10), na podstawie art. 152 kkw warunkowo zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wcześniejszym wyrokiem (VII K 1398/06) na okres 5 lat. W takim układzie termin do zatarcia skazania w sprawie VII K 1398/06 rozpoczął bieg od 8.01.2011 r. i kończył go po upływie 5 lat i 6 miesięcy (art. 76 § 1 kk). W dacie wyrokowania termin ten nie upłynął. Tym samym oskarżony swoim czynem wyczerpał znamiona przepisu art. 178 a § 4 kk. Opis czynu zaproponowany przez prokuratora nie uwzględniał, wbrew ustaleniom faktycznym płynącym z danych o karalności oraz akt sprawy VII K 1398/06, funkcjonowania w obrocie skazania w sprawie VII K 1398/06 i dlatego został uzupełniony przez sąd. W przypadku skazania za przestępstwo z art. 178 a § 4 kk, poza wymierzeniem za nie kary, ustawa obliguje Sąd do orzeczenia wobec sprawcy środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami (art. 42 § 3 kk). Przy wyborze rodzaju i rozmiaru kary, jak również przy orzekaniu o rozmiarze środka karnego Sąd baczył, by były one adekwatne do okoliczności sprawy, zwłaszcza do stopnia naruszenia przez oskarżonego zasady trzeźwości uczestników ruchu drogowego. W sprawie nie stwierdzono żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego lub wyłączające bezprawność czynu. Oskarżony wprawił się w stan nietrzeźwości dobrowolnie, mógł i był w stanie przewidzieć skutki kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu, nie znajdował się w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej, jest osobą dojrzałą i poczytalną. Stopień zawinienia oskarżonego jest wysoki. Przy wymiarze kary na niekorzyść oskarżonego przyjęto przede wszystkim znaczny stopień intoksykacji alkoholowej jego organizmu – w pierwszym badaniu 0,76 mg/l (w wydychanym powietrzu) przekraczający trzykrotnie ustawowy próg 0,25 mg/l, który decyduje o zakwalifikowaniu czynu sprawcy prowadzącego pojazd po spożyciu alkoholu jako przestępstwo. W takim stanie wydolności psychofizycznej występują zaburzenia koordynacji ruchów wykluczające sprawne kierowanie samochodem. W przypadku oskarżonego znaczny stopień intoksykacji spowodował, że utracił on panowanie nad samochodem i zjechał z drogi do rowu. Na korzyść przyjęto oskarżonemu przyznanie się do winy. P. Ł. jest sprawcą niepoprawnym, ponieważ po raz trzeci zdecydował się prowadzić pojazd w stanie nietrzeźwości, mimo uprzednich skazań za przestępstwo z art.
kk połączonych z orzeczeniem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Z tychże względów oceniając postawę oskarżonego jako wysoce nieodpowiedzialną Sąd zdecydował o wymierzeniu mu kary pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy. Brak było podstaw do orzeczenia wobec skazanego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zgodnie z art. 69 § 4 kk sąd może zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności wobec sprawcy czynu z art.
Okoliczności sprawy nie wskazują na to, aby w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek. Oskarżony, co nie zostało niczym odparte podjął decyzję o jeździe samochodem z uwagi na konieczność udzielenia pomocy swojemu krewnemu. Jednakże jak sam wyjaśnił informację o przewróceniu się wuja pod domem otrzymał od innych osób. Wynikało więc z tego, iż na miejscu w S., były osoby, które obserwowały zdarzenie i mogły udzielić mu niezwłocznie pomocy a w razie nagłej potrzeby wezwać pogotowie. Oskarżony, przebywający w oddalonym od S. kilkanaście kilometrów P. (...) i znajdujący się pod znacznym wpływem alkoholu co wykluczało udzielenie skutecznej pomocy, nie był więc jedyną osobą, która była w stanie zaradzić tej sytuacji. Poza tym, co oczywiste, nic nie zmuszało oskarżonego aby wracać do miejsca własnym samochodem a nie skorzystać chociażby z taksówki, co biorąc pod uwagę wcześniejsze doświadczenia oskarżonego związane z naruszaniem zasady trzeźwości mógł i powinien, jako normalna psychicznie i dorosła osoba rozważyć w pierwszej kolejności. Nie znajdował się więc w szczególnej sytuacji motywacyjnej, która tłumaczyłaby w jakikolwiek sposób decyzję o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Podkreślić należy, iż oskarżony był wcześniej skazany na karę pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania, która jak wskazują realia przedmiotowej sprawy nie odniosła pożądanego skutku w postaci zdyscyplinowania oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego, w szczególności zasady trzeźwości. Trudno w takiej sytuacji bronić tezy, iż ewentualna kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wymierzona w niniejszej sprawie, osiągnie swoje cele, w szczególności zapobiegnie powrotowi P. Ł. do przestępstwa. Co więcej w ocenie sądu dalsze pozostawanie oskarżonego na wolności rodzi ryzyko, iż po raz kolejny, zdecyduje się na jazdę samochodem w stanie nietrzeźwości stanowiąc zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Za jego osadzeniem przemawiają więc również względy ogólnoprewencyjne. Na gruncie obowiązującego stanu prawnego, orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio jest obligatoryjne w razie popełnienia m.in. przestępstwa z art.
kk, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami, których Sąd w tej sprawie nie stwierdził, wobec czego orzeczono środek karny w rozmiarze, o jakim mowa w art. 42 § 3 kk. Podobnie, w przypadku przypisania oskarżonemu czynu z art.
kk, sąd obowiązany jest orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10.000 złotych, a najwięcej w wysokości 60 000 złotych (art. 43a § 2 kk). Mając na uwadze niskie dochody oskarżonego, oraz fakt, że posiada na utrzymaniu dziecko, Sąd zdecydował się na orzeczenie świadczenia pieniężnego w minimalnej w tym przypadku wysokości, czyli 10 000 złotych. Z uwagi na fakt, że w toku postępowania przygotowawczego, nie dokonano zatrzymania oskarżonemu dokumentu prawa jazdy, na podstawie art. 43 § 3 kk, sąd nałożył obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Sąd na podstawie art. 627 kpk obciążył oskarżonego, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, kosztami sądowymi, na które złożyły się: - wydatki w kwocie 70 złotych, w tym tytułem ryczałtu za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem I instancji w wysokości – łącznie 40 złotych oraz tytułem opłaty za wydanie karty karnej z Krajowego Rejestru Karnego w wysokości 30 złotych; - opłata w kwocie 120 złotych (art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.