VI Ka 858/16

(1)syna B. i A., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk M. K.

(1)syna M. i B., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV K 2/16 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia obu oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. C. i adw. A. L. kwoty po 516,60 zł, obejmujące wynagrodzenia za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT. SWSO Robert Gmyz SSO Adam Bednarczyk SSO Aleksandra Mazurek VI Ka 858/16 UZASADNIENIE P. U.

(1)został oskarżony o to, że: w nocy z 1 na 2 września 2015 roku w W. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1)użył przemocy w stosunku do J. M.

(1)w postaci przytrzymywania ręką za twarz i przyciskana ciałem do ściany, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. (...), karty do bankomatu (...), karty miejskiej oraz pieniędzy w kwocie 70 złotych o łącznej wartości strat 200 złotych na szkodę w/w pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym za czyn z art. 280 § 1 kk w warunkach art. 64 § 2 kk i po odbyciu łącznie co najmniej kary roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości tej kary, tj. będąc uprzednio skazanym m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. IV K. 611/08 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i inne na karę 4 lat i 6 miesięcy, który to wyrok objęty został wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. IV K 599/10 i wówczas orzeczono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 11 września 2008 r. do 9 września 2014r., tj. o czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk M. K.

(1)został oskarżony o to, że: w nocy z 1 na 2 września 2015 roku w W. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. U.

(1)użył przemocy w stosunku do J. M.

(1)w postaci przytrzymywania ręką za twarz i przyciskana ciałem do ściany, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. (...), karty do bankomatu (...), karty miejskiej oraz pieniędzy w kwocie 70 złotych o łącznej wartości strat 200 złotych na szkodę w/w pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił w warunkach art. 64 § 1 kk i po odbyciu łącznie co najmniej kary roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości tej kary tj. będąc uprzednio skazanym min. wyrokiem Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 grudnia 2001 roku w sprawie II K 815/01 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 k na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 28 marca 2002 roku w sprawie II K 957/01 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to wyroki następnie zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Łomży w sprawie II K 638/02 z dnia 17 stycznia 2003 r. i wówczas orzeczono w stosunku do w/w karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 4 października 2004 r. do 19 sierpnia 2011 r., a na poczet wykonania której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od 16 sierpnia 2001 r. do 2 kwietnia 2002 r. tj. o czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV K 2/16 orzekł: I. oskarżonych P. U.

(1)oraz M. K.

(1)uznał za winnych popełnienia zarzucanych im czynów wyczerpujących dyspozycję art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk wymierzył oskarżonym kary po 4 lata pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonych w pkt. I kar pozbawienia wolności zaliczył każdemu z oskarżonych okres tymczasowego aresztowania w sprawie, P. U.

(1)od dnia 02.09.2015 roku do dnia 3.01.2016 i od dnia 30.01.2016 do dnia 08.04.2016 roku, M. K.

(1)od dnia 2.09.2015 r. do dnia 08.04.2016 roku. III. dowód rzeczowy wskazany w wykazie DRZ 4636 pod poz. 4 nakazał pozostawić w aktach sprawy; IV. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. G. C. kwotę 720 (siedemset dwudziestu) złotych netto + VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. U.

(1)z urzędu; V. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. L. kwotę 720 (siedemset dwudziestu) złotych netto + VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu M. K.

(1)z urzędu; VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych w całości od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując wyłożone w toku postępowania wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Z powyższym wyrokiem nie zgodzili się obrońcy oskarżonych. Zaskarżyli przedmiotowy wyrok w całości, zarzucając mu: Obrońca z urzędu oskarżonego M. K.

(1): błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie przez Sąd meriti, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi typ podstawowy określony w przepisie art. 280 § 1 k.k., podczas gdy występujący w sprawie całokształt okoliczności podmiotowo -przedmiotowych, takich jak zachowanie i sposób działania sprawcy, rodzaj i nasilenie zastosowanych przez oskarżonego środków rozbójniczych, rozmiar szkody wyrządzonej przestępstwem, a nadto stopień zawinienia, motywacja sprawcy oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego, powinien skutkować uznaniem, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, określony w przepisie art. 283 k.k., co w konsekwencji spowodowało orzeczenie wobec oskarżonego zbyt surowej kary. Uwzględniając powyższe, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż czyn przypisany oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 283 k.k. i wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za ww. przestępstwo. Obrońca z urzędu oskarżonego P. U.

(1): 1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia a)art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na całkowicie dowolnej ocenie wyjaśnień oskarżonego P. U.

(1)i niesłusznej odmowie wiary tym wyjaśnieniom w zakresie, w jaki oskarżony nie przyznawał się do stosowania względem pokrzywdzonego przemocy oraz zaprzeczył, że razem z M. K.

(1)ukradli pokrzywdzonemu kartę do bankomatu (...) oraz kartę miejską, co skutkowało poczynieniem wadliwych ustaleń faktycznych, a dokonana przez sąd I instancji ocena wyjaśnień oskarżonej została uznana jedynie za realizację przyjętej przez P. U.

(1)linii obrony, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego za czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., b)art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegając na całkowicie dowolnej ocenie wyjaśnień oskarżonego M. K.

(1)i uznaniu, przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego czynu i odmowa składania wyjaśnień, stanowi podstawę do ustalenia faktycznego, że razem z P. U.

(1)stosował przemoc fizyczną względem pokrzywdzonego oraz wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży karty do bankomatu (...) i karty miejskiej podczas gdy oskarżony P. U.

(1)składając obszerne i logiczne wyjaśnienia zaprzeczył takiemu przebiegowi zdarzeń, co w konsekwencji doprowadziło di bezpodstawnego skazania oskarżonego za czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § k.k., c)art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka J. M.

(1)w zakresie w jakim twierdził on, że oskarżeni P. U.

(1)i M. K.

(1)stosowali wobec niego przemoc fizyczną oraz ukradli mu kartę do bankomatu (...) oraz kartę miejską, bowiem jego zeznania są spójne, konsekwentne i logiczne, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu, z uwagi na liczne nieścisłości w treści zeznań świadka, powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te ww. zakresie są niespójne, niewiarygodne i niekonsekwentne, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego za czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony P. U.

(1)popełnił zarzucony mu czyn w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o stosowaniu wobec pokrzywdzonego przemocy i kradzieży karty do bankomatu (...) i karty miejskiej, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania za czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., 3. z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez sąd odwoławczy powyższych zarzutów zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że czyn przypisany oskarżonemu P. U.

(1)stanowi typ podstawowy przestępstwa rozboju określony w art. 280 § 1 k.k., podczas gdy występujące w sprawie okoliczności natury przedmiotowej i podmiotowej, takie jak niska wartość skradzionego mienia, sposób działania oskarżonych związany z niskim stopniem oddziaływania fizycznego na pokrzywdzonego oraz motywy jakim kierował się oskarżony (część pieniędzy uzyskanych z przestępstwa chciał przeznaczyć na jedzenie), a ponadto wyrażenie skruchy i przeproszenie pokrzywdzonego, który wybaczył oskarżonym i odzyskał 70 złotych oraz telefon komórkowy, winny skutkować uznaniem, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 283 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., co w konsekwencji spowodowało orzeczenie wobec oskarżonego zbyt surowej kary, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nienadaniu właściwego znaczenia okolicznościom łagodzącym występującym w sprawie i przecenieniu przez sąd I instancji okoliczności obciążających oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego P. U.

(1)w całości i orzeczenie odmienne co do istoty sprawy poprzez zakwalifikowanie czynu oskarżonego P. U.

(1)jako czynu z art. 119 k.w. i wymierzenie mu łagodnej kary, w przypadku nieuwzględnienia zarzutów wskazanych powyżej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do P. U.

(1)i orzeczenie odmienne co do istoty sprawy poprzez zakwalifikowanie czynu oskarżonego P. U.

(1)jako wypadku mniejszej wagi stypizowanego w art 283 k.k. w zw. z art. 280 § 1 kk i wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego P. U.

(1)w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Ponadto, wniósł o zasądzenie nieopłaconych, kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego M. K.

(1)nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zawiera w sobie argumentów mogących skutecznie zakwestionować zapadłe przez Sądem I instancji rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu odwoławczego przedstawiona przez Sąd I instancji ocena dowodów co do czynu zarzucanego oskarżonym M. K.

(1), jak i P. U.

(1)pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) z uwagi na to, że została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.). Sąd rozważył wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych (art. 4 k.p.k.) oraz wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentował swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.) w odniesieniu do zarzucanego każdego z oskarżonych czynu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy w sposób bardzo szczegółowy, wnikliwy dokonał oceny zeznań pokrzywdzonego J. M.

(1)nie unikając analizy wszelkich okoliczności w tych zeznaniach odnoszących się do użycia przemocy wobec niego przez oskarżonych oraz ich logicznego wytłumaczenia, co znalazło wyraz w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Sąd odwoławczy podziela ocenę zeznań pokrzywdzonego, albowiem Sąd I instancji w sposób uzasadniony i poparty realiami sprawy doszedł do przekonania, że stanowią one wespół z protokołem okazania rzeczy (kiedy to pokrzywdzony rozpoznał swój skradziony telefon komórkowy) oraz protokołem oględzin rzeczy w postaci płyty CD zawierającej zapis z monitoringu, wiarygodny materiał dowodowy, a owe niemające znaczenia nieścisłości w ich treści wynikają z upływu czasu, bądź dynamizmu przebiegu zdarzenia w którym brał udział pokrzywdzony i obaj oskarżeni. Przede wszystkim dostrzec i podkreślić należy, że owe nieścisłości w relacjonowaniu pokrzywdzonego nie dotyczą istoty sprawy. Świadek J. M.

(1)wskazał we wszystkich swoich zeznaniach na poszczególne czynności sprawcze i zachowanie obu oskarżonych P. U.

(1)i M. K.

(1)co do okoliczności zdarzenia, momentu i motywacji działania obu oskarżonych. Zajął jednoznaczne stanowisko co do użycia wobec niego przemocy i wpływu na jego wolę, która została przełamana a pokrzywdzony w wyniku jej użycia utracił rzeczy należące do niego. Opisał także jakie mienie utracił na skutek tego zdarzenia i działania oskarżonych, że bez wątpienia była to karta do bankomatu (...), karta miejska. Wskazał, że oskarżeni P. U.

(1)i M. K.

(1)w wyniku współdziałania zabrali mu także telefon marki S. (...)-peria, pieniądze w kwocie 70 złotych, które to mienie pokrzywdzony odzyskał wyłącznie na skutek interwencji Policji. Pokrzywdzony w toku składania zeznań na etapie całego postępowania określił szczegółowo na czym polegało zastosowanie wobec niego przemocy, cyt. na przyciśnięciu go do ściany i trzymaniu za szczękę, co miało niewątpliwie uniemożliwić mu wezwanie pomocy i interwencję osób z zewnątrz. Nie sposób kwestionować wiarygodności jego zeznań wyłącznie przez pryzmat faktu, że pokrzywdzony w trakcie zdarzenia pozostawał pod wpływem alkoholu, albowiem zdolności do prawidłowego postrzegania rzeczywistości przez J. M.

(1)nie budziły wątpliwości interweniującego funkcjonariusza Policji J. M.

(2), który wykonywał czynności z udziałem pokrzywdzonego zmierzające do wykrycia i ujęcia sprawców. Właśnie w wyniku zawiadomienia pokrzywdzonego o dokonanym na jego osobie rozboju świadek udał się na ul. (...) i wespół z pokrzywdzonym na skutek podjętej penetracji terenu zatrzymał oskarżonych. Percepcja pokrzywdzonego nie została zaburzona na tyle by nie rozpoznał oskarżonych ani rzeczy należących do niego a zabezpieczonych przez świadka J. M.

(2). Świadek J. M.

(2)wiarygodnie opisał okoliczności w których powziął wiadomość o zdarzeniu, zrelacjonował zatrzymanie oskarżonych, następnie wskazał na poszczególne działania, które przyczyniły się do ujęcia oskarżonych i złożenia przez nich wyjaśnień, w których obaj oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu. Zeznania te pozostają spójne z pozostałym ujawnionym materiałem dowodowym, protokołami przesłuchań pokrzywdzonego, jak i samych oskarżonych, którzy złożyli w tym przedmiocie wyjaśnienia stanowiące w części podstawę ustaleń faktycznych. Przy czym, podnieść także należy, że na sprawstwo oskarżonego M. K.

(1)wskazują jego wyjaśnienia, w których przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu. (k.53 i k. 199 i k. 494) W toku rozprawy w dniu 8.04.2016 r. podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia, przeprosił pokrzywdzonego i wyraził wolę zapłaty zadośćuczynienia. (k. 494 i k. 498) Oskarżony M. K.

(1)w toku postępowania nie kwestionował okoliczności zaistniałego zdarzenia, które opisał pokrzywdzony, ani nie zaprzeczył wyjaśnieniom współoskarżonego odnośnie braku stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego, jak i zaboru jego karty bankomatowej i miejskiej. Okoliczności dotyczące sprawstwa oskarżonego wskazujące na jego rolę i winę w popełnienia zarzucanego mu czynu wynikają bezpośrednio z zeznań pokrzywdzonego J. M.

(1)oraz częściowych wyjaśnień współoskarżonego P. U.

(1). W toku pierwszego przesłuchania, P. U.

(1)wyjaśnił, że w nocy 2 września 2015 roku wraz z oskarżonym M. K.

(1)podeszli do młodego człowieka na Placu (...) i okradli go. Wskazał, że on trzymał mężczyznę jedną ręką, M. K.

(1)drugą i wyjaśnił, że to on wyjął pieniądze z kieszeni pokrzywdzonego, a M. K.

(1)zabrał mu telefon. Wyjaśnił także, że następnie odeszli z miejsca zdarzenia w kierunku ulicy (...) i zatrzymała ich policja. W toku postępowania sądowego na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 roku oskarżony P. U.

(1)podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia, konsekwentnie przyznawał się do zaboru pokrzywdzonemu pieniędzy w kwocie 70 zł, wskazując, że M. K.

(1)dokonał zaboru telefonu komórkowego, zaprzeczając jednocześnie że stosował przemoc i że wydanie mienia nastąpiło wyłącznie w ten sposób, że włożył rękę do kieszeni pokrzywdzonego i oparł się o niego. Powyższa zmiana w treści wyjaśnień tego oskarżonego, słusznie została umotywowana przez Sąd I instancji, który wskazał, iż modyfikacja wyjaśnień zmierzała do umniejszenia jego odpowiedzialności karnej i wykazania jego winy wyłącznie za kradzież, nie zaś rozbój. Stanowiło to przyjętą przez niego linię obrony, która została przez zgromadzony wiarygodny i prawidłowo oceniony materiał dowodowy w sprawie obalona. Treść wyjaśnień oskarżonego, który zaprzeczył stosowaniu przemocy wespół z drugim z oskarżonych – M. K.

(1), stoi w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego, jak i logiką następujących po sobie wydarzeń, albowiem nie sposób uznać, że pokrzywdzony wyłącznie na skutek oparcia się obcej osoby o niego i włożenia ręki do kieszeni bezwolnie oddałby oskarżonym swoje mienie, które stanowiło realną wartość finansową. Przestępstwo, jakiego dopuścił się oskarżony M. K.

(1)popełnione zostało w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 2 k.k., albowiem oskarżony tego czynu dopuścił się w warunkach art. 64 § 1 kk i po odbyciu łącznie co najmniej kary roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości tej kary tj. będąc uprzednio skazanym min. wyrokiem Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 grudnia 2001 roku w sprawie II K 815/01 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 k na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 28 marca 2002 roku w sprawie II K 957/01 za czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to wyroki następnie zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Łomży w sprawie II K 638/02 z dnia 17 stycznia 2003 r. i wówczas orzeczono w stosunku do w/w karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 4 października 2004 r. do 19 sierpnia 2011 r., a na poczet wykonania której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od 16 sierpnia 2001 r. do 2 kwietnia 2002 r. Tym samym zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. (k. 158-158 v.) Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji obu obrońców, że czyn jakiego dopuścił się oskarżony M. K.

(1), jak i P. U.

(1)określony w art. 280 § 1 k.k. należałoby zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 283 k.k. Sprzeciwia się temu szereg okoliczności. Słusznie przyjmuje się w judykaturze na przestrzeni lat, iż wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu zabronionego wskazują, że z jednej strony sam czyn charakteryzuje się niewielkim stopniem społecznej szkodliwości, z drugiej zaś, jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, aby stosować wobec niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo (por. J. Makarewicz, Kodeks karny..., s. 446-447; wyrok SN z dnia 7 lutego 1935 r., II K 1627/34). Istota wypadku mniejszej wagi sprowadza się zatem do szczególnego sposobu zachowania oskarżonego realizującego wszystkie znamiona przestępstwa określone w typie podstawowym, które sprawia, że taki czyn sprawcy stanowi przestępstwo zasługujące na łagodniejszą karę. O przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu, ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw (por. wyrok SN z dnia 9 października 1996 r., V KKN 79/96). Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo; zachowanie się i sposób działania sprawcy; użyte środki; charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem; czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Wśród elementów strony podmiotowej istotne są stopień zawinienia oraz motywacja i cel działania sprawcy. Jak podkreślał Sąd Najwyższy, uwzględniać także należy: odcienie umyślności, premedytację, dokładność w przygotowaniu przestępstwa, upór w dążeniu do osiągnięcia przestępnego celu, przypadkowość, wpływ innej osoby, obawę przed skutkami działania (por. wyrok SN z dnia 9 października 1996 r., V KKN 79/96).W orzecznictwie wyraźnie wskazuje się, że sama wartość przedmiotu czynności wykonawczej nie ma decydującego znaczenia przy ocenie wypadku mniejszej wagi. Wypadek mniejszej wagi nie może być utożsamiany z małą wartością mienia, przeciwko któremu skierowany jest czyn sprawcy. Podstawowym kryterium oceny jest stopień społecznej szkodliwości czynu (por. wyrok SN z dnia 11 maja 1971 r., V KRN 147/71). Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, należy uwzględniać okoliczności wymienione w art. 115 § 2, a więc rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Nawiązując do zarzutu obrońcy oskarżonego M. K.

(1), dotyczącego niezastosowania przez Sąd art. 283 k.k., to tak sformułowany zarzut jest bezzasadny i wyłącznie polemiczny. Nie można Sądowi robić zarzutu z niezastosowania przepisu, do którego zastosowania nie był zobligowany, a którego zastosowanie jest fakultatywne. Wypadek mniejszej wagi jest uprzywilejowaną postacią czynu o znamionach ustawowych przestępstwa typu podstawowego, charakteryzującą się przewagą elementów łagodzących, których w tej sprawie Sąd nie dostrzegł. Sąd dał także wyraz swoim zapatrywaniom co stoi na przeszkodzie uznaniu, że czyn którego dopuścił się M. K.

(1)wespół z P. U.

(1)nie realizuje przesłanek z art. 283 k.k. na stronie 11 i 13 uzasadnienia Wymierzając skazanemu karę Sąd wziął pod uwagę między innymi bezwzględny sposób działania obu sprawców, fakt, że wykorzystali oni złe samopoczucie pokrzywdzonego i działanie bez szczególnego powodu, z niskich pobudek. Przejawy przemocy wobec pokrzywdzonego zamanifestowane przez P. U.

(1)i M. K.

(1)poprzez przyciśnięcie do ściany, dominację fizyczną i przewagę liczebną nad pokrzywdzonym, w sytuacji trzymania przez jednego z nich za szczękę, wskazują na znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Fakt, iż pokrzywdzony na skutek quasi konfrontacji z oskarżonymi na rozprawie przed Sądem łagodził wydźwięk złożonych przez siebie zeznań w toku postępowania przygotowawczego nie pozostawia złudzeń, iż boryka się on z piętnem tego zdarzenia, a chcąc zapomnieć o nim bagatelizuje doznaną krzywdę w obawie przed oskarżonymi. Uważna lektura akt sprawy powyższe wnioski determinuje i potwierdza.(k.496-498)Uwzględniając dane o karalności obu oskarżonych można dojść do przekonania, iż popełnienie przestępstw przeciwko mieniu stanowi sposób na szybkie zdobycie środków finansowych. Powyższe skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji działania w warunkach multirecydywy. Mając na uwadze, że pomiędzy oskarżonymi istniało wyraźne porozumienie oraz wspólne działanie, którego oczywistym celem było okradzenie pokrzywdzonego poprzez uprzednie użycie przemocy wobec niego, w sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że przyjąć należało iż obaj oskarżeni współdziałali ze sobą i wespół dokonali realizacji czynności wykonawczych wyczerpujących znamiona zarzucanego im czynu. Rodzaj czynności sprawczych podjętych kolejno przez każdego z oskarżonych pozostaje bez znaczenia, albowiem w ramach swojego porozumienia oskarżeni odpowiadają za całość zachowania. W ocenie Sądu odwoławczego brak jest podstaw do uznania by zachowanie obu oskarżonych mogło być uznane jako kradzież mienia z art. 119 § 1 k.w. z uwagi na wartość rzeczy, których zaboru dokonano. Zachowanie obu oskarżonych nie ograniczało się wyłącznie do dokonania kradzieży, lecz także doszło do zastosowania przemocy przejawiającej się w popchnięciu pokrzywdzonego, przyparciu go do ściany, trzymaniu ręką za twarz. Reasumując, niewątpliwie kwalifikacja prawna czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. przyjęta przez Sąd w wyroku jest prawidłowa. Sąd Okręgowy nie podzielił wskazanej przez obrońcę oskarżonego argumentacji w odniesieniu do wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności. Wypada zauważyć, że o rażącej niewspółmierności kary, w rozumieniu jej nadmiernej surowości, na gruncie względnej przesłanki odwoławczej określonej w przepisie art. 438 pkt 4 k.p.k. można mówić dopiero wtedy, gdy suma zastosowanych dolegliwości, orzeczonych za przypisane sprawcy przestępstwo, jest nieadekwatna do stopnia winy, cechuje ją wyraźna dysproporcja w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej czynu, a jej surowość przekracza cele wychowawcze i zapobiegawcze, jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do osoby skazanej oraz kłóci się z odbiorem kary jako sprawiedliwej reakcji na przypisany sprawcy czyn, w aspekcie potrzeby właściwego kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, której powinna ona również sprostać. Orzekając o karze Sąd I instancji w sposób właściwy dokonał prawno- karnej oceny popełnionego czynu i adekwatnie do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunków osobistych oskarżonego wymierzył mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego tak orzeczoną karę należy zaaprobować, gdyż spełni wobec oskarżonego M. K.

(1), stawiane przez nią cele, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Wprawdzie z obiektywnego punktu widzenia kara w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności jest karą surową, niemniej nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt. 4 k.p.k. Analizując rozmiary kary wymierzonej oskarżonemu wskazać wypada, że za czyn z art. 280 § 1 k.k. Sąd Rejonowy mógł orzec karę w przedziale od 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności do lat 15. Stwierdzić jednak od razu należy, że wymierzenie mu za ten czyn kary w jej dolnych granicach ustawowego zagrożenia nie było możliwe, gdyż w odniesieniu do tego przestępstwa - jak trafnie i wyczerpująco wyeksponował to sąd meriti w pisemnych motywach wyroku - niewątpliwie przeważały okoliczność natury obciążającej oskarżonego, w tym działanie w warunkach art. 64 § 2 k.k., które umożliwiało wymierzenie kary przez Sąd w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Kara w rozmiarze 4 lat pozbawienia wolności nie jawi się, z uwagi na powyższe, jako nadmiernie dolegliwa i oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Podstawą wymiaru kary był przepis art. 280 §1 k.k. przy uwzględnieniu uprzedniej karalności, o której mowa wyżej, nie może być obojętny dla rozmiarów represji karnej, na co zresztą wskazują wywody Sądu zawarte na stronach 11-14 uzasadnienia wyroku. W ocenie Sądu odwoławczego jedynie kara o charakterze izolacyjnym może odnieść wobec oskarżonego wymierny skutek. Z uwagi na okoliczność, że oskarżony reprezentowany był przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 619 § 1 k.p.k. zasądził na rzecz adw. A. L. kwotę 516, 60 zł obejmującą wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym wraz z podatkiem od towarów i usług. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa, zwalniając oskarżonego M. K.

(1)od ich uiszczenia, mając na uwadze sytuację finansową oskarżonego, niewielkie możliwości zarobkowe oraz fakt długotrwałego pozbawienia wolności w sprawie z tytułu zapadłego prawomocnego wyroku. SWSO Robert Gmyz SSO Adam Bednarczyk SSO Aleksandra Mazurek